บทที่ 3 น้องเติร์ดกับพี่พลอย 1

บทที่ 3 น้องเติร์ดกับพี่พลอย

        นับตั้งแต่เกิดเรื่องแบบชุดหลุดออกไปคราวนั้น บริษัทซึ่งนิยามตัวเองว่าเป็นห้องเสื้อหรูหราและงามจับตาก็มีการรับดีไซเนอร์ใหม่ๆ เข้ามาหลายคน และก็ปลดทิ้งเพราะยอดขายที่ตกต่ำลง อีกทั้งสาวๆ ไฮโซกลุ่มลูกค้าหันไปนิยมแบรนด์ต่างประเทศอย่างโคลเอ ชาแนล กุชชีและปราดามากกว่า ทุกอย่างจึงดิ่งลงเรื่อยๆ

        วงการแฟชั่นแทบจะไม่สนใจบริษัทเก่าตกยุคแห่งนี้แล้ว มองว่าชุดที่ออกขายเป็นชุดลิเกเชยๆ ด้วยซ้ำ กระทั่งมีคุณ ‘พชร’ ผู้บริหารคนใหม่เข้ามาและเลือกพลอยขวัญที่มีประวัติเสียให้เข้ามากุมบังเหียนการออกแบบใหม่ทั้งหมด หลายคนจึงตั้งตารอคอยวันที่เธอล้มไม่เป็นท่า

        ความคาดหวังที่ผู้บริหารคนใหม่มีต่อเธอไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะก่อนหน้านี้ธุรกิจของบริษัทค่อนข้างซบเซา แม้ว่าเธอจะเคยมีโอกาสช่วยเตรียมคอลเล็กชันห้องเสื้อชั้นสูงตอนสมัยฝึกงานมาก่อน รวมไปถึงเคยทำงานระยะสั้นๆ กับนิตยสารแฟชั่น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสร้างงานที่ทำกำไรให้บริษัทได้ ผู้บริหารคนนี้กลับกล้าวางเดิมพัน

        อุปสรรคแรกโผล่มาทันทีหลังจากพลอยขวัญเข้ามาทำงาน เมื่อยี่หวาชักชวนนักออกแบบสองสามคนในแผนกให้ลาออก ส่วนตัวเองยังอยู่คอยปั่นประสาท พลอยขวัญจึงตัดสินใจลุยเต็มที่

        การคัดนายแบบจัดขึ้นที่สตูดิโอซึ่งเป็นส่วนขยายเพิ่มเติมที่ผู้บริหารคนใหม่สั่งทำขึ้น พลอยขวัญขึ้นลิฟต์ไปชั้นสิบสอง ออกจะงงๆ เพราะดูเหมือนผู้บริหารคนใหม่จะปรับปรุงสถานที่จนเธอจำไม่ได้ ขณะที่กำลังยืนละล้าละหลังอยู่ตรงป้ายบอกตำแหน่งห้องทั้งหมดของชั้นนี้ พนักงานหนุ่มคนหนึ่งก็บอกทางให้เธออย่างอารี ท่าทางองอาจและผึ่งผาย

        “เดินตรงไป เลี้ยวขวา ห้องที่สองครับ”

        “ขอบคุณค่ะ”

        พลอยขวัญหันหน้ามาแล้วยิ้มให้ ก่อนจะเดินไปตามที่บอก ไม่ได้สังเกตว่าหนุ่มคนนั้นเดินตามเข้ามาในสตูดิโอด้วย บรรยากาศในห้องสตูดิโอก็พลันแปลกไป เขาคนนั้นก้าวเดินด้วยท่วงท่าสบายๆ มั่นอกมั่นใจ แฝงไว้ซึ่งความกระฉับกระเฉงยินดีอยู่ในที ส่วนพลอยขวัญขอผู้ดูแลการคัดเลือกเข้าไปนั่งสังเกตการณ์อยู่ด้านหลัง การคัดเลือกเริ่มต้นไปสักพักแล้ว และดูเหมือนว่าจะมีห้าคนสุดท้ายที่ดูโดดเด่นกินกันไม่ลง จนกระทั่งพนักงานหนุ่มคนนั้นก้าวไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวที่หก

        ที่แท้เขาก็เป็นนายแบบ...

        พลอยขวัญคิด หนุ่มร่างสูงสง่าคนนี้อายุน่าจะไม่เกินยี่สิบห้า คิ้วตาคมเข้ม ผิวคล้ำแดด หน้าตาหล่อเหลา มีแววตาเป็นประกายสดใส แต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็ค ดูธรรมดาๆ แต่กลับดูดีเมื่อเขาเป็นคนสวม กิริยาท่าทางก็ดูมีเสน่ห์ชวนมองมาก ป้ายชื่อที่หน้าอกของเขาระบุว่าเขาชื่อเติร์ด

        เมื่อเขารับรู้ได้ถึงสายตาของพลอยขวัญ เขาก็หันมาส่งยิ้มให้

        หน้าตาน้องเติร์ดคนนี้ดูดีจริงๆ รอยยิ้มดูขี้เล่นแต่ก็แฝงความเด็ดขาดไว้ แววตานิ่งขรึม มองแวบหนึ่งดูเย็นชาไร้อารมณ์ แต่อีกแวบหนึ่งนั้นกลับนุ่มนวล พลอยขวัญนึกถึงเค้าร่างชุดแนวต่างๆ ที่เหมาะสำหรับเด็กคนนี้ อย่างแนว street style หรือจะเสื้อโอเวอร์ไซส์กับกางเกงขาสั้น รองเท้าผ้าใบเท่ๆ สักคู่ แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว

        ทว่าการมาถึงของเขาทำให้บรรยากาศการคัดเลือกเปลี่ยนไป คณะกรรมการที่นั่งเรียงกันอยู่ที่อีกฟากดูจะขยับตัวอย่างไม่เป็นธรรมชาติเท่าใดนัก ดูคล้ายจะอับจนคำพูดไปเสียดื้อๆ หากจะโทษก็คงต้องโทษที่ชื่อพลอยขวัญของเธอออกจะหลอกหลอนพวกเขาอยู่กระมัง

        “คุณพลอยขวัญจะเข้ามาเป็นหัวหน้าทีมฝ่ายออกแบบ คุณพลอยขวัญจะลองถามคำถามคัดเลือกสักข้อก็ได้นะครับ”

        กรรมการคนหนึ่งกล่าวผ่านไมโครโฟน พลอยขวัญสะดุ้งเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าพวกเขาจะให้เกียรติ เอ๊ะ หรือว่าตกลงเลือกกันไม่ได้ก็เลยโยนให้เธอเลือกกันนะ ถึงจะเป็นอย่างไหน พลอยขวัญถูกเรียกให้ตั้งคำถามเทสนายแบบกะทันหันแบบนี้ ก็ทำเอานิ่งงันไปอึดใจ

        “ไม่ทราบว่าต้องกำหนดแนวคำถามมั้ยคะ”

        “บอสใหญ่ระบุให้ตัดสินกันที่คำถามเชาวน์”

        ถามคำถามเชาวน์เพื่อคัดเลือกนายแบบ