ข้อเสนอ...6/2

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ประตูห้องถูกผลักเข้ามาด้วยมือของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงอนุญาต ความรู้สึกแรกคือโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่เขาคนนั้น หากความหวาดระแวงเคลือบแคลงก็ยังคงมีอยู่เพราะคนที่เห็นก็เป็นคนที่มากับเขาในวันนั้น หญิงสาวยืนมองอยู่เพียงแวบ ปรับสีหน้าวิตกของตัวเองให้เป็นปกติแล้วจึงถามคนในห้องด้วยภาษาถิ่นสำเนียงน่าฟัง

“คุณต้องการพบดิฉันหรือคะ”

“ครับ” เดนนิสพยักหน้ารับในกิริยาสุภาพ ร่างสูงของบุรุษเกือบสองเมตรลุกขึ้นจากโซฟาตัวนุ่มมือขาวจัดสูทตัวเองให้เรียบ เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าสาวน้อยพลัดถิ่น ยิ้มแสดงความเป็นมิตรแล้วจึงพูด

“ผมไม่รู้ว่าคุณตกลงอะไรกับเจ้านายของผม แต่เจ้านายของผมให้ผมมาบอกกับคุณว่า ข้อเสนอเงินค่าตัวคุณหนึ่งล้านดอลลาร์เจ้านายผมยอมรับ และพร้อมจ่ายให้คุณทันทีเมื่อคุณตกลงไปทำงานกับเจ้านายผม”

คำบอกนั้นทำให้หญิงสาวยืนนิ่งไปชั่วขณะ หลายอึดใจที่ไม่มีปฏิกิริยาใดตอบสนองต่อคำพูดของเดนนิส มีเพียงหัวใจที่คิด...ตกลง! เขาตกลงงั้นหรือ แล้วยังไง เธอจะทำยังไง

“ว่าไงครับคุณ เจ้านายผมยอมจ่ายตามที่คุณเรียกร้องมาหวังว่าคุณคงพอใจ”

ดวงตาสีนิลเหลือบมองคนตรงหน้ามีแววสั่นไหวอยู่น้อย ๆ...คืนนั้น หลังจากที่เขาจุดไฟสวาทในตัวเธอเป็นผลสำเร็จ ทำให้เธอยอมโอนอ่อนผ่อนตามเขาไปในทุกท่วงท่า เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง อีกทั้งยังปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึก น้ำเสียงแหบพร่าเฝ้าถามซ้ำ ๆ ว่าต้องการให้เขาทำอะไร ซึ่งเธอก็... แต่มันก็แค่คืนเดียวพอลืมตาตื่นขึ้นทันทีที่เห็นร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มนอนอยู่เคียงข้าง เธอก็อยากจะเอามีดแทงลงไปที่กลางหัวใจเขานัก แล้วบอกกับตัวเองว่าเธอจะลืม...

...หัวใจเต้นแรงขึ้นตามลำดับ ปลายนิ้วเรียวบีบกันแน่น ใบหน้างามร้อนผ่าวจนเริ่มจะเปลี่ยนสี ก้มหน้าอยู่ในความคิดของตัวเอง เมื่อเดนนิสถามซ้ำเธอจึงตอบกลับไปว่า

“ฉันขอคิดดูก่อน”

แล้วรีบหมุนตัวกลับออกไปจากห้องนั้นในทันที ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ทักท้วงอะไรได้เลย ไม่กี่นาทีต่อมาเดนนิสก็เดินออกมาจากห้องนั้นเช่นกัน

“อ้าว! คุณเดนนิส วันนี้มาคนเดียวเหรอคะ”

คุณเจมส์ถามขึ้นพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

“ครับ ผมมาจัดการธุระให้นายนิดหน่อย กำลังจะกลับแล้ว”

“ธุระ? ธุระอะไรเหรอคะ บอกเจมส์ได้ไหม เผื่อเจมส์จะช่วย

คุณเดนนิสได้”

น้ำเสียงที่ใช้ถามถูกดัดให้แหลมคล้ายผู้หญิง เอียงหน้าเข้ามาใกล้แล้วถาม พร้อมมองตาปริบ ๆ เป็นเชิงเย้ายวน มือไม้อยู่ไม่เป็นสุข ไต่ไปตามท่อนแขนของเดนนิสอย่างถึงเนื้อถึงตัว

“ธุระกับคุณรษาน่ะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

พูดจบเดนนิสก็รีบเดินออกไปทันทีไม่ปล่อยให้คุณเจมส์ลวนลามนานไปกว่านี้ ทิ้งให้คุณเจมส์ตั้งคำถามอยู่คนเดียว

“ธุระกับรษา แล้วรษามีธุระอะไรกับเจ้านายของคุณแม็กและคุณเดนนิส เรื่องนี้มันชักจะแปลก ๆ ยังไงพิกลละ และฉันก็ได้กลิ่นตุ ๆ อะไรสักอย่าง เฮ้อ คงไม่หรอกนะรษา”

คุณเจมส์พึมพำกับตัวเอง พร้อมทั้งถอนหายใจเหมือนคนคิดไม่ตก

เดนนิสเดินเข้ามาในบ้านที่ตัวเขาคุ้นชินเป็นอย่างดี มุ่งตรงไปหาเจ้านายหนุ่มที่กำลังนั่งจิบบรั่นดีรสเลิศอยู่ริมระเบียงทะเลเพื่อรายงายผลงานวันนี้

“นายครับ”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันมามอง วางแก้วก้านยาวลงข้าง ๆ เมื่อได้ยินเสียงเรียก มองเห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มลอยผ่านหน้าเขาไปแวบ

“ว่าไง เขาจะมาเมื่อไหร่”

“เธอบอกขอคิดดูก่อนครับ”

ดวงตาคมตวัดมองหน้าคนรายงาน สีหน้าที่เห็นรอยยิ้มอยู่เมื่อครู่ผันแปรเป็นขรึมจัดโดยเฉพาะแววตาในดวงตาคมคู่นั้นที่แสดงอาการขุ่นเคืองออกมาอย่างชัดเจน... เดนนิสก้มหน้าเงียบ

“มากเกินไปแล้ว”

“นายหมายถึงใครครับ”

ดวงตาคมตวัดกลับมาจ้องคนที่พูด เดนนิสก้มหน้าลงอย่างเดิม แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามเบา ๆ

“แล้วนายจะทำยังไงต่อไปครับ จะรอจนกว่าเธอจะให้คำตอบไหมครับ”

“รอก็บ้าน่ะสิ ให้ไปจัดการแค่นี้ก็ทำไม่ได้ นายจะไปไหนก็ไป”

เขาพ่นลมหายใจออกเพราะไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ มือยกแก้วบรั่นดีกระดกเข้าปากทีเดียวจนหมด…นั่งเงียบอยู่คนเดียวตรงที่เดิม ในสมองกำลังคิด

‘ก็ได้ ในเมื่อเธออยากเล่นตัวดีนักเขาจะจัดให้เธออย่างสาสม’

ราฟาเอล... เหตุการณ์ในคืนนั้นกลับเข้ามาให้คิดถึง ไม่เคยมีผู้หญิงคนใดกล้าขัดใจเขาได้ขนาดนี้ ไม่มีใครกล้ายั่วโมโหเขาได้ถึงเพียงนี้ แล้วก็ไม่มีผู้หญิงคนใดที่กล้าเรียกร้องกับเขาได้มากขนาดนี้ ยกเว้นเธอ ‘รษา’

...ทำไมนะ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงทำให้เขาต้องการได้มากขนาดนี้ อาจเพราะยังสดล่ะมั้ง ชายหนุ่มสรุปความดื้อ ๆ อย่างนั้น

ภายในห้องพักแคบๆ...หลังจากเลิกงานวันนี้ ต้องมีเรื่องให้กลับมาคิดอีกแล้วสิน่ารษา หญิงสาวเดินมานั่งคอตกอยู่ปลายเตียงปลดกระเป๋าสะพายคล้องไหล่ลงไว้ข้างตัวในท่าทางเซื่องซึม

...เขาตกลง ทำไงดี? ที่พูดออกไปแบบนั้นก็แค่ต้องการประชดเท่านั้นไม่ได้อยากจะได้เงินจำนวนนั้นสักหน่อย และก็ไม่คิดที่จะอยากไปทำงานอย่างนั้นด้วย ไม่น่าหลุดปากออกไปแบบนั้นเลยรษา ลมหายใจระบายออกมาอีกหลายครั้งยืดยาวด้วยความคิดไม่ตก แต่ไม่ว่าจะคิดเรื่องนี้สักกี่รอบเธอก็ได้ข้อสรุปกับตัวเองเป็นคำตอบที่แน่นอนอยู่แล้วว่า จะไม่ยอมไปทำงานอย่างนั้นแน่ เธอเดินทางมาขายแรงงานเพื่อแลกกับเงินไม่ได้มาขายตัว ความคิดเรื่องนี้ยังค้างอยู่ในหัวจนดึกดื่นกว่าดวงตาจะปิดได้ก็เกือบสว่าง

ณ ร้านอาหารแห่งเดิม

       “รษาจ๊ะ แขกห้องใหม่เข้าไปแล้วรบกวนเธอช่วยไปดูด้วยนะ ฉันยังติดแขกห้องสองอยู่เลย”

เพื่อนพนักงานคนหนึ่งเดินมาบอก เมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากหลังร้าน... จริง ๆ หน้าที่หลักของรษาในร้านนี้คือบริการแขกวีไอพีเท่านั้น เพราะด้วยอายุงาน และรูปร่างหน้าตา ภาษาที่คล่องแคล่วของเธอ บวกกับอีกหลาย ๆ อย่างทำให้คุณเจมส์ให้เธอบริการแขกห้องวีไอพีมากกว่าแขกโต๊ะธรรมดา

         “ได้เลยจ้ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

หญิงสาวยิ้มให้ด้วยน้ำใจก่อนเดินไปที่ห้องเป้าหมาย เธอคงไม่คาดคิดว่าจะเป็นแขกที่เธอไม่อยากเจอ

...แต่เขามาแล้ว เขามารอเธอตั้งนาน...