อยากได้ใจต้องถึง...5/2

บอกแล้วชายหนุ่มจึงเอนตัวลงพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจ เพราะรู้ดีว่าแม่สาวน้อยที่อยู่ในห้องไม่หนีไปไหนแน่นอน หากคำตอบที่เขาได้กลับมาคือความเงียบ หญิงสาวคนนี้ไม่มีท่าทีจะสนใจกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีมูลค่า เสียงเข้มจึงพูดขึ้นอีกครั้ง

“ทำไม? มันน้อยไปเหรอ? ฉันว่ามันมากไปด้วยซ้ำสำหรับคืนเดียว เธอต้องทำงานอีกกี่เดือนกว่าจะได้เงินเท่าที่ฉันให้ อย่ามาทำอวดเก่งไปหน่อยเลยน่า”

         จบคำพูดถากถางหญิงสาวก็ยังนิ่งงัน ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันสนิทอย่างคนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์โกรธและเกลียด นาน...นานจนเมื่อเห็นเธอไม่มีท่าทีตอบสนองเขาเองก็เริ่มจะทนไม่ไหว

ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงได้เฉยชากับเขา ไม่มีผู้หญิงคนไหนเลยที่ทำเช่นนี้ ผู้หญิงหลายคนเสนอตัวมาขอนอนกับเขาฟรี ๆ ด้วยซ้ำ แล้วเธอคนนี้เป็นใคร ก็แค่ผู้หญิงเอเชียคนหนึ่งที่มาอยู่ที่นี่เพื่อมาหาเงินไม่ใช่หรือ ในเมื่อเขาก็วางมันไว้ตรงหน้าแล้วใยเจ้าหล่อนยังเล่นตัวไม่เลิก มีเสียงระบายลมหายใจออกหนักจากชายหนุ่ม เพราะท้ายที่สุดก็เป็นตัวเขาที่อดทนกับความเงียบงันนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นไม่ไหวติงของอีกฝ่ายไม่ไหว ริมฝีปากหยักขยับเป็นคำพูดอย่างหงุดหงิดว่า

“ฉันจะให้เธอมากกว่านี้” ถอนหายใจ เว้นวรรคประโยคไปอึดใจหนึ่งเมื่อคิดหาคำ... “ถ้าเธอมาทำงานกับฉันสี่เดือน”

รษาหันขวับกลับมาจ้อง ดวงตากลมยังเห็นแววขุ่นขวาง เป็นเขาที่หันหน้าหลบ ไม่รู้เพราะเหตุใด

ทำงาน…ทำงานงั้นหรือ? สำหรับเขาแล้วจะให้เธอไปทำงานอะไร นอกจาก เธอยิ้มเยาะอยู่ในใจ... ความเงียบยังคงครอบงำต่อไปเรื่อย ๆ จนเสียงพูดดังขึ้น

“ฉันจะให้เธอเพิ่มหนึ่งแสนดอลลาร์ เป็นไง! จำนวนเงินที่ฉันให้มากโขล่ะสิ ถ้าเทียบกับงานที่เธอทำอยู่ไม่รู้กี่ปีถึงจะได้ แต่นี่ฉันให้เธอมาทำงานกับฉันแค่สี่เดือนเอง งานสบาย ๆ ที่เธอถนัด”

         ปลายประโยคสุดท้ายมากับกระแสเสียงหยามเหยียด มือหนาวางลงที่หน้าขาขาวภายใต้กรอบกระโปรงยาว รษารีบปัดมือนั้นออกทันทีอย่างรังเกียจอีกทั้งยังขยับตัวถอยห่างจนชิดขอบโซฟา

มันได้ผลแฮะ... หญิงสาวตั้งสติ ดวงหน้าสวยเชิดขึ้น ดวงตาสีนิลดำขลับยังชื้นฉ่ำน้ำสบมองตาคมอย่างแน่แน่ว ก่อนได้เห็นเรียวปากบางเหยียดเป็นรอยยิ้ม ‘เหี้ยม’ แล้วว่า...

“ฉันต้องการหนึ่งล้านดอลลาร์”

ครั้งแรกที่ได้ยินเขาสะอึกอึ้ง เจ้าหล่อนกล้าดียังไงถึงได้เรียกค่าตัวสูงลิบลิ่วอย่างนั้น แม้แต่เศรษฐีบางรายยังไม่โง่ยอมจ่าย

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้ารึไง ถึงเรียกค่าตัวขนาดนั้น ขนาดนางแบบสาว ๆ สวย ๆ ยังเสนอตัวมานอนกับฉันฟรี ๆ เลย เธอคิดว่าตัวเองวิเศษนักเหรอ ฉันถึงต้องยอมจ่ายค่าตัวเธอแสนแพงขนาดนั้น อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย...”

ก็นั่นมันนางแบบสิ้นคิดนี่ ไม่ใช่เธอ แล้วก็ดูสิ…ว่าเขาดูถูกเธอขนาดไหนกัน ดวงตาสองคู่สบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมหลบก่อน คู่หนึ่งไม่ยอมและอีกคู่ก็ไม่ยอมแสดงถึงความอ่อนแอออกมาเช่นกัน ความเงียบจึงเกิดขึ้น บรรยากาศในการเจรจาค่าตัวกำลังตึงเครียด จนในที่สุดฝ่ายที่คิดว่ามีชัยเหนือกว่าจึงเอ่ยขึ้นก่อน

“ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็อย่าหวังว่าจะได้ตัวฉัน”

ประโยคสั้น ๆ ที่เปล่งออกมาเป็นภาษาสากลดังชัดเจน เรียกความโกรธในตัวของเขาทวีขึ้นโดยเธอไม่รู้ตัว ครั้นหญิงสาวเตรียมจะลุกหนีฝ่ายชายก็ตอบโต้กลับทันทีด้วยความรุนแรง มือหนาดึงกระชากข้อมือเล็กให้กระแทกลงนั่งที่เดิม แต่กระนั้นรษาก็ยังไม่ยอมนั่งอยู่เฉย ๆ เมื่อได้จังหวะจึงยกเข่ากระทุ้งเข้าที่ใจกลางความเป็นชายของเขา มันโดนเข้าอย่างจัง เธอรู้สึกได้และเขาก็รู้สึกเช่นกัน

 มือที่กำลังกำล็อกข้อมือเล็กถึงกลับไร้เรี่ยวแรงผล็อยตกลงมากุมตรงส่วนที่เจ็บแทน ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้น ใบหน้าเงยมองผู้กระทำอย่างเจ็บแค้น ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้เขาไม่สามารถตามไปกระชากตัวเธอมาจูบลงโทษอย่างที่ใจคิด

‘ผู้หญิงบ้า! ทำกันได้ถึงขนาดนี้ เกิดสูญพันธุ์ขึ้นมาทำไง’

ผู้หญิงบ้าที่เขาสบถต่อว่าเธอในใจกำลังเหยียดยิ้มมอง ก่อนจะเอ่ย

“แล้วฉันก็จะบอกอะไรคุณไว้เหมือนกัน คนที่พร้อมจ่ายให้ฉันมากกว่านี้มีอีกเยอะ ถ้าใจไม่ถึงก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก ได้หนึ่งล้านดอลลาร์เมื่อไหร่ค่อยมาคุยกับกันใหม่”

รอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวมน สำทับการเย้ยด้วยการปรายสายตามองลงมา ก่อนเจ้าตัวนั้นจะหันหลังเดินนวยนาดออกไปจากห้อง ไม่หันกลับมามองผลงานตัวเองอีกเลย

“เป็นไงบ้างรษาแขกห้องนั้น”

พนักงานเพื่อนสาววิ่งมาถาม สีหน้าบ่งบอกได้ชัดเจนว่าอยากรู้อยากเห็น

“ที่เธอบอกว่าปวดท้องหายแล้วเหรอ”

หญิงสาวถามกลับ จ้องมองอีกฝ่ายในสายตาเหมือนรู้อะไรบางอย่าง

“เอ่อ ยังไม่หายเลย แต่ดีขึ้นแล้วล่ะ ดะ…เดี๋ยวฉันไปดูแขกด้านนู้นก่อนนะจ๊ะ”

เพื่อนสาวเธอตอบเสียงสูงติดตะกุกตะกักแก้ตัวแบบน้ำขุ่น ๆ ฉีกยิ้มเก้อในข้อแก้ตัวนั้นก่อนชิ่งหนีไป ที่จริงแล้วก็เป็นเขาอีกเหมือนกันที่ให้เงินเพื่อนสาวเธอนิดหน่อยแลกกับให้เพื่อนของเธอทำอย่างที่เขาต้องการ นั่นก็คือให้เธอเดินเข้ามาหาเขาในห้อง

ราฟาเอล โจเซฟ… อยู่กับความเจ็บปวดลำพังที่ผู้หญิงตัวเล็กจากต่างแดนสร้างไว้ให้เขาในห้องนั้น เมื่อหยัดตัวเองลุกขึ้นยืนได้เขาจึงค่อย ๆ เปิดประตูเดินออกมา สะกดกลั้นความจุกเสียดไว้ใต้ใบหน้าเคร่งขรึม ชายหนุ่มยืนนิ่งชั่วครู่ มือข้างหนึ่งใช้เป็นหลักค้ำยันร่างกายกับพนักเก้าอี้ ดวงตาคมเต็มไปด้วยแววขึ้งโกรธกวาดมองไปรอบร้าน หาคนกระทำ...

“เอ้า! คุณราฟจะกลับแล้วเหรอคะ แล้วนี่เป็นอะไรไปคะ ทำไมเดินแบบนั้น แล้วปากไปโดนอะไรมาคะนั่น มีเลือดด้วย”

คุณเจมส์ ผู้จัดการร้านปรี่เข้ามาหาแขกวีไอพีรูปหล่อเจ้านายของแม็ก คนที่มาคอยจีบหลานสาวตัวเอง ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่รู้สึกเจ็บ เพิ่งจะรู้สึกถึงรสคาวเลือดในปากก็เมื่อมีคนทักจึงรีบใช้หลังมือปาดออกจนหมด ก่อนจะตอบคำถามหน้าเคร่ง

 “หมากัด หมาตัวเมียซะด้วย”

สายตาดุกร้าวตวัดไปจ้องร่างระหงของสาวเอเชียนางหนึ่งขณะบอก เหมือนจะสื่อให้เธอรู้ว่าเรื่องคราวนี้มันยังไม่จบ

“เอ๊ะ หมาที่ไหนคะคุณราฟ ที่ร้านเราเน้นเรื่องความสะอาดนะคะ ไม่อนุญาตให้แขกนำสัตว์เลี้ยงทุกชนิดเข้ามา”

คุณเจมส์ทำหน้างงเหมือนคนตามเรื่องไม่ทัน แต่ก็ตามไม่ทันจริง ๆ นั่นแหละ เพราะมีแค่เขาและเธอเท่านั้นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ราฟาเอลแลสายตามองกลับมาที่ใบหน้าคุณเจมส์ คิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างคนอารมณ์บูดพลางกระแทกลมหายใจออกแรงอย่างหงุดหงิดรำคาญ ก่อนเดินออกจากร้านไป ปล่อยให้ผู้จัดการร้านยืนงงกับคำตอบที่ได้

“หมาเหรอ หมาที่ไหนมากัดปากคุณราฟรูปหล่อของฉัน”

คุณเจมส์เดินบ่นพึมพำไปหารษาที่ยืนอยู่อีกฝากของร้านอาหาร เอ่ยถาม

“นี่รษาเธอเห็นหมาในร้านเราสักตัวไหม เมื่อกี้คุณราฟเพิ่งบอกว่าโดนหมากัดปากมา เธอเห็นไหม? เอ…หมามันเข้ามาทางไหนวะ ใครอนุญาตให้แขกพาหมาเข้ามาในร้าน”

รษาส่ายหน้าเงียบ ๆ ทำเหมือนคนไม่รู้ไม่เห็น เก็บซ่อนเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในห้องนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าง้ำงอ

คุณเจมส์ยังเดินไปบ่นไปตามหาหมาที่อยู่ในร้านที่มันกล้าดีมากัดลูกค้า วีไอพีของเขา

ถ้าเป็นเหตุการณ์ปกติรษาคงหัวเราะคุณเจมส์ไปแล้ว หมาที่ไหนจะเข้ามาในร้านได้ แต่หากในยามนี้หมาตัวนั้นที่เขาหมายถึง และตัวที่คุณเจมส์กำลังตามหาอยู่ก็คือ... ใบหน้าสวยงอง้ำลงอีก จ้องมองออกไปนอกร้านด้วยสายตาเคืองขุ่น ‘อย่ามาให้ได้เจอะได้เจอกันอีกเลย คนโรคจิต’

“อวดดี!”

มือหนากำแน่นยกขึ้นก่อนกระแทกลงมาบนโต๊ะอย่างแรงตามอารมณ์โกรธ หล่อนคิดว่าหล่อนเป็นใครถึงได้มาเรียกค่าตัวที่แพงโขขนาดนั้นเพื่อให้เขายอมจ่าย ที่เขาโมโหไม่ใช่เพราะเขาไม่มีปัญญาจ่ายค่าตัวตามที่หล่อนเรียกร้องมาหรอกนะ แต่ที่เขาโมโหเพราะไม่มีใครกล้าดีมาต่อรองแบบนี้กับเขาต่างหาก เป็นเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์ต่อรองฝ่ายเดียว แต่พอโดนอีกฝ่ายต่อรองบ้างทำให้เขาเหมือนผู้แพ้

รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างไร้ที่ติ ไรหนวดสีน้ำตาลอ่อนแทงทะลุขึ้นมาตามโครงหน้าขาวสะอาดเพิ่มความคมเข้มให้กับใบหน้านั้นได้อย่างเหมาะเจาะ มือหนายังกำอยู่ไม่คลาย ดวงตาสีเทาขุ่นเพ่งมองตรง อันเป็นอากัปกิริยาบ่งบอกว่าเจ้าของร่างกำลังใช้ความคิด

‘หึ!...อยากได้หนึ่งล้านดอลลาร์งั้นเหรอ ได้สิ! ทำไมจะไม่ได้ล่ะ มันก็แค่เศษเงินของฉันเท่านั้น ในเมื่อเธอเรียกค่าตัวแพงขนาดนี้ คงต้องการใช้เงินมากสินะ ก็ได้ ถ้าเธอต้องการแบบนั้นฉันก็จะจัดให้ และจะใช้งานเธอให้คุ้มเลยทีเดียว’

หากแท้ที่จริงแล้วไม่เคยเลยที่ราฟาเอลจะนอนกับผู้หญิงเป็นครั้งที่สองโดยที่เขาเองเป็นฝ่ายเรียกร้อง ไม่เคย ไม่เคยเลยจริง ๆ เขาลืมคิดเรื่องนี้ไปหรือเปล่า ทำไมเขาถึงต้องการตัวเธอขนาดนั้น แล้วถ้าเธอเรียกค่าตัวเพิ่มล่ะ เขาจะทำยังไง แล้วถ้าเธอไปหาฝรั่งคนอื่นที่จ่ายให้เธอได้มากกว่าและเร็วกว่าเขาอย่างที่เธอพูดล่ะ เขาจะทำยังไง เร็วเท่าความคิด

“เดนนิส นายอยู่ไหนวะ”

เสียงตะโกนดังออกมาจากห้องทำงาน ทำให้ลูกน้องที่กำลังนั่งจิบชายามบ่ายพร้อมอ่านข่าวสารจากหนังสือพิมพ์อย่างสบายใจแทบสำลัก

“แค่ก ๆ ๆ ครับนายครับ ไปแล้วครับ”

คนที่ถูกเรียกวิ่งตาเหลือกเข้าไปหาทันที เพราะฟังจากกระแสเสียงแล้ว บอกได้เลยว่าถ้าเขาไปช้ากว่านี้อีกนาทีเดียว มีหวัง...

“นายมีอะไรครับ”

เดนนิสวิ่งเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มหันหน้าจ้องหน้าลูกน้องดวงตาคมจ้องมองราวกับโกรธใครมา

“ฉันมีงานให้นายทำ”