Share

ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ
ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ
Penulis: เอคโค่

ตอนที่ 1

Penulis: เอคโค่
ข้อความยั่วยุจากชู้รักของสามีฉันเริ่มต้นขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน

ภาพถ่ายของพวกเขาที่พัวพันกันอยู่บนเตียง ทั้งรายละเอียดความลุ่มหลงที่เขามัวเมาในตัวเธอ...ความจริงอันโหดร้ายของความสัมพันธ์ลับถูกเปิดโปงอย่างหมดเปลือก

ฉันไม่ได้เผชิญหน้าเขา ฉันจัดการเรื่องตัวตนใหม่อย่างเงียบ ๆ และตั้งเส้นตายให้ตัวเอง: เจ็ดวัน

ในโกดังร้างฝั่งตะวันตกของชิคาโก หลอดไฟดวงเดียวที่ส่องแสงริบหรี่สีเหลืองอ่อน ๆ

ฉันผลักปึกเงินสดหนา ๆ ข้ามโต๊ะไปให้ชายสวมหมวกสไตล์คลาสสิกแบบอังกฤษ “ฉันต้องการตัวตนใหม่” เสียงของฉันก้องสะท้อนในพื้นที่กว้าง “ชื่อคือ เอวา”

ชายคนนั้นหยิบธนบัตรขึ้นมา สะบัดนับด้วยนิ้วโป้งอย่างช่ำชอง เสียงกระดาษเสียดสีกันดังชัดในความเงียบ “พาสปอร์ต ใบขับขี่ เอาทั้งชุดใช่ไหม”

“ทั้งชุด” ฉันพยักหน้า นิ้วจับกระเป๋าหนังบนตักแน่น “และบัญชีธนาคารที่มีประวัติเครดิต”

“งั้นก็เป็นสองเท่า” เขาเงยหน้าขึ้น ฟันทองสะท้อนในแสงไฟสลัว

ฉันไม่ลังเล ฉันดันปึกเงินอีกก้อนออกไป

ชายคนนั้นยัดเงินใส่เสื้อแจ็กเก็ต ก่อนจะเอนตัวมาข้างหน้า เสียงต่ำลง “หนึ่งสัปดาห์ แต่ต้องเตือนคุณก่อนนะ—พอใช้ตัวตนใหม่นี้ อดีตคุณต้องตายและถูกฝังให้หมด ตระกูลโมเร็ตติมีตาและหูอยู่ทั่วประเทศ คุณทิ้งร่องรอยไว้แค่นิดเดียว พวกเขาก็จะหาเจอ”

ฉันลุกขึ้น ส้นรองเท้ากระทบพื้นดังเสียงแหลม “เข้าใจแล้ว”

ความมุ่งมั่นของฉันแข็งดั่งเหล็กกล้า

ยี่สิบนาทีต่อมา ฉันนอนอยู่บนเตียงในร้านสักส่วนตัว

เสียงแหลมของเครื่องเลเซอร์ลบรอยสักตัดกับความปวดตื้อในอก ขณะที่ตรานกอินทรีของตระกูลโมเร็ตติค่อย ๆ เลือนหายไปจากกระดูกไหปลาร้าของฉัน ความเจ็บปวดสาหัสราวกับเหล็กร้อนจี้ผิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ฉันกัดฟันแน่น และไม่เปล่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย

ฉันเพียงรู้สึกว่าความทรงจำตลอดห้าปี ความรักที่มีต่อดันเต้ กำลังถูกเผาผลาญไป พร้อม ๆ กับหมึกบนผิวหนัง

เวลาห้าทุ่มตรงตอนฉันกลับถึงคฤหาสน์ของเราในลินคอล์นพาร์ก วิลล่าสไตล์วิกตอเรียมูลค่าแปดล้านดอลลาร์—ของขวัญแต่งงานจากดันเต้—ตอนนี้ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากกรง

ฉันเปิดทีวี รายการสัมภาษณ์ “บุคคลแห่งปี” ของชิคาโกทริบูนกำลังฉายซ้ำ

สามีของฉัน ดันเต้ โมเร็ตติ อยู่บนหน้าจอ ผมสีดำถูกหวีเสยเรียบเนี้ยบไร้เส้นผมที่หลุด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เปี่ยมอำนาจตั้งแต่เกิดจ้องมองกล้อง

ผู้สื่อข่าวถามเขาว่าความภักดีมีความหมายอย่างไร ดันเต้ค่อย ๆ ปลดกระดุมเม็ดบน เผยให้เห็นตราประจำตระกูลบนอก—เหยี่ยวกางปีก กรงเล็บกำกุหลาบและกริช

“ความภักดีคือสิ่งนี้” เขากล่าว เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ ขณะชี้ไปที่รอยสักเหนือหัวใจ “และสิ่งนี้”

กล้องซูมเข้า และฉันเห็นมันชัดเจน—ไวโอลินลวดลายละเอียดอ่อนที่สักอยู่ใต้ตรานั้น—ที่เขาสักให้ฉันเมื่อห้าปีก่อน

“ภรรยาของผม อเลสเซีย เป็นนักดนตรีผู้เปี่ยมพรสวรรค์” ดันเต้กล่าวและยิ้มขณะยกมือที่สวมแหวนแต่งงาน “เธอสละความฝันที่จะเป็นนักไวโอลินระดับโลกเพื่อผม การเสียสละนั้นถูกสลักไว้เหนือหัวใจของผม มันจะไม่มีวันลบเลือน”

ฉันเอามือแตะผ้าก๊อซบนไหปลาร้า ผิวหนังยังปวดระบม

ไม่มีวันลบเลือนอย่างนั้นเหรอ

ความทรงจำของภาพถ่ายนั้นพุ่งกระแทกใส่ฉันอย่างแรง

สองเดือนก่อน มีข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

โทรศัพท์สั่น และภาพหนึ่งก็เด้งขึ้นมา

โลกของฉันแตกสลาย

ในภาพนั้น บาร์เทนเดอร์สาวผมบลอนด์ชื่อเจนน่านอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของดันเต้

เรือนร่างของเธอเต็มไปด้วยรอยดูดสดใหม่และร่องรอยอันดิบเถื่อนของความเร่าร้อน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเพิ่งเสร็จกัน

นิ้วยาวเรียวของเธอชี้ไปที่อกของดันเต้อย่างภูมิใจ—ตรงที่ข้างไวโอลินของฉัน มีลายใหม่หยาบ ๆ ถูกเขียนด้วยปากกาเมจิก

ชื่อของเธอ “เจนน่า” เขียนหวัด ๆ แบบไม่เป็นระเบียบ

มันเป็นแค่ปากกาเมจิก สิ่งที่ล้างออกได้ แต่ความจริงที่ว่าดันเต้ยอมให้เธอทำ มันคือการทรยศที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคมดาบใด ๆ

ภาพถ่ายอีกนับสิบตามมา พวกเขาในบ้านพักตากอากาศของเรา ในร้านอาหารโปรดของเรา แม้แต่ในวันเกิดของฉัน—ขณะที่ฉันคิดว่าเขากำลังจัดการ “เรื่องของตระกูล” เขากลับกดผู้หญิงอีกคนติดกับผนังห้องทำงานของเขา

“ดันเต้บอกว่าความสุขตอนที่อยู่ข้างในตัวฉันมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันความเป็นชายของเขา เธอคงทำให้เขาแข็งไม่ได้แล้วสินะ อเลสเซียที่รัก บางทีมันถึงเวลาที่เธอควรถอยออกไปได้แล้วนะ”

เสียงไขกุญแจดึงฉันกลับสู่ปัจจุบัน

ดันเต้กลับบ้านแล้ว

เสียงฝีเท้าของเขาก้องบนพื้นหินอ่อน ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ฉันได้กลิ่นจากตัวเขา—น้ำหอมราคาถูก ไม่ใช่ทอม ฟอร์ดที่ฉันซื้อให้ แต่เป็นกลิ่นหวานเลี่ยนชวนคลื่นไส้ของดอกไม้ กลิ่นของผู้หญิงคนอื่น ปนบุหรี่และวอดก้า

เสื้อเชิ้ตสีขาวยับเล็กน้อย เนกไทคลายออก มีรอยกัดเด่นชัดบนลำคอ

“อเลสเซีย ยังไม่นอนเหรอ” เขาเดินเข้ามาหาฉัน พร้อมจะกอดเหมือนที่เคยทำ

ความรู้สึกขยะแขยงซัดใส่ฉัน ฉันยกมือขึ้น ห้ามเขาไว้

ดันเต้ดูงุนงง ก่อนสายตาจะมองไปที่ไหปลาร้าของฉัน ที่ผ้าก๊อซสีขาวปิดทับจุดที่ตราโมเร็ตติเคยอยู่

“อเลสเซีย” เสียงเขาต่ำลง ดูน่ากลัว “รอยสักของเธอหายไปไหน”
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 19

    หลังออกจากเกสต์เฮาส์ ฉันย้ายไปอยู่เมืองเล็ก ๆ ริมฟยอร์ดอันห่างไกลทางตะวันตกของไอซ์แลนด์ สถานที่ที่มองเห็นแสงเหนือได้ชัดเจนเจ้าของบ้านเช่าของฉันเป็นชายชรานิสัยใจดีชื่อกุนนาร์ เขาพูดอังกฤษไม่ค่อยได้ เราจึงสื่อสารกันด้วยท่าทางและคำง่าย ๆ เป็นส่วนใหญ่ แต่ความเงียบสงบนั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการพอดีทุกเย็น ฉันจะเล่นไวโอลินข้างเตาผิง ท่วงทำนองคุ้นเคยก้องอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก เคล้ากับเสียงลมทะเลและเงาภูเขาที่อยู่ไกลลิบ ฉันวาดรูป อ่านหนังสือ ดื่มกาแฟ และเฝ้ามองแสงเหนือระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าฉันรู้สึกถึงความสงบอย่างแท้จริงบ่ายวันหนึ่ง กุนนาร์มาเคาะประตู เขาดูอ้ำอึ้งเล็กน้อย มือเขาถือโทรศัพท์เก่า ๆ อยู่ในมือ“เอวา” เขาเรียกฉันด้วยชื่อใหม่ “ฉันไม่แน่ใจว่าควรให้ดูไหม…แต่ว่ามีวิดีโอกำลังแชร์กันในอินเทอร์เน็ต…เกี่ยวกับมาเฟียอเมริกันคนหนึ่ง เขาว่ากันว่า…ว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจะตาย”ฉันวางพู่กันลง แล้วมองสีหน้ากังวลของเขา “วิดีโออะไรคะ”ฉันรับโทรศัพท์เก่าจากมือกุนนาร์ วิดีโอภาพพร่ามัวกำลังเล่นอยู่ คุณภาพแย่ แต่ฉันยังเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยได้ชัด—ผอมจนเหมือนเหลือแต่โครงกระดูก ดวงตากลวงโบ๋ไม่ต่างจ

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 18

    ตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น ฉันกำลังชงกาแฟ ช้อนเงินกระทบถ้วยเซรามิกเบา ๆ ขณะคนฟองนมร้อนโทรศัพท์ในเกสต์เฮาส์ห่างไกลแห่งนี้แทบไม่เคยดัง โดยเฉพาะที่ห้องของฉัน“ฮัลโหล?”เสียงที่คุ้นเคยตอบกลับมา เสียงที่ครั้งหนึ่งเคยมอบความสุข ต่อมากลายเป็นความรังเกียจ และตอนนี้…เหลือเพียงความสงบนิ่ง“อเลสเซีย…ใช่คุณไหม?”ฉันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “มีอะไร”“พระเจ้า อเลสเซีย เป็นคุณจริง ๆ …จริง ๆ ด้วย…” เสียงดันเต้สั่นเครือ ใกล้จะร้องไห้ “ผมคิดว่า…ผมคิดว่าจะไม่มีวันได้ยินเสียงคุณอีกแล้ว…”ฉันเดินไปที่หน้าต่าง มองทิวทัศน์เรคยาวิก ภูเขาไกลลิบถูกปกคลุมด้วยหิมะ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น “คุณต้องการอะไร”“ที่รัก ผม…ผมขอโทษ” เขาสะอื้น ชายผู้เคยปกครองชิคาโกกำลังร้องไห้เหมือนเด็ก “ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมทรยศคุณ ผมทำร้ายคุณ…แต่ได้โปรด ให้อภัยผม ได้โปรด…”ฉันหลับตาลงสามเดือน เพียงพอแล้วสำหรับการเยียวยาของฉัน“คุณจำได้ไหม” เสียงของฉันนิ่งราวผิวน้ำที่นิ่งสนิท“จำอะไร” เขาถามอย่างมีความหวัง“สิ่งที่คุณเคยพูดกับฉัน” ฉันพิงกรอบหน้าต่าง มองนกนางนวลไกล ๆ “คุณบอกว่าถ้าวันหนึ่งคุณทรยศฉัน คุณจะทำตัวเร่ร่อนบนโลกนี้เหมือนผี

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 17

    (มุมมองของดันเต้)วินเชนโซถอนหายใจยาวกว่าหนึ่งเดือน ดันเต้แทบไม่ได้กินอาหารเป็นเรื่องเป็นราว หรือได้นอนเต็มคืนธุรกิจทั้งหมดของตระกูลโมเร็ตติกำลังได้รับผลกระทบ“พ่อ…” ดันเต้เงยหน้า ดวงตาส่องประกายความสิ้นหวัง “ผมค้นทั้งอเมริกาเหนือ ทั้งยุโรป ส่งคนของผมไปหมดแล้ว…ทำไมยังหาเธอไม่เจอ ทำไม?!”วินเชนโซคุกเข่า วางมือบนไหล่ลูกชาย “ดันเต้ ฟังพ่อนะ ถ้าวิธีปกติใช้ไม่ได้ เราก็ใช้วิธีที่ไม่ปกติ”“หมายความว่ายังไง”ดวงตาของอดีตเจ้าพ่อมาเฟียเป็นประกายแน่วแน่ “ตระกูลโมเร็ตติทำงานในโลกใต้ดินระดับโลกมาหลายทศวรรษ ถึงเวลาเรียกทวงบุญคุณเหล่านั้นแล้ว”ดันเต้เงยหน้าพรวด “พ่อหมายถึง…”“เราปล่อยข่าว ออกไปทั่วโลก ผ่านเครือข่ายของเราทุกทวีป—คามอร์รา ยากูซ่า ไตรแอด บรัตวา… ให้ทุกองค์กรรู้ว่าตระกูลโมเร็ตติกำลังตามหาใคร”อิซาเบลล่ามองสามีอย่างตกใจ “วินเชนโซ แบบนั้นจะทำให้ตระกูลเราเด่นมาก”“เพื่อลูกชายของฉัน เพื่ออนาคตของตระกูล ความเสี่ยงนี้คุ้มค่า” อดีตเจ้าพ่อมาเฟียพูด พลางลุกขึ้น “แต่ดันเต้ แกต้องออกหน้าด้วยตัวเอง ให้โลกเห็นว่าแกจริงจังแค่ไหน”หนึ่งสัปดาห์ต่อมา วิดีโอหนึ่งเริ่มแพร่กระจายผ่านทุกช่องทาง

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 16

    (มุมมองของดันเต้)หลังจัดการกับเจนน่า ดันเต้นอนอยู่ฝั่งเตียงที่อเลสเซียเคยนอน เหลือเพียงความว่างเปล่าอันกลวงเปล่าเจนน่าพูดถูก—กำจัดเธอไปไม่ได้ทำให้อเลสเซียให้อภัยเขาเสียงสั่นของโทรศัพท์กระแทกความเงียบในห้อง“บอส” เป็นเสียงมาร์โก ตึงเครียดปนตื่นเต้น “เรามีความคืบหน้าใหม่”หัวใจดันเต้กระตุกแรง เขากำโทรศัพท์แน่น “พูดมา”“มีคนที่สนามบินเห็นผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนคุณนายมาก กำลังขึ้นเครื่องไปเรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ แต่ผมหาชื่อเธอไม่เจอในรายชื่อผู้โดยสาร”ดันเต้เด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง สัญชาตญาณแรงกล้าบอกเขา—เป็นเธอ“เตรียมเครื่องบินเจ็ท” เสียงดันเต้สั่น “เราจะออกเดินทางคืนนี้”ลมฤดูหนาวที่เรคยาวิกดุเดือด แต่ดันเต้ไม่รู้สึกหนาวเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่เขารู้สึกว่าเข้าใกล้อเลสเซียขบวนรถสีดำเคลื่อนผ่านถนน ก่อนจะหยุดหน้าตึกอพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆข่าวกรองบอกว่าผู้หญิงที่ดูเหมือนอเลสเซียอาศัยอยู่ที่นี่ผู้จัดการตึกชื่อกู๊ดรันมองรูปอเลสเซียแล้วพยักหน้า “ใช่ เธอเคยพักที่นี่”ดันเต้พยายามคุมเสียงให้คงที่ แต่ความตื่นเต้นแทบควบคุมไม่ได้ “เธอยังอยู่ไหม”กู๊ดรันส่ายหน้า

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 15

    ย่านโคมแดงของชิคาโก หลังเที่ยงคืนไปไม่นานรถเอสยูวีสีดำเบรกดังเอี๊ยดหยุดสนิทตรงหัวมุมที่สว่างด้วยแสงนีออน ประตูรถเปิด ชายร่างใหญ่สองคนลากผู้หญิงคนหนึ่งลงมาบนทางเท้า“ไม่! ได้โปรด!” เจนน่าดิ้นรน เล็บข่วนเป็นรอยเลือดบนแขนบอดี้การ์ด “ฉันให้เงินได้! เงินเยอะมาก!”แต่ชายทั้งสองไร้อารมณ์ ปฏิบัติตามคำสั่งของดันเต้อย่างชำนาญ ระหว่างการชุลมุน แขนเสื้อผ้าไหมราคาแพงของเจนน่าติดขอบประตูรถและฉีกขาดด้วยเสียงแหลม ผืนผ้าบอบบางราวกระดาษ ขาดเป็นริ้วในพริบตา“อ๊าก!” เธอกรีดร้อง พยายามปิดอก แต่ก็สายเกินไป ชายทั้งสองปล่อยมือ ร่างเธอกระแทกลงบนทางเท้าที่สกปรกพื้นคอนกรีตทำให้เธอแสบร้อนผิวที่เปลือย เศษแก้วจากขวดที่ถูกทิ้งบาดเข่าของเธอ เลือดซึมผ่านถุงน่องที่ขาด เปรอะปนกับคราบสกปรกไม่รู้ชนิดบนพื้นรถเอสยูวีสีดำขับเร่งเครื่องหนีไปเจนน่าสั่นเทาเมื่อยันตัวลุกขึ้น ตระหนักว่าเธอถูกทิ้งไว้ตรงหน้าบาร์ที่เธอเคยทำงาน ก่อนจะพบกับดันเต้ในตอนนั้น เธอเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลในชุดราคาถูก หัวเราะรับมุกสกปรกเพื่อทิปไม่กี่สิบดอลลาร์ต่อคืน“ตายจริง นั่นเจนน่าใช่ไหม?”มีเสียงผู้หญิงดังมาจากหน้าบาร์ กลุ่มสาวแต่งตัวว

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 14

    (มุมมองของดันเต้)ดวงตาเขาแดงฉาน ดันเต้พุ่งเข้าหาเจนน่าและคว้าข้อมือเธอไว้“เอาคืนมา” เสียงเขาต่ำ กระแทกทีละคำ น่ากลัวราวกับคำที่เลื้อยขึ้นมาจากขุมนรกเขากระชากแหวนออกจากนิ้วเธออย่างแรง ผิวหนังฉีกขาด เธอกรีดร้อง พยายามดิ้นหนี แต่พละกำลังของเขาโหดร้ายเกินต้านทันทีที่แหวนกลับมาอยู่ในมือ เขาประคองมันอย่างแผ่วเบา ราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก“ดันเต้! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!” เจนน่ากุมมือที่เลือดไหล กรีดร้องเสียงแหลม “คุณทำร้ายฉันเพราะผู้หญิงที่ทิ้งคุณไปแล้วเนี่ยนะ เธอไม่ได้รักคุณหรอก! ถ้าเธอรัก เธอคงไม่เดินจากไปง่าย ๆ แบบนั้น!”คำพูดเธอขาดห้วง เมื่อดันเต้ยัดโทรศัพท์เข้าตรงหน้าข้อความแล้วข้อความเล่า ภาพโจ่งแจ้งแล้วภาพโจ่งแจ้งเล่า คำเยาะเย้ยอาบพิษแล้วคำแล้วคำเล่า—ทั้งหมดถูกเปิดโชว์ใต้แสงไฟจ้าเจนน่าจ้องหน้าจอ ใบหน้าซีดขาวราวผี ปากสั่น แต่ไม่มีคำใดหลุดออกมา“คุณพยายามหนักมากสินะ เจนน่า คุณทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อทำลายการแต่งงานของผม”“ฉัน…” เจนน่าพูดไม่ออก หลักฐานชัดเจนเกินโต้แย้ง คำโกหกทั้งหมดพังทลายในที่สุด ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เธอก็แตกสลาย เงยหน้าขึ้น ดวงตาไร้ทั้งความสำนึกผิดแ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status