บทที่ 2

พอเห็นซ่งจืออวิ้น ลู่อวิ๋นกุยก็ตกใจสุดขีด

เขารีบวางทารกในมือกลับลงเตียง แล้วรีบสาวเท้าเดินตรงมาทางประตู

"ซ่งจืออวิ้น คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

คนอื่น ๆ เมื่อเห็นซ่งจืออวิ้น ก็สีหน้าเปลี่ยนกันหมด

"พี่...พี่สะใภ้มาเหรอครับ"

"พี่สะใภ้ ฟังพวกเราอธิบายก่อนนะครับ! พวกเรารู้ว่าหวั่นอวี้คลอดลูก เลยตั้งใจมาเยี่ยมเธอ ส่วนผู้บังคับบัญชา แค่บังเอิญเจอระหว่างทาง เลยชวนเขามาด้วยเฉย ๆ ครับ"

"ใช่ครับพี่สะใภ้ คุณอย่าเข้าใจผิดเชียวนะ"

จนป่านนี้แล้ว เพื่อนร่วมรบที่แสนดีของลู่อวิ๋นกุยก็ยังคงช่วยเขาโกหก

พอได้ยินพวกเขาเอะอะก็เรียกตนว่า 'พี่สะใภ้' ซ่งจืออวิ้นก็รู้สึกขยะแขยงจนแทบจะอาเจียน

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองไปทางลู่อวิ๋นกุย แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ลู่อวิ๋นกุย แล้วคุณล่ะ คุณจะอธิบายยังไง"

"ซ่งจืออวิ้น คุณอย่าเพิ่งใส่อารมณ์เลย...เรื่องมันเป็นอย่างที่พวกเขาบอกจริง ๆ พวกเราแค่บังเอิญเจอกันเท่านั้น"

"จนป่านนี้แล้ว คุณยังจะโกหกอยู่อีก!"

ราวกับหัวใจแช่อยู่ในถ้ำน้ำแข็งมานานแสนนาน ทั้งที่ก็น่าจะชาไปหมดแล้วแท้ ๆ

ทว่าในตอนนี้ ซ่งจืออวิ้นก็ยังคงแตกสลายเพราะคำโกหกของเขาอยู่ดี เธอยกมือขึ้นฟาดบนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรง

"เมื่อวานคุณบอกฉันว่าจะนำทัพไปฝึกทหารที่ชายแดนหนึ่งเดือน แล้วยังไง ฝึกทหารจนมาถึงศูนย์อนามัยแม่และเด็กเลยเหรอ ผู้บังคับบัญชาลู่ คุณนี่ฝีเท้าว่องไวจริง ๆ เลยนะ"

ลู่อวิ๋นกุยหน้าซีดลงไปหลายส่วน "ผม...มีเรื่องเปลี่ยนแปลงกะทันหัน ขอโทษนะ ซ่งจืออวิ้น คุณอย่าเพิ่งโมโหเลย คุณอุ้มท้องอยู่นะ"

"เป็นความผิดของฉันเองค่ะ! สหายซ่ง อย่าตีอวิ๋นกุยอีกเลยนะ"

ฉินหวั่นอวี้อุ้มลูกคุกเข่าลงต่อหน้าซ่งจืออวิ้น "อวิ๋นกุยแค่เห็นว่าฉันน่าสงสาร ถึงได้อยู่กับฉันมาตลอด!

สหายซ่ง ฉันไม่ได้หวังอะไรอย่างอื่นเลย ฉันมันก็แค่หญิงหม้าย แค่อยากหาผู้ชายสักคนมาคอยดูแล มีลูกไว้เป็นที่พึ่งพิงใจก็เท่านั้น! ฉันไม่แย่งสามีคุณหรอกค่ะ!"

"หุบปากไปเลยนะ! เธอกับลู่อวิ๋นกุยถึงขั้นมีลูกด้วยกันแล้ว ยังมาบอกอีกว่าจะไม่แย่งเขา?"

ซ่งจืออวิ้นยกมือขึ้น กำลังจะตบเธอ แต่ข้อมือกลับถูกลู่อวิ๋นกุยคว้าไว้แน่น

"ซ่งจืออวิ้น คุณตบผมได้ แต่อย่าตบหวั่นอวี้เลย เธอเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน ร่างกายอ่อนแอมาก"

เมื่อเห็นเขาปกป้องหญิงอื่น ซ่งจืออวิ้นก็หลุดหัวเราะประชดออกมา "ลู่อวิ๋นกุย คุณบอกว่าไปปฏิบัติงานนอกสถานที่ กลับมาไม่ได้ตั้งเดือนหนึ่ง ก็เพื่อมาแอบเล่นชู้กับเธอที่นี่สินะ? คุณทำหน้าไม่อายขนาดนี้ได้ยังไงกัน!"

หลังจากซ่งจืออวิ้นสะบัดมือเขาออกอย่างแรง เธอก็อยากจะยกมือขึ้นตบอีกครั้ง

ทันใดนั้น ฉินหวั่นอวี้ก็อุ้มลูกลุกขึ้นจากพื้น แล้วโถมตัวเข้าไปบังหน้าลู่อวิ๋นกุยไว้

เมื่อเห็นเธอยกลูกขึ้นบังแล้วพุ่งเข้ามา ซ่งจืออวิ้นยั้งมือไว้ไม่ทัน ฟาดมือลงไปบนตัวเด็กเข้าพอดี

"อุแว้!"

ทารกหลุดมือร่วงลงมาจากที่สูงในพริบตา

ทุกคนในเหตุการณ์ต่างแตกตื่นตกใจ

"ลูก แม่ขอโทษ! ลูกของฉัน!" ฉินหวั่นอวี้ร้องไห้โฮถลันเข้าไปอุ้มลูก "สหายซ่ง ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย! ลูกฉันเพิ่งเกิดได้แค่สี่วันเองนะ คุณเองก็เป็นแม่คนเหมือนกัน ทำไมจิตใจถึงอำมหิตขนาดนี้"

คนอื่น ๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาต่อว่าซ่งจืออวิ้น

"พี่สะใภ้ ทำไมทำแบบนี้ล่ะครับ เด็กยังตัวแค่นี้เอง ต่อให้คุณจะโกรธยังไง ก็ไม่ควรไปลงกับเด็กนะ!"

"หล่นแรงขนาดนี้ ไม่รู้ว่ากระทบกระเทือนตรงไหนบ้าง ผู้บังคับบัญชาลู่ ต้องรีบตามหมอมาดูด่วนเลยครับ!"

ลู่อวิ๋นกุยเดือดดาลทันที หันกลับมาถลึงตาใส่ซ่งจืออวิ้น "ซ่งจืออวิ้น ผมรู้ว่าเรื่องในวันนี้เป็นความผิดผม! แต่นั่นมันลูกชายผม! ลูกชายแท้ ๆ ของผมนะ!"

"งั้นเหรอ" ซ่งจืออวิ้นมองเขา หยาดน้ำตาไหลรินลงมาทีละหยด "แล้วเด็กในท้องฉันล่ะคืออะไร"

"ลูก ทำไมหนูไม่ร้องแล้วล่ะ ลูก! อวิ๋นกุย ลูกเราจะแย่แล้ว!"

ฉินหวั่นอวี้อุ้มลูกพลางกรีดร้อง ลู่อวิ๋นกุยตกใจ "หมอ! รีบไปตามหมอมาเร็ว!"

ซ่งจืออวิ้นยืนอยู่ตรงประตู พูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก "ปล่อยให้พวกเขาไปตาม! ลู่อวิ๋นกุย ฉันจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย

ระหว่างฉันกับฉินหวั่นอวี้ ระหว่างลูกของฉันกับลูกของฉินหวั่นอวี้ คุณเลือกได้แค่คนเดียว! คุณจะเลือกใคร!"