บทที่ 9

"โอ๊ย! เจ็บจัง" ซ่งจืออวิ้นกรีดร้องออกมาอย่างอดไม่ไหว เธอจับมือเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ไว้แน่น วอนขอว่า "ขอร้องล่ะ ช่วยลูกของฉันด้วย เขาอยู่ในท้องฉันมาเก้าเดือนแล้ว ฉันต้องคลอดเขาออกมาให้ได้! ไม่ต้องโทรหาใครอีกแล้ว ส่งฉันเข้าห้องผ่าตัดเลย ฉันจะรับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมดเอง!"

หลังจากพูดประโยคนี้จบ ซ่งจืออวิ้นก็หมดสติโดยสิ้นเชิง

ก่อนที่จะไม่รู้สึกตัว เธอได้นึกถึงคำพูดนั้นของลู่อวิ๋นกุย

"ซ่งจืออวิ้น เธอเลือดเย็นขนาดนี้ ไม่กลัวลูกในท้องตัวเองได้รับผลกรรมบ้างหรือไง

ต่อให้เด็กต้องตายจริง ๆ ก็เพราะเธอก่อกรรมทำชั่วเอง!"

แค่สองประโยคนี้ เขาก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นพ่อของลูกในท้องเธออีกต่อไป!

ไม่รู้ว่าสลบไปนานแค่ไหน เธอเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาบ้างแล้ว และได้ยินเสียงคนรอบข้างกำลังพูดคุยกัน

"เร็วเข้า ถุงน้ำคร่ำแตกแล้ว หัวใจเด็กเต้นเบามาก รีบผ่าตัดด่วน!"

"นี่ใช่สหายซ่งหรือเปล่า แล้วผู้บังคับบัญชาลู่ไปไหนล่ะ"

"เธอหมายถึงลู่อวิ๋นกุยเหรอ ฉันเพิ่งยินคนพูดกันว่า วันนี้เขาจะจัดงานเลี้ยงครบเดือนให้ลูกชายตัวเองน่ะ!"

"งานเลี้ยงครบเดือนอะไรกัน ภรรยาเขาอยู่นี่ ลูกยังอยู่ในท้องอยู่เลย!"

"ของเมียน้อยล่ะมั้ง ลูกของเมียน้อยเขาก็คลอดที่นี่เหมือนกัน!"

"คนอะไรกันเนี่ย! เมื่อก่อนเขาพาสหายซ่งมาตรวจครรภ์ทุกครั้ง ฉันนึกว่าเขารักสหายซ่งจริงซะอีก! ที่แท้ก็ตลบแตลงทั้งนั้น!"

"สหายซ่ง คุณอดทนไว้นะ สู้ ๆ ลูกใกล้จะคลอดออกมาแล้ว!"

……

ตอนที่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หมอทำคลอดก็อุ้มเด็กยืนอยู่ข้างกายเธอ

"สหายซ่ง ยินดีด้วยนะคะ คุณได้ลูกสาว"

ทันใดนั้น ที่ปรึกษากฎหมายของค่ายทหารก็รีบเข้ามา ยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้เธอ "สหายซ่ง นี่คือใบหย่าครับ ขั้นตอนดำเนินการเรียบร้อยแล้ว"

ซ่งจืออวิ้นรับใบหย่ามา มองดูตราประทับนูนบนนั้น ในใจก็ปล่อยวางได้อย่างสมบูรณ์

เธอเงยหน้ามองหมอทำคลอด แล้วเอ่ยเสียงเบา "รบกวนคุณช่วยติดต่อสถานีรถไฟให้ฉันหน่อยนะคะ ฉันอยากไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"

……

สถานที่จัดงานเลี้ยงครบเดือน

ลู่อวิ๋นกุยออกจากบ้านไปพร้อมกับฉินหวั่นอวี้ตั้งแต่เช้าตรู่

เหล่าสหายศึกต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับเขาคนแล้วคนเล่า

"ยินดีด้วย ยินดีด้วยนะ ตั้งชื่อลูกไว้หรือยังครับ"

"ผู้บังคับบัญชาลู่ วันมงคลแบบนี้ ทำไมถึงไม่เห็นสหายซ่งเลยล่ะ ไม่ใช่ว่าเธอยังไม่ยอมรับเรื่องของคุณกับหวั่นอวี้หรอกนะ?"

"นั่นสิ พี่สะใภ้ทำไมถึงใจแคบขนาดนี้นะ"

ลู่อวิ๋นกุยไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว แต่กลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาของซ่งจืออวิ้น

เธอยังโกรธเขาอยู่อีกเหรอ เมื่อวานเขาแค่โมโหจนขาดสติ ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย

ฉินหวั่นอวี้อุ้มลูกพลางเอ่ยเร่งเขา "ทุกคนกำลังเร่งให้พวกเราเข้าไปข้างในแล้วนะอวิ๋นกุย ฉันว่าสหาย

ซ่งคงไม่มาหรอก ช่างเถอะ"

ลู่อวิ๋นกุยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะโทรหาเธอ แต่กลับถูกฉินหวั่นอวี้ห้ามไว้ "เข้าไปข้างในก่อนดีไหมค่ะ เดี๋ยวจะเลยฤกษ์ดีนะ"

ลู่อวิ๋นกุยไม่ฟัง รีบโทรกลับไปทันที

"เมื่อคืนทำไมพวกนายเอาแต่โทรหาฉันตลอด จืออวิ้นล่ะ? เธออยู่ที่ไหน พวกนายรีบพาเธอมาสนุกกับงานเลี้ยงครบเดือนของลูกหวั่นอวี้เร็ว อย่าให้คนอื่นนินทาได้"

"ผู้บังคับบัญชาลู่ครับ เมื่อคืนพี่สะใภ้แช่อยู่ในสระน้ำตั้งสี่ชั่วโมงจนตกเลือดรุนแรง พวกเราเลยนำตัวส่งสถานพยาบาลแล้วครับ" ลูกน้องตอบ

"พวกเจ้าหน้าที่ยื้อชีวิตอยู่ทั้งคืน ถึงช่วยชีวิตพี่สะใภ้กลับมาได้ครับ

แล้วก็...ลูกของคุณกับพี่สะใภ้ ตอนที่คลอดออกมา...ก็เสียชีวิตแล้วครับ"