บทที่ 8

"ท้องแล้วว่ายน้ำไม่ได้หรือไง" ลู่อวิ๋นกุยแสยะยิ้ม "เธอแค่ถือว่าตัวเองตั้งท้อง ถือว่าฉันรักและโอ๋เธอ ถึงได้ไม่เอาคำพูดของฉันไปใส่ใจ! หวั่นอวี้ พวกเราเข้าข้างในกันเถอะ อย่าไปสนใจเธอ! ต่อให้เด็กต้องมีอันเป็นไปจริง ๆ นั่นก็เป็นเวรกรรมที่เธอทำเอง!"

ซ่งจืออวิ้นแช่อยู่ในสระน้ำ จ้องมองแผ่นหลังของลู่อวิ๋นกุยที่คอยปกป้องฉินหวั่นอวี้ขณะเดินจากไป แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา

ทว่าน้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างหนัก

เธอคิดถึงวันที่เธอตรวจพบว่าตั้งครรภ์ วันนั้นลู่อวิ๋นกุยร้องไห้จนตาแดง

เขาสวมกอดเธอ พลางเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ซ่งจืออวิ้น ในที่สุดพวกเราก็มีลูกแล้ว! คุณจะไม่ไปจากผมอีกแล้ว! ลู่อวิ๋นกุย ขอสาบานว่า ชาตินี้จะไม่ยอมให้คุณกับลูกต้องน้อยเนื้อต่ำใจเลยแม้แต่น้อย"

แต่ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ เพียงเพราะผู้หญิงที่ตลบแตลงพูดโกหกคนหนึ่ง เขากลับทำร้ายเธอที่กำลังท้องจนตกลงไปในสระน้ำ!

แถมยังบังคับให้เธองมหาเครื่องรางกุญแจอายุยืนให้ลูกที่เกิดจากผู้หญิงคนอื่นอีก!

เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ ถึงผู้ใต้บังคับบัญชาจะทำใจไม่ได้ แต่ก็ยังช่วยเร่งรัด "พี่สะใภ้ คุณรีบหาเถอะครับ คุณตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนแล้ว พร้อมจะคลอดได้ทุกเมื่อ ผมกลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไปครับ"

ขนาดคนแปลกหน้ายังรู้จักเป็นห่วงเธอ แต่ลู่อวิ๋นกุยกลับใจร้ายทารุณได้ถึงเพียงนี้เลย

เธอไม่ได้พูดอะไร ได้แต่กัดริมฝีปาก ก้มหน้าจมลงสู่ใต้น้ำ ค้นหาเครื่องรางกุญแจอายุยืนเรือนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตั้งแต่สว่างจนมืดค่ำ น้ำในสระเย็นขึ้นเรื่อย ๆ เธอหนาวสั่นไปทั้งตัว แต่ก็ยังคงหาเครื่องรางกุญแจอายุยืนไม่พบ

ตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ร่างกายอึดอัดหนักอึ้งมานานแล้ว ทุกครั้งที่ดำลงไปควานหาใต้สระ ก็คล้ายกับจะ

ฉุดดึงเอาอวัยวะภายในทั้งหมดของเธอออกมา

คนที่ยืนอยู่บนฝั่งเองก็แทบจะทนดูต่อไปไม่ไหว

"สี่ทุ่มแล้วนะ ทำแบบนี้ต่อไป พี่สะใภ้ได้แย่แน่"

"แต่ความต้องการของผู้บังคับบัญชาลู่ พวกเราขัดไม่ได้หรอกนะ!"

ตลอดสี่ชั่วโมงเต็ม ทั้งมือทั้งเท้าทั้งสองข้างของซ่งจืออวิ้นถูกน้ำซีดและบวมเป่งไปนานแล้ว

ในตอนที่เธอใกล้จะทนต่อไปไม่ไหว ลูกในท้องก็เริ่มดิ้นและถีบเธอทีละนิด

แรงถีบนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะกลายเป็นอาการปวดหน่วงเป็นระลอก จนเธอเหงื่อเย็นผุดเต็มตัวด้วยความเจ็บปวด

ส่วนท่อนล่างคล้ายกับมีสิ่งใดบางอย่างไหลทะลักออกจากร่างกาย

ไม่นาน ผู้ใต้บังคับบัญชาก็ตะโกนอย่างตื่นตกใจ "แย่แล้ว เลือดนี่นา! รีบดึงตัวพี่สะใภ้ขึ้นมาเร็ว โทรศัพท์รายงานผู้บังคับบัญชาลู่ด่วน!"

อีกฝ่ายรับสายอย่างรวดเร็ว แต่กลับมีเสียงของฉินหวั่นอวี้ส่งออกมา

"ผู้บังคับบัญชาลู่ของพวกนายกำลังเฝ้าลูกชายฉันอยู่ ไม่ว่าง เขาบอกไว้ว่า ถ้าซ่งจืออวิ้นหาเครื่องรางกุญแจอายุยืนไม่เจอ ก็ห้ามขึ้นมาเด็ดขาด!"

สายถูกตัดไป กลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชามองซ่งจืออวิ้นที่รวยระรินใกล้หมดลมหายใจ แล้วเอ่ยอย่างร้อนใจ

"ช่างมันเถอะ พวกเรารีบพาพี่สะใภ้ส่งสถานพยาบาลดีกว่า ไม่อย่างนั้นเด็กก็จะไม่รอดเหมือนกัน!"

ตอนที่พวกเขารีบอุ้มเธอออกจากคฤหาสน์ ซ่งจืออวิ้นหันหน้ากลับไปมองทางทิศของบ้านวูบหนึ่ง

ที่นั่นส่องแสงไฟละมุนอบอุ่น ลู่อวิ๋นกุยคงกำลังอยู่กับฉินหวั่นอวี้และลูกชายของเธอ เสวยสุขกับความอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาอยู่

แล้วเธอล่ะ?

เธอและลูกของเธอ กลับกำลังจะสิ้นใจ

ตอนที่ถูกส่งตัวมาถึงสถานพยาบาลก็ดึกมากแล้ว ซ่งจืออวิ้นปวดเกร็งที่ท้องอย่างรุนแรง หน้ามืดไปหมด

เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์รีบเร่งเข็นเธอเข้าห้องผ่าตัดอย่างตึงเครียด "เร็วเข้า หญิงตั้งครรภ์มีเลือดออกท่อนล่าง อาจจะใกล้คลอดแล้ว!"

"ช่วยลูกของฉันด้วย..."

"คุณวางใจค่ะ พวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่"

เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เอ่ยด้วยความร้อนรน "ญาติผู้ป่วยล่ะ! รีบเรียกญาติผู้ป่วยมาด่วนเลย!"

ลูกน้องไม่กล้าลังเล ยังคงต่อสายหาลู่อวิ๋นกุยไม่หยุด

ไม่ว่าจะโทรไปกี่สาย ฝั่งนั้นก็ไม่ยอมรับสาย

จนสุดท้ายถึงขั้นกดตัดสายทิ้งไปเลย

บอดี้การ์ดทำสีหน้าลำบากใจ "ผู้บังคับบัญชาลู่ไม่ว่าง"

เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์มองพวกเขาอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ "สหายซ่งอาการหนักขนาดนี้แล้ว ยังยุ่งอะไรอยู่อีก โทรศัพท์ก็ไม่รับ แถมยังกดตัดสายทิ้งอีก! ถ้าเกิดหญิงตั้งครรภ์เป็นอะไรไประหว่างการผ่าตัดจะทำยังไง"