บทที่ 9

แม่เจียงกำโทรศัพท์ที่เพิ่งถูกตัดสายทิ้งไว้แน่น สีหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว รู้สึกกระอักกระอ่วนจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

เมื่อลั่วเซิงเห็นดังนั้น เธอกลับก้าวเข้าไปหาแล้วควงแขนแม่เจียงเบา ๆ “คุณน้าคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เครื่องบินใกล้จะออกแล้ว ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ ในเมื่อเขายุ่งก็ช่างเถอะค่ะ เรื่องมาส่งหรือไม่มา...เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว”

พ่อแม่ของลั่วเซิงเองก็รีบเข้ามาช่วยพูดกู้สถานการณ์

ท้ายที่สุด ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนกระอักกระอ่วน ครอบครัวของลั่วเซิงก็บอกลาครอบครัวเจียงเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อมองผ่านหน้าต่างเครื่องบิน ทอดสายตามองเมืองเบื้องล่างที่เธอใช้ชีวิตมาถึงสิบแปดปีค่อย ๆ เล็กลง พร่าเลือน และถูกชั้นเมฆบดบังในท้ายที่สุด จิตใจของลั่วเซิงก็กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

เธอหลับตาลงอย่างเชื่องช้า

ลาก่อนนะ เจียงซื่อ

ในอีกด้านหนึ่ง

เจียงซื่อมาเป็นเพื่อนซูม่านเพื่อรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งตามที่นัดหมายไว้

เขาช่วยเธอเข็นกระเป๋าสัมภาระและจัดการเรื่องหอพักให้จนเสร็จสรรพ ทุกอย่างล้วนถูกจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบไร้ที่ติ

“เจียงซื่อ ยุ่งเสร็จหรือยัง? เราไปกินข้าวด้วยกันไหม?” ซูม่านที่จัดของเสร็จเรียบร้อยแล้วเอ่ยชวนพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดย้อย

“ไม่ล่ะ เหนื่อยแล้ว อยากกลับไปพัก” เจียงซื่อนวดคลึงหว่างคิ้ว น้ำเสียงค่อนข้างเรียบเฉย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร นับตั้งแต่ได้รับสายจากแม่เจียงเมื่อวานนี้ ภายในใจของเขาก็รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างบอกไม่ถูก

“งั้นก็ได้...” ซูม่านรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร

เจียงซื่อเดินออกจากหอพักหญิง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาจนแสบตาเล็กน้อย

เขายืนอยู่ใต้ต้นไม้ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโดยสัญชาตญาณ แล้วกดเข้าสู่หน้าต่างแชตที่เงียบเหงามาเนิ่นนาน

สงครามเย็นกันมาตั้งนานขนาดนี้ เธอก็น่าจะหายโกรธได้แล้ว

ครั้งนี้ เขาเมินเฉยใส่เธอมานานแสนนาน ซ้ำยังจูบกับซูม่านต่อหน้าต่อตาเธอ บทเรียนแค่นี้น่าจะฝังลึกมากพอแล้ว

ถึงเวลาที่เขาจะต้องเป็นฝ่ายยอมลงให้และเอ่ยปากขอคืนดีเสียที

เมื่อนึกถึงสีหน้าของลั่วเซิงยามที่ได้เห็นหน้าเขา ซึ่งคงจะเจือไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจทว่าก็กลั้นความดีใจเอาไว้ไม่อยู่ มุมปากของเขาก็เผลอยกยิ้มขึ้นบางเบา ราวกับคนที่สามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ในกำมือ

หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ เธอคงไม่กล้าเอาคำว่า “เลิกกันเถอะ” มาพูดพร่ำเพรื่ออีกต่อไปแล้ว

ทว่าเขากลับไม่รู้เลยว่าลั่วเซิงถูกจัดให้อยู่ที่หอพักตึกไหน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงซื่อจึงเก็บโทรศัพท์มือถือลง แล้วเดินตรงดิ่งไปยังจุดรายงานตัวนักศึกษาใหม่

“สวัสดีครับ รบกวนช่วยเช็กให้หน่อยได้ไหมครับว่า ลั่วเซิง สาขาการเต้น พักอยู่ที่หอพักตึกไหน?”

รุ่นพี่ค้นหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้างุนงง “ขอโทษทีนะ ในรายชื่อนักศึกษาใหม่ ไม่มีคนชื่อลั่วเซิงเลย”

รอยยิ้มบางเบาบนใบหน้าของเจียงซื่อพลันแข็งค้างไปในทันที

“ไม่มีเหรอครับ?” เขาขมวดคิ้ว “เป็นไปไม่ได้ เธอต้องเป็นนักศึกษาใหม่ของรุ่นนี้แน่นอน รบกวนพี่ช่วยตรวจสอบดูให้ละเอียดอีกทีได้ไหมครับ”

รุ่นพี่ตรวจสอบรายชื่ออย่างละเอียดอีกครั้ง ถึงขั้นดึงรายชื่อนักศึกษาใหม่ของทุกสาขาวิชาในมหาวิทยาลัยออกมาดู ก่อนจะส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่มีจริง ๆ ไม่ใช่แค่สาขาการเต้นนะ แต่ทุกสาขาก็ไม่มีชื่อของคนคนนี้เลย!”

ความรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างรุนแรงพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของเจียงซื่อในชั่วพริบตา มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและกะทันหันจนตั้งตัวไม่ติด

เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ถึงท่าทางที่เธอแย่งหนังสือตอบรับเข้าเรียนกลับคืนไปในวันนั้น นึกไปถึงประโยคที่ถูกสายเรียกเข้าของซูม่านขัดจังหวะ ซึ่งเขาเองก็ฟังมันไม่ชัด…

ความคิดอันแสนตลกบ้าบอ ทว่ากลับทำให้มือเท้าของเขาเย็นเฉียบขึ้นมาในพริบตา ก็แล่นปลาบเข้ามาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!

เขาแทบจะกระชากโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างร้อนรน ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันสังเกตเห็น ก่อนจะกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์ที่จำได้ขึ้นใจ

ทว่าเสียงที่ดังแว่วมาจากปลายสาย กลับมีเพียงเสียงอัตโนมัติของผู้หญิงที่ฟังดูเย็นชาเท่านั้น:

“ขอโทษค่ะ หมายเลขที่คุณเรียก ยังไม่เปิดใช้บริการในขณะนี้...”