บทที่ 7

พูดจบ เขาก็ประคองซูม่านที่ยังคงตื่นตระหนกไม่หาย แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลั่วเซิงค่อย ๆ สูญเสียเรี่ยวแรงไปทีละน้อยในน้ำในทะเลสาบที่ค่อย ๆ เย็นเฉียบลง

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าคือเพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาล

เพื่อนร่วมชั้นหลายคนยืนล้อมอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ลั่วเซิง เธอฟื้นแล้ว! ดีจังเลย! ทำเอาพวกเราตกใจแทบแย่!”

ที่แท้ก็มีเพื่อนร่วมชั้นบังเอิญเดินผ่านไปทางริมทะเลสาบ แล้วเห็นเธอที่หมดสติถูกพัดมาเกยใกล้ฝั่ง จึงรีบตะโกนเรียกให้คนมาช่วยพยุงเธอขึ้นมา และส่งตัวมายังโรงพยาบาล

“พวกเราพยายามติดต่อพ่อแม่ของเธอแล้ว แต่โทรไม่ติด... ก็เลย... ก็เลยถือวิสาสะโทรหาเจียงซื่อไป...” เพื่อนคนหนึ่งอธิบายเสียงเบาด้วยท่าทีอึกอัก

เพื่อนอีกคนพูดเสริม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่พอใจและไม่อยากจะเชื่อ “พวกเราบอกเขาว่าเธออยู่โรงพยาบาล ให้เขาลองแวะมาดูหน่อย แต่เขากลับบอกว่า... บอกว่าพวกเธอสองคนเลิกกันแล้ว เรื่องของเธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก!”

ลั่วเซิงรับฟังอย่างเงียบ ๆ บนใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใด จะมีก็เพียงตอนที่ได้ยินประโยคที่ว่า “ไม่เกี่ยวข้องอะไร” มุมปากของเธอถึงได้ยกขึ้นเพียงเล็กน้อย คลี่เป็นรอยยิ้มซีดเซียวที่เย้ยหยันตัวเอง

ดูเอาเถอะ นี่แหละคือเด็กหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจมาเนิ่นนานหลายปี

พอจิตใจคนเราเย็นชาขึ้นมา มันก็แข็งกระด้างเสียยิ่งกว่าก้อนหินใต้ก้นทะเลสาบเสียอีก

บรรดาเพื่อนร่วมชั้นเห็นสภาพของเธอแล้ว ก็รู้สึกทั้งทำตัวไม่ถูกและสงสารจับใจ จึงพากันเอ่ยปากปลอบโยน

ลั่วเซิงฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับคลี่ยิ้มบาง ๆ เพื่อให้เพื่อน ๆ สบายใจ

“เจียงซื่อพูดถูกแล้ว ฉันกับเขา... เราสองคนเลิกกันเด็ดขาดแล้วจริง ๆ ต่อไป... ก็คงจะไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีกแล้ว”

ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยังคงไม่อยากจะเชื่อ “จะเป็นไปได้ยังไง? พวกเธอไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วหรอกเหรอว่าจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยกัน?”

ลั่วเซิงหลุบตาลง พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “เปล่าหรอก เขากับซูม่านต่างหากที่จะไปมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ส่วนที่ที่ฉันยื่นสมัครไปคือ...”

คำพูดท่องท้ายยังไม่ทันจบประโยค ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักออกดัง “ปัง”

พ่อแม่ของลั่วเซิงพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าร้อนรน “เซิงเซิง! ลูกเป็นยังไงบ้าง? ทำไมจู่ ๆ ถึงตกลงไปในทะเลสาบได้ล่ะลูก? แม่ตกใจแทบแย่!”

พ่อแม่รุมล้อมลั่วเซิง พลางซักถามถึงผลการตรวจร่างกายด้วยความตื่นตระหนก ลั่วเซิงจึงต้องคอยพูดปลอบให้พวกท่านคลายความกังวลลง

ในช่วงเวลาที่สติยังเลื่อนลอยนั้น เธอคล้ายกับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาวูบผ่านหน้าประตูไป เขาสวมเสื้อกันลมสีดำตัวที่เธอจำได้ดี

ทว่าพอเธอเพ่งมองไปอีกครั้ง หน้าประตูกลับว่างเปล่า มีเพียงหมอ พยาบาล และคนไข้ที่เดินขวักไขว่ไปมาเท่านั้น

หลังจากแน่ใจแล้วว่าลั่วเซิงไม่ได้เป็นอะไรมาก พ่อกับแม่ก็ไปจัดการเรื่องทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้

ลั่วเซิงเอ่ยขอบคุณเพื่อนร่วมชั้น และกล่าวอำลากับทุกคน

หลังจากนั้นอีกกว่าหนึ่งสัปดาห์ ลั่วเซิงก็พักฟื้นร่างกายอยู่ที่บ้านอย่างสบายใจ ในขณะเดียวกันเธอก็ติดต่อรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยหนานจิงผ่านทางกลุ่มนักศึกษาใหม่ เพื่อสอบถามรายละเอียดต่าง ๆ เกี่ยวกับมหาวิทยาลัย และจัดการจองตั๋วเครื่องบินสำหรับการเดินทางล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

พ่อกับแม่มองดูเธอที่กำลังยุ่งวุ่นวาย มีหลายครั้งที่พวกท่านทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็เงียบไป สุดท้ายก็ยอมเอ่ยปากในที่สุด “เซิงเซิง ครอบครัวของเจียงซื่อเขาจัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดมหาวิทยาลัยให้ลูกชาย แล้วก็เชิญครอบครัวเราไปด้วย ลูกคิดว่า...”

ลั่วเซิงชะงักมือที่กำลังจัดกระเป๋าเดินทางไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยท่าทีสงบนิ่ง “ตกลงค่ะ หนูจะไป”

ในวันงานเลี้ยงฉลองสอบติด ลั่วเซิงและพ่อแม่ก็ถือของขวัญไปร่วมงานตรงตามเวลานัดหมาย

เมื่อได้พบกับเจียงซื่อ ทั้งสองคนก็ทำเพียงพยักหน้าทักทายกันเล็กน้อย โดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็เข้าใจได้ทะลุปรุโปร่งอยู่ในใจ ว่าเด็กสองคนนี้คงจะทะเลาะผิดใจกันอีกแล้วแน่ ๆ

แม่เจียงดึงมือลั่วเซิงเข้าไปจับ พลางหัวเราะแก้สถานการณ์ “เซิงเซิงมาแล้วเหรอลูก รีบเข้าไปนั่งข้างในเร็วเข้า อาซื่อเด็กคนนี้ก็แค่ปากแข็งไปอย่างนั้นแหละ เดี๋ยวพวกหนูก็ต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันแล้ว อะลุ่มอล่วยให้กันหน่อยนะลูก อย่าโกรธกันเลย”

พ่อของเจียงซื่อเองก็ตบไหล่ลูกชายเบา ๆ “แกเป็นผู้ชายนะ หัดยอมเซิงเซิงซะบ้าง”

เจียงซื่อยื่นตีหน้าขรึมอยู่ด้านข้างโดยไม่พูดอะไรสักคำ สายตาของเขาไม่ได้เหลือบมองมาที่ลั่วเซิงเลยด้วยซ้ำ

ลั่วเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างแผ่วเบา ขณะที่กำลังจะอ้าปากบอกเรื่องที่เธอเลิกรากับเขาไปแล้วนั้น จู่ ๆ บริเวณหน้าประตูก็เกิดเสียงดังเอะอะวุ่นวายขึ้นมา

ปรากฏว่าเป็นซูม่านที่กำลังหอบช่อดอกทานตะวันสีสดใสช่อโต เธอแต่งตัวสวยสะพรั่งเดินก้าวเข้ามา ก่อนจะเอ่ยทักทายพ่อแม่ของเจียงซื่อด้วยท่าทีอ่อนน้อมและมีมารยาท “สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า! เจียงซื่อ ฉันมาแสดงความยินดีกับนาย!”

ทันทีที่เจียงซื่อเห็นซูม่าน ใบหน้าที่เคยเย็นชาเป็นน้ำแข็งก็พลันละลายหายไปในพริบตา แววตาของเขาดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้รอให้พ่อแม่ของตัวเองเอ่ยตอบกลับเสียด้วยซ้ำ แต่กลับพูดกับซูม่านอย่างเป็นธรรมชาติว่า “มาแล้วเหรอ? เข้าไปนั่งข้างในสิ”

จากนั้นเขาก็เดินนำซูม่านตรงเข้าไปในห้องโถงจัดเลี้ยง ปล่อยทิ้งให้ลั่วเซิงและพ่อแม่ของเธอยืนเค้งคว้างอยู่กับที่ไปเสียอย่างนั้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อแม่เจียงซื่อเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนใจอย่างถึงที่สุด พวกท่านรีบหันมาเชิญครอบครัวของลั่วเซิงทันที “โธ่เอ๊ย เร็วเข้า รีบเชิญเข้าไปนั่งข้างในกันเถอะ...”

ตลอดทั้งค่ำคืน สายตาของพ่อกับแม่ของลั่วเซิงแทบจะไม่ได้ละไปจากเจียงซื่อและซูม่านเลย

พวกท่านมองเห็นกับตาว่าเจียงซื่อคอยคีบอาหารให้ซูม่านอย่างเอาใจใส่ขนาดไหน และคอยออกหน้าดื่มเหล้าแทนอย่างแนบเนียนเวลาที่เธอถูกคนอื่นเข้ามาชนแก้วได้อย่างไร ท่าทีตอนที่ทั้งสองคนก้มหน้ากระซิบกระซาบกันนั้นช่างดูสนิทสนมเป็นธรรมชาติเหลือเกิน…

สีหน้าของพ่อลั่วและแม่ลั่วค่อย ๆ เปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความกระจ่างแจ้ง และท้ายที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นความปวดใจอย่างสุดซึ้ง

อาศัยจังหวะตอนที่เดินไปเข้าห้องน้ำ แม่ของลั่วเซิงก็ดึงแขนลูกสาวเอาไว้ พลางกระซิบถามเสียงเบา “เซิงเซิง ลูกบอกความจริงกับแม่มานะ ลูกกับเจียงซื่อมีเรื่องอะไรกัน? ที่เขาทำตัวแบบนั้นกับเด็กผู้หญิงคนนั้น เป็นเพราะจงใจจะยั่วโมโหลูกใช่ไหม... พวกลูกโตมาด้วยกันตั้งหลายปี อย่าไปโกรธเคืองเขาเพียงเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เลยนะลูก”

ลั่วเซิงหวนนึกไปถึงการรัก ๆ เลิก ๆ ที่วนเวียนซ้ำซากตลอดหลายปีที่ผ่านมา หลังจากการคืนดีกันในช่วงเวลาสั้น ๆ ทุกครั้ง สิ่งที่ตามติดมาก็คือการเข้าข้างและทำร้ายจิตใจที่ทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นของเขา

เธอส่ายหน้า น้ำเสียงอ่อนล้าทว่าหนักแน่น “แม่คะ หนูไม่ได้โกรธหรือประชดอะไรทั้งนั้น แต่หนูตั้งใจเอาไว้แล้วจริง ๆ ...ว่าจะจบเรื่องราวกับเขาอย่างเด็ดขาดเสียที”

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ในที่สุดก็ตัดสินใจเปิดเผยความลับที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้อย่างยาวนานออกมาจนหมดเปลือก “ความจริงแล้ว หนูเปลี่ยนอันดับคณะที่เลือกไปแล้วค่ะ หนูจะไม่ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้ว แต่หนูจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยหนานจิง”

พ่อกับแม่เบิกตากว้างมองเธอด้วยความตกตะลึง จนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

มหาวิทยาลัยหนานจิงอย่างนั้นเหรอ? ที่นั่นกับมหาวิทยาลัยปักกิ่งมันอยู่ห่างกันตั้งคนละฟากเหนือใต้ ห่างไกลกันเป็นพันลี้เลยนะ!

พ่อลั่วและแม่ลั่วเพิ่งจะอ้าปากเตรียมพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ตรงกลางโถงจัดเลี้ยงก็เกิดเสียงกรีดร้องและเสียงดังสนั่นหวั่นไหวด้วยความโกลาหลขึ้นมา!