ตอนที่ 6 ส้มตำปูปลาร้า

ตอนที่ 6

ส้มตำปูปลาร้า

ทุกคนเดินข้ามมาฝั่งตรงข้ามของตลาด ก่อนจะมาหยุดที่ร้านส้มตำเจ้าประจำ ที่มีไผ่นั่งจองที่รออยู่ก่อนแล้ว

“ไผ่” กั้งเรียกไผ่ ก่อนที่เธอจะรีบเดินเข้าไปหาเขา

ส่วนไผ่ พอเขาได้ยินเสียงกั้ง เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองกั้งแล้วยิ้มให้เธอ ก่อนจะมองเลยไปที่เพื่อน ๆ แล้วก็เห็นใครบางคนที่เขาไม่คิดว่าเธอจะมาอยู่ที่นี่ด้วย

“เปอร์เซีย เธอมาด้วยเหรอ” ไผ่ทักขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

เปอร์เซียถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบไผ่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ก็ไม่ได้อยากมาหรอก แต่แฟนนายนะสิ ส่งคนไปลากฉันมา”

พูดจบเธอก็หันไปมองลมกับกั้งพร้อมกัน ไผ่เลยหันไปมองกั้งพร้อมกับส่งสายตาถามว่าจริงเหรอ

“ก็ฉันไม่อยากให้เปอร์เซียอยู่แต่ในห้องไง อยากให้เธอออกมาเที่ยวเล่นบ้าง จะได้มีเพื่อน เพราะนายเคยบอกว่าเปอร์เซียไม่ค่อยมีเพื่อนไม่ใช่เหรอ” กั้งตอบพร้อมกับนั่งลงข้างไผ่

“แล้วเธอไม่ถามฉันหน่อยเหรอ ว่าอยากมีเพื่อนมั้ย” เปอร์เซียสวนกลับทันที ก่อนจะนั่งลงข้างกั้ง “ฉันนี่ไม่น่าหลวมตัวรับโทรศัพท์เธอตั้งแต่ครั้งแรกเลยจริง ๆ”

“นายก็เหมือนกัน นายจะให้เบอร์ฉันกับยัยนี่ไปทำไมก็ไม่รู้ ตั้งแต่ฉันรู้จักแฟนนาย และได้รู้จักเพื่อน ๆ ของเธอ ชีวิตฉันไม่เคยสงบสุขเลยสักวัน” เธอบ่นออกมาพร้อมกับถอนหายใจ แล้วหันไปไผ่ เพื่อนวัยเด็กของเธอ ที่เป็นคนทำให้เธอได้เข้ามารู้จักกับกั้งและเพื่อน ๆ ของกั้ง

ไผ่ได้แต่ยิ้มให้ แต่เขายังไม่ทันได้ตอบอะไร เปอร์เซียก็หันไปกวาดตามองเพื่อน ๆ ของกั้งที่กำลังนั่งลง ก่อนจะหันกลับมามองกั้งแล้วถามด้วยเสียงจริงจัง

“ถามจริงเถอะ เธอคบพวกนี้ไปได้ยังไง คนนึงก็ปากร้าย” เธอชี้ไปที่กวินที่กำลังถอดเสื้อคลุมขาให้ณิชา

“คนนึงก็เอาแต่ทำหน้าโหดเหมือนจะตีคนได้ตลอดเวลา” คราวนี้สายตาเธอมาหยุดที่ลมที่นั่งข้างเธอ ก่อนจะหันไปมองดิวกับโด้

“อีกสองคนก็ไม่เต็ม”

“เฮ้ย พูดงี้ได้ไง” ดิวกับโด้ประท้วงพร้อมกันทันทีที่ได้ยินเธอพูดถึงพวกเขา

“ใครบอกว่าพวกฉันไม่เต็ม” ดิวพูด

“ใช่ ใครบอกว่าพวกฉันไม่เต็ม” โด้พูดเสริม ก่อนที่เขาจะพูดต่อ “อย่างพวกฉันนะ เขาเรียกว่าเต็มจนล้นออกมาต่างห่าง”

พอโด้พูดจบเขาก็หันไปหัวเราะกับดิวทันที

“แล้วปากเธอดีตายแหละ มันก็หมาไม่ต่างจากพวกฉันหรอก” กวินสวนกลับเปอร์เซียทันที หลังจากเขาดูแลแฟนเขาเสร็จ

เปอร์เซียมองกวิน ก่อนจะตั้งท่าเถียงกลับ แต่กั้งก็ชิงพูดขึ้นก่อน

“เอาน่า ๆ ฉันก็พลาดเหมือนกันนั่นแหละ ก็ตอนแรกที่คบกัน ไม่รู้ว่าพวกมันจะเป็นสภาพนี้” กั้งพูดอย่างขำ ๆ กับมุกของโด้ ก่อนที่จะชี้ไปที่กวินและลม “ส่วนไอ้สองคนนี้เหลือกไม่ได้ ดันรู้จักกันมาตั้งแต่เกิด เธอก็ทน ๆ เอาหน่อย ถือว่าเป็นสีสันของชีวิต”

เปอร์เซียเลยได้แต่ถอนหายใจออกมา อย่างทำอะไรไม่ได้ ก่อนที่เธอจะถามขึ้นอีกครั้ง

“นี่ ฉันถามจริงทุกคนไม่รู้สึกบ้างเหรอว่าคนในร้านเอาแต่มองพวกเราแล้วซุบซิบ” เปอร์เซียถอนหายใจ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ร้านแล้วถอนหายใจออกมา ความจริงไม่ใช่แค่ที่ร้านหรอกนะ แต่ทุกที่ที่คนพวกนี้ไปต่างหาก

ทุกคนเลยมองไปรอบ ๆ ร้าน ก่อนจะหันมาส่ายหน้าให้เธออย่างพร้อมเพียงกัน ก่อนที่กั้งจะตอบ

“ก็ไม่แปลกนี่ ทุกคนก็มองแบบนี้เป็นปกติมั้ย”

“ใช่ คนหน้าตาดีขั้นเทพนั่งรวมกันขนาดนี้ ไม่มองสิแปลก” โด้พูดขึ้น

เปอร์เซียเลยแบะปากใส่เขา ใจเธออยากจะเถียงว่าพวกเขาหลงตัวเอง แต่พอมองหน้าทุกคนเธอก็พูดไม่ออก เพราะว่ามันคือเรื่องจริง

โดยเฉพาะกวิน เขาเป็นผู้ชายที่เปอร์เซียยอมรับเลยว่าหมอนี่หล่อจริง ถึงจะหล่อแบบกวน ๆ ก็เถอะ ขนาดมีแฟนและเขาก็คบแบบเปิดเผยยังมีสาว ๆ แอบมองเขาไม่หยุด แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาเสนอตัว เพราะณิชาแฟนของกวินก็สวยจนผู้หญิงอย่างเธอยังต้องยอมรับเลย

ถัดมาก็เป็นสองคู่หูสุดกวน ถึงจะไม่ได้หน้าตาดีเท่าคนอื่น แต่ก็ต้องยอมรับว่าเกินมาตฐานทั่วไป ติดแต่สองคนนี้ชอบเล่นเยอะเกิน แล้วก็หน้าหม้อไปหน่อย ไม่งั้นสาว ๆ คงชอบพวกเขากันเยอะ

ต่อมาก็เป็นกั้งกับไผ่ ไผ่นี่ไม่ต้องพูดเขาทั้งหล่อทั้งสุภาพ เวลายิ้มทีก็ดูอบอุ่น แต่สายตาของเขากับหยุดอยู่ที่กั้งสาวสวยสุดเท่ ถึงแม้ทั้งสองจะดูต่างกันมาก แต่พออยู่ด้วยกันกับดูเข้ากันสุด ๆ

ส่วนคนสุดท้ายคือลม หมอนี้ก็หน้าตาดีไม่แพ้กวินเลย ติดแค่ตรงชอบทำหน้าตาดุ ๆ บวกกับลักษณะที่ดูนิ่ง ๆ ของเขาทำให้ดูเข้าถึงยาก แต่นั่นกลับทำให้บรรดาสาว ๆ แอบมองเขามากกว่าทุกคนที่โต๊ะ

“พี่เปอร์เซียยังไม่ชินอีกเหรอคะ” เสียงของณิชาดั้งขึ้น ดึงสติของเปอร์เซียให้กลับมา

“ชิน? ชินอะไร” เปอร์เซียถามอย่างสงสัย

“ก็ชินที่มีคนมองไงค่ะ” ณิชาตอบ

“ใช่” ดิวพยักหน้า ก่อนพูดต่อ “เธอเองก็เป็นสาวคนดังประจำคณะทันตะนี่”

“ใช่ ฉันได้ข่าวว่ามีหนุ่ม ๆ มาชอบเธอตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ ไม่ชินอีกเหรอที่มีหนุ่มมามอง” โด้เองก็รีบเสริม พร้อมกับยิ้มล้อเลียนเธอ

เปอร์เซียกำลังจะอ้าปากเถียง แต่เสียงของลมก็พูดขึ้นก่อน

“พวกมึงเลิกพูดเล่นได้แล้ว สั่งอาหารเถอะ จะกินมั้ยวันนี้” ลมพูดกับดิวและโด้ ก่อนจะหันมามองเปอร์เซีย พลางเลื่อนเมนูมาให้เธอที่ยังทำหน้างอ

“เธอเองก็เหมือนกัน จะสั่งอะไรก็รีบสั่ง แล้วก็ไม่ต้องไปสนใจคนมอง แค่เธอไม่มองก็ไม่เห็นแล้วมั้ย”

เปอร์เซียเหลือบตามองเขานิด ๆ ก่อนจะรับเมนูมาเปิดดู “รู้แล้วน่า”

เมนูในร้านมีให้เลือกเยอะกว่าที่คิด แต่ละอย่างชื่อก็ดูน่ากินทั้งนั้น ระหว่างที่เธอกำลังเลือกเมนูอยู่นั้น กั้งกับณิชาก็ผลัดกันสั่งโดยไม่ต้องเปิดเมนูดูด้วยซ้ำ

“เอาตำปูปลาร้าเผ็ด ๆ เลยค่ะ”

“เอาลาบหมูด้วย”

“ต้มแซ่บกระดูกอ่อน”

“ซุบหน่อไม้”

ดิวกับโด้ได้แต่นั่งฟังณิชากับกั้งสั่งอาหาร ก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

“เสร็จแน่กู ขี้แตกแน่” ดิวบ่น

“ให้สองคนนี้สั่ง แสบตูดอีกแน่ ๆ กูวันนี้” โด้พยักหน้าเสริม

เปอร์เซียที่กำลังพลิกดูเมนู ชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบตามองดิวกับโด้ไปแวบหนึ่ง เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกแปลก ๆ เพราะยังไม่ค่อยชินกับวิธีที่พวกเขาพูดกันแบบนี้นัก ถึงจะรู้ว่าเวลาที่พวกเขาพูดกับเธอ ทุกคนก็พยายามลดคำหยาบลงแล้วก็ตาม

“ยังไม่ชินอีกเหรอ” เสียงลมดังขึ้นข้าง ๆ เพราะเขาเห็นเธอมองดิวกับโด้

“ฉันจำเป็นต้องชินด้วยเหรอ” เธอตอบกลับเสียงเรียบ แล้วก้มมองเมนูต่อ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสั่งอาหารกับแม่ค้า

“ตำไทย พริกสองเม็ดค่ะ”

“ใส่พริกแค่นั้น ทำไมไม่สั่งไปเลยล่ะว่าไม่ใส่ง่ายกว่า” ลมพูดขำ ๆ

“ยุ่ง ฉันจะใส่กี่เม็ดมันก็เรื่องของฉัน” เธอตอบก่อนจะสะบัดหน้าหนีเขา

“พี่เปอร์เซียกินเผ็ดไม่ได้เหรอคะ” ณิชาถามขึ้นหลังจากที่สั่งอาหารเสร็จแล้ว

เปอร์เซียพยักหน้าเบา ๆ ก่อนตอบ “ใช่ พี่กินเผ็ดไม่ค่อยได้นะ”

“จริงด้วย ฉันเองก็ลืมไปเลย” กั้งทำตาโตหลังจากเพิ่งนึกออก “ฉันดันสั่งตามความเคยชิน แล้วแบบนี้เธอจะกินได้เหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอก” เปอร์เซียโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ยังไงฉันก็ไม่กินปลาร้าอยู่แล้ว”

“ไม่กินปลาร้าด้วยเหรอ” ดิวหันมาถามเสียงสูง

“โห แบบนี้ในชีวิตเธอพลาดของดีไปเยอะมากเลยรู้มั้ย ปลาร้านี่ของเด็ดนะ” โด้รีบเสริมทันที

“พวกนายอย่าเวอร์ แค่ไม่กินปลาร้าเนี่ยนะ มันจะอะไรขนาดนั้น” เปอร์เซียตอบ พร้อมกับกอดอกมองพวกเขานิ่ง ๆ

ในจังหวะนั้นเอง อาหารที่สั่งไว้ก็ทยอยถูกยกมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ เปอร์เซียมองอาหารตรงหน้า ทุกอย่างดูน่ากินมาก และก็ดูน่าเผ็ดมากเหมือนกัน

ณิชามองอาหารบนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้ามองเปอร์เซีย “พี่จะกินได้เหรอคะ ทุกอย่างน่าจะเผ็ดทั้งนั้น หรือจะให้สั่งเพิ่มแบบไม่เผ็ดดี”

“ไม่เป็นไร ฉันกินของที่ไม่เผ็ดก็ได้ อีกอย่างฉันกินไม่เยอะหรอก” เปอร์เซียตอบทันที ก่อนจะมองไปที่จานคอหมูย่าง ไก่ย่าง และส้มตำไทยพริกสองเม็ดของเธอ

ทันทีที่พูดจบ เธอก็หยิบช้อนขึ้นก่อนจะตักส้มตำไทยที่ตัวเองสั่งมาเข้าปาก แต่ทันทีที่เส้นมะละกอสัมผัสกับลิ้นของเธอ เธอแทบสำลักเพราะความเผ็ด

“แค่ก!”

เธอรีบหยิบทิชชูขึ้นมาคายส้มตำออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าน้ำขึ้นมากระดกดื่มติด ๆ กันหลายอึก

“เฮ้ย เป็นอะไรมั้ย” กั้งตกใจ

“เผ็ดเหรอ” ณิชาเองก็ถามอย่างตกใจ

“เผ็ด” เปอร์เซียวางแก้วน้ำลงก่อนจะตอบ ตอนนี้ดวงตาเธอเริ่มมีน้ำตาคลอ “เผ็ดกว่าที่คิดไว้เยอะเลย”

“ตำไทยพริกสองเม็ดนี่นะ” ดิวทำหน้าไม่อยากเชื่อ

“ทำไม พริกสองเม็ดเผ็ดไม่ได้เหรอ” เปอร์เซียบ่นเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลออย่างห้ามไม่อยู่

เธอยกแก้วน้ำขึ้นมากินอีกอึก แต่แทนที่ความเผ็ดจะลดลง มันกลับยิ่งแล่นขึ้นมาอีกจนแสบไปทั้งปากทั้งคอ

“เผ็ด” เธอพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะไอออกมาเบา ๆ “แค่ก!”

ลมขมวดคิ้วทันที สีหน้านิ่ง ๆ ที่เคยเป็นเหมือนเดิมเริ่มหายไป

“อย่ากินน้ำ ยิ่งกินยิ่งเผ็ด” เขาพูดพร้อม กับดึงแก้วน้ำออกจากมือเธอ ก่อนจะหันไปทางแม่ค้า “นมเย็นหนึ่งแก้ว ขอเร็ว ๆ หน่อยครับ”

เขาตะโกนเสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามอง แม่ค้าพยักหน้าก่อนจะเริ่มทำให้เขาทันที ไม่นานแม่ค้าก็รีบเอานมเย็นมาเสิร์ฟ ลมหยิบแก้วนั้นขึ้นทันที แล้วยื่นให้เธอ

“ดื่ม”

เปอร์เซียรับแก้วมาอย่างว่าง่าย ก่อนจะยกขึ้นจิบ ความเย็นและหวานช่วยลดความเผ็ดลงได้บ้างถึงจะไม่ทั้งหมดทันที แต่ก็ดีกว่าตอนแรกเยอะ เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

แต่ลมยังไม่ละสายตาเธอ เขายังคงนั่งจ้องเธอเงียบ ๆ จนแน่ใจว่าอาการเริ่มดีขึ้นจริง ๆ

“ดีขึ้นมั้ย” เขาถาม

เปอร์เซียพยักหน้าเล็กน้อย “ดีขึ้นแล้ว”

ลมพยักหน้าก่อนที่เขาจะหันกลับไป แล้วดันจานส้มตำออกจากตรงหน้าเธอ ก่อนจะเลื่อนจานอาหารที่ไม่เผ็ดมาไว้ตรงหน้าแทน

“กินเผ็ดไม่ได้ ก็กินอย่างอื่น”

“กินปลาเผาสิ” ดิวรีบเสนอทันที “ปลาเผาร้านนี้อร่อยมาก เนื้อหวานเจี๊ยบ”

เปอร์เซียเงยหน้ามองดิว ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ฉันไม่กินปลา”

คำพูดนั้นทำให้ลมหันมามองเธอทันที คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากัน

“นั่นก็ไม่กิน นี่ก็ไม่กินแล้วจะกินอะไร เธอนี่เรื่องมากฉิบหาย”

พอลมพูดจบ เปอร์เซียก็ทิ้งช้อนในมือจนมันกระทบจานเสียงดัง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันที

“เออ ฉันมันเรื่องมาก” เธอตอบเสียงแข็ง “เพราะฉันเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากมาแต่แรก แต่ใครล่ะที่บังคับให้ฉันมาเอง”

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงในทันที สายตาทุกคู่หันมามองสองคนที่กำลังจ้องกันอยู่ ก่อนที่เปอร์เซียลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดตรงหน้าโด้

“เปลี่ยนที่นั่ง”

โด้ทำหน้างง ๆ “เปลี่ยนทำไมว่ะ”

“ฉันจะนั่งตรงนี้ ถ้าไม่เปลี่ยนฉันจะกลับ” เธอพูดอย่างเอาแต่ใจ

โด้เหลือบมองลมแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแหย ๆ แล้วลุกขึ้นทันที “เออ ๆ ก็ได้ ๆ”

แล้วโด้ก็เดินไปนั่งที่เดิมของเปอร์เซีย ส่วนเปอร์เซียก็ทรุดตัวลงนั่งแทนที่โด้ แล้วก้มลงกินต่ออย่างไม่สนใจเขา

ส่วนลมยังนั่งนิ่ง เขาไม่กินอะไรต่อ ได้แต่จ้องเปอร์เซียเขม็ง

“เอ่อ มีใครจะเอาน้ำเพิ่มมั้ย” กั้งกลืนน้ำลาย ก่อนจะพยายามกลบความตึงนั้น ไม่มีใครตอบ แต่ทุกคนรู้ดีว่าบรรยากาศบนโต๊ะนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ