บทที่ 1 ฉันไม่ใช่กระหรี่ 1/2

พระพายเดินเข้าไปสั่งเพื่อนหนุ่มขอเครื่องดื่มพร้อมกับสูตรการชงที่ทำให้คอพับเร็ว ๆ จะได้รีบมอมพร้อมกลับบ้านเร็ว ๆ แม่จะได้ไม่เป็นห่วง วันนี้เพิ่งสองทุ่มหากมอมได้ภายในสามทุ่มเธอก็จะเป็นคนที่ทำงานต่อชั่วโมงได้แพงที่สุด แล้วจะได้มีเงินพาแม่ไปหาหมอเก่ง ๆ รักษาโรคให้หาย

          “โอมนายแน่ใจนะว่าจะเมา” พระพายกระซิบถามเพื่อนให้มั่นใจ พร้อมกับบอกผู้จัดการว่าแขกคนนั้นต้องการให้เธอไปยืนชงเหล้าส่วนตัวให้ ผู้จัดการเหลือบไปเห็นแขกวีไอพีแล้วก็พยักหน้า เขาไม่กล้าขัดใจอยู่แล้ว ไม่อยากมีปัญหากับเสี่ยซ้ง

          “ไม่เมาก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว” โอมบอกปริมาณที่ชองแล้วเมาเร็วที่สุดให้กับเธอ แล้วของบางอย่างลงไป ซึ่งโอมไม่บอกว่าคืออะไร แต่รับประกันว่าเมาแน่นอน นั่นทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นว่าจะสามารถล้มยักษ์คนที่เป็นท่านประธาน แต่ว่าหากเขาจับได้เธอก็ซวยเช่นกัน ดังนั้นต้องทำให้แนบเนียนที่สุด

          “แน่ใจนะว่าจะให้หนึ่งหมื่น” โอมไม่อยากจะเชื่อ น้อยคนที่มาระเริงบาร์จะจ่ายหนัก ส่วนใหญ่เศรษฐีขี้เหนียว เขาเคยไปรับงานพาร์ทไทม์ที่ร้าน Thousand lights ที่นั่นของจริง แต่ว่ายังไม่มีตำแหน่งบาร์เทนเดอร์ว่าง นอกจากพี่ที่รู้จักติดงานหรือลา เขาจึงจะได้รับเลือกให้เข้าไปร่วมแจม ทิปต่างหากไม่รวมส่วนกลางเขาได้คืนหนึ่งเกือบห้าพัน มากกว่าค่าจ้างของเขาเสียอีก

          “แน่ใจ” พระพายพยักหน้าให้กับเพื่อน แน่นอนว่ารับเงินมาแล้วจะไม่แน่ใจได้อย่างไร

วันนี้เธออยากกลับบ้านเร็วสักวัน หากได้เงินก้อนเท่ากับมีหวังแล้ว นี่ไม่เกี่ยวกับค่าจ้างแต่เป็นเงินพิเศษที่เธอจะได้ต่างหาก

          หญิงสาวเดินเสิร์ฟอย่างคล่องแคล่วราวกับมืออาชีพ เพราะเพื่อนโอมของเธอนั้นสั่งสอนและเทรนงานมาเป็นอย่างดี แม้ตอนแรกจะติดขัดบ้าง แต่เมื่อทำไปได้สักพักก็จะชินไปเอง

          “ขออนุญาตค่ะ” หญิงสาวเอามือไพล่หลังโค้งเล็กน้อยแล้วก็วางเครื่องดื่มทีละอย่าง แต่เมื่อเฟลิเปมองเห็นแก้วแค่ใบเดียวทำให้รู้สึกขัดใจ

          “ทำไมมีแก้วใบเดียว?”

          “คุณมากับเพื่อนใช่ไหม...เดี๋ยวสักครู่ค่ะฉันจะไปเอามาเพิ่ม” หญิงสาวยิ้มหวานส่งให้ตอบด้วยน้ำเสียงใสแน่นอนว่ามันเสียงสองที่เธอไว้ใช้ยามที่ต้องปั้นหน้ารับแขก

          “ของเธอ” เขาพูดสั้น ๆ

          “ขออภัยค่ะ เวลางานพนักงานไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่ม เพียงยืนเป็นเพื่อนหรือนั่งคุยเท่านั้น”

          แน่นอนว่าเธอโกหก แต่มันก็นะเธอต้องทำหน้าที่อยู่หากเมาไปจะทำอย่างไรกันล่ะ อีกอย่างในบาร์แห่งนี้ไม่น่าไว้ใจต้องดูแลตัวเองให้ดีเท่านั้น

          “น่าเบื่อชะมัด” เขาเหมือนจะยอมรับแต่โดยดี แต่ก็ไม่วายดึงเธอมานั่งข้าง ๆ

          หมับ!

          ทันทีที่วางเครื่องดื่มในถาดเสร็จยังไม่ทันที่จะยกแก้วขึ้นชง พ่อคนมือไวก็ลากเธอขึ้นไปบนตักแล้วก็กอดไว้แน่น ทำเอาเธอที่คิดว่าระวังตัวเป็นอย่างดีถึงกับเหวอไปเลยเหมือนกัน แต่ก็พยายามตั้งสติไม่อัดแขกเอาไว้ในใจ

          ‘แม่งชาติก่อนเกิดเป็นปลาหมึกหรือไง!’

          “เอ่อ...ปล่อยดีกว่านะคะ ฉันจะชงเหล้าให้” เธอบังคับเสียงไม่ให้สั่น กลัวเขารู้ว่าเธอกำลังกลัวบางอย่าง แต่ทว่าก็ยากเย็นจริง ๆ แม้จะรู้ว่าทำงานแบบนี้เสี่ยงโดนลวนลามก็ตาม

          แน่นอนว่าที่สั่นนั้นไม่ได้กลัวเขาจับเขาล้วง กลัวตีนเธอต่างหากที่ห้ามมันไว้ ไม่ให้ลงไปกระทืบไอ้หน้าหื่น!