LOGIN"พี่ชาย..เหตุใดจึงยังทำงานอยู่อีกเล่า" จูหวาซินประคองถาดของว่างเข้าไปในห้อง นางจัดการจัดวางของว่างเหล่านั้นลงบนโต๊ะ และเดินไปโน้มตัวลงมองบัญชีที่พี่ชายนางกำลังคำนวณอยู่ สายตาก็จ้องอักษรในสมุด ไม่สนใจสายตาตำหนิของชายหนุ่ม
"ข้าสรุปบัญชียังไม่แล้วเสร็จ แล้วเจ้าเล่าดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีก" หยางตงเจ๋อเงยหน้าขึ้น แต่สายตากลับตกไปที่อาภรณ์ที่เลื่อนลงมา ดวงตาคมเบิกขึ้น พลันใบหูก็แดงซ่าน เขารีบกระแอมเบา ๆ และเสตามองไปทางอื่น
จะให้จ้องมองตรงหน้าอยู่อีกได้อย่างไร น้องสาวบุญธรรมของเขาช่างน่าตีนัก นางมิรู้ตัวเองเลยหรือว่า ตนเองพ้นวัยเด็กเข้าสู่วัยสาวแล้ว ดูเอาเถิดอาภรณ์ที่สวมใส่ก็บางเสียจนเห็นดอกไห่ถังสีแดงที่ปักอยู่บนเอี๊ยมตัวใน เท่านั้นก็แล้วไปเถอะ นางยังโน้มตัวลงมาเสียจนอาภรณ์เปิดอ้า เห็นไปถึงซาลาเปาน้อยขาวอวบที่อัดแน่นอยู่ในเอี๊ยม ต่อให้นางจะเป็นน้องสาวบุญธรรม แต่เขาเองก็เป็นบุรุษผู้หนึ่ง จะไม่ให้เกิดความคิดเหลวไหลชั่ววูบได้อย่างไร
"ข้ากลัวว่าพี่ชายจะหิว... จึงได้ทำของว่างเตรียมเอาไว้ให้" จูหวาซินจงใจเอ่ยเสียงหวานก็ทุกที ยิ่งคำว่าหิว นางยิ่งลากเสียงยาวเป็นพิเศษ เห็นเขาเสียอาการเช่นนี้ นางก็ลอบยินดีเห็นทีแผนการของนาง คงจะสำเร็จได้ไม่ยาก
"มิใช่หน้าที่ของเจ้า ไม่จำเป็นต้องมากังวลกับเรื่องเหล่านี้ให้บ่าวในจวนมาทำเถอะ ข้าได้ยินว่าแม่นมฉินนำสมุดภาพมาให้เจ้าเป็นเล่มที่สิบแล้วมิใช่หรือ ยังหาคนที่ถูกใจไม่ได้เลยหรือ"
"ยังเจ้าค่ะ" นางตอบกลับพร้อมกับถอนหายใจออกมา ใบหน้าหวานพลันสลดลง หยางตงเจ๋อเห็นเช่นนั้นก็อดจะสงสารมิได้
"เอาเถอะ..เช่นนั้นลองมาบอกพี่ชายมาสิว่า เจ้าชอบบุรุษแบบไหนกันแน่" จูหวาซิงลอบยิ้มอยู่ในใจ ทว่าใบหน้ากลับแสดงออกถึงความหนักใจ
"ไม่ขอปิดบัง พี่ชาย..ท่านก็รู้ว่าตลอดชีวิตของซินเอ๋อร์ต้องอยู่แต่ในอารามที่บนเขากับเหล่าซือไท่ ไหนเลยจะรู้ว่าต้องการบุรุษเช่นไร แต่ในสายตาของซินเอ๋อร์พี่ชายดีที่สุดแล้วเจ้าค่ะ หากจะแต่งงาน ข้าก็อยากได้บุรุษที่เหมือนพี่ชาย"
หยางตงเจ๋อสีหน้าอ่อนโยนลงเขาลืมไปได้อย่างไรว่านางอยู่อารามเป็นเขามาตั้งแต่เด็ก ไหนเลยจะรู้จักบุรุษเพศ แต่การที่นางพูดเช่นนั้น ทำให้เขาเบิกบานใจยิ่งนัก
"เฮ้อ..เอาเถอะเช่นนั้นเจ้าก็ค่อย ๆ คิดก็แล้วกัน ปีนี้ไม่ได้แต่งก็ไม่เป็นไร อายุเจ้ายังน้อย แต่งปีหน้าก็ไม่สาย แต่หากอยู่แค่ในจวนเจ้าก็คงไม่อาจเห็นโลกภายนอก เอาอย่างนี้ตั้งแต่พรุ่งนี้เจ้าตามพี่ชายออกไปที่ร้านค้าด้วยดีหรือไม่"
"ดีเจ้าค่ะ ซินเอ๋อร์ขอบคุณพี่ชายเป็นอย่างมาก ความจริงข้าก็อยากช่วยงานพี่บ้างเช่นกัน พี่ชายต่อไปนี้ข้าจะแบ่งเบาภาระของท่าน ท่านสอนข้าด้วยนะเจ้าคะ"
ความจริงวันนี้นางตั้งใจจะปีนขึ้นเตียงของหยางตงเจ๋อ แต่แล้วนางก็เปลี่ยนใจเสียก่อน เอาเถอะหากวันนี้นางปีนเตียงเขาได้สำเร็จ เขาอาจจะชิงชังนางก็เป็นไปได้ ไหน ๆ เขาก็เสนอให้ไปร้านค้าด้วยกันกับเขาทุกวันอยู่แล้ว นางเชื่อว่านางจะต้องยั่วยวนจนเขาหลงรักนางอย่างจริงใจ ดีกว่าหักหาญน้ำใจกันเช่นนั้น
.
.......
และตั้งแต่วันนั้นหยางตงเจ๋อก็พาจูหวาซินติดสอยห้อยตามไปที่ร้านค้าในเครือกิจการสกุลหยางทุกที่และทุกวันไม่เคยขาด ความสัมพันธ์ของนางกับพี่ชายกำมะลอก็นับว่าสนิทกันขึ้นเรื่อย ๆ
ทว่าเรื่องความสัมพันธ์ก็ส่วนความสัมพันธ์ อย่างไรเสียสิ่งที่นางกลุ้มอกกลุ้มใจก็ยังคงอยู่ พี่ชายยังไม่ล้มเลิกที่จะหาสามีให้นางอีกนี่สิ ถึงเขาจะเคยบอกว่าปีหน้ายังไม่สาย แต่เท่าที่เขาพูดกรอกหูทุกวัน นั่นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขารีบยิ่งนัก นางรอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว จากตอนแรกไม่คิดจะวางยาเขาแล้วปีนเตียง แต่วันนี้นางคงต้องคิดใหม่
จูหวาซินมองสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ท้องฟ้ายามเซิน (15.00-16.59) ควรจะมีแสงสว่างจากแสงอาทิตย์ กลับมืดมิดราวราตรีกาล พี่ชายนางลงไปสั่งคนงานให้เก็บของหน้าร้าน ยามนี้ก็คงต้องปิดร้านไปก่อนแล้ว ผู้ใดจะตากฝนมาซื้อเครื่องประดับกันเล่า
จูหวาซินมองเห็นไหสุรานารีของเมืองชินโจวตั้งอยู่บนโต๊ะ สุรานี้เป็นสินค้าใหม่ของโรงหมักสุราสกุลหยาง นางเดินไปเปิดไหและเทใส่ถ้วยที่วางเอาไว้ข้างไห ก่อนยกขึ้นดื่มเพื่อดับความกลัดกลุ้มในใจ จะทำอย่างไรกับชีวิตดี ดื่มได้เพียงสองถ้วย พี่ชายก็กลับเข้ามาในห้อง
"น้องสาวเจ้าแอบดื่มสุราหรือ"
"พี่ชายข้ามิได้แอบ สุรานี้หลงจู๊ส่งขึ้นมาให้พี่ใหญ่ได้ชิมก่อนที่จะวางจำหน่าย ข้าเพียงแต่ช่วยพี่ชายตรวจสอบสินค้า พี่ชายลองชิมดูรสดียิ่งนัก ทั้งหอมทั้งหวานมิได้มีรสขมเลยสักนิด" หยางตงเจ๋อถอนหายใจออกมา แต่ก็ยอมรับถ้วยสุราจากมือของนาง
ชายหนุ่มยกกระดกกลืนลงไป ลูกกระเดือกที่ลำคอกระดกขึ้นตามการดื่มกลืน จูหวาซินจ้องมองอย่างหลงใหล นางกลืนน้ำลายตามอย่างห้ามมิได้ ร่างกายก็พลันร้อนรุ่มขึ้นมา นางยกมือไปหยิบไหสุราและยกกระดกขึ้น น้ำสุราไหลออกมาจากมุมปาก หยางตงเจ๋อขมวดคิ้วมอง หรือว่าเขาจะเมาสุราไปแล้ว ถึงได้เห็นว่ายามนี้น้องบุญธรรมช่างงดงามและยั่วยวนนัก
"พี่ชายดื่มอีกเจ้าค่ะ" หยางตงเจ๋อยื่นมือไปเปิดสุราไหใหม่และกระดกดื่มเข้าไป เพียงสามอึกก็หมดไปทั้งไห เท่านั้นยังไม่พอเขากลับรู้สึกกระหายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ครืน!! จูหวาซินเงยหน้ามองผ่านช่องหน้าต่างไปยังด้านนอก เสียงฟ้าร้องพร้อมกับลมที่กระโชกแรงขึ้นทุกที หากวันนี้ท้องฟ้ายังเป็นเช่นนี้เห็นที่ว่าจะกลับจวนมิได้เป็นแน่ นางเหม่อมองออกไป ไหนเลยจะรู้ว่ายามนี้พี่ชายของนางกำลังกระดกสุราไหแล้วไหเล่า
เปรี้ยง!!..
"กรี๊ด!!" เสียงฟ้าผ่าที่ดังอย่างไม่ทันรู้ตัว พร้อมกับประกายไฟพาดผ่านท้องฟ้า จูหวาซินกระโดดลอยจากเก้าอี้ลงไปนั่งบนตักของหยางตงเจ๋อ ไหสุราในมือตกกระแทกพื้นแตกกระจาย ชายหนุ่มมองพื้นที่เต็มไปด้วยน้ำ กลิ่นสุรากระจายฟุ้งขึ้นมาบนอากาศ
เปรี้ยง!!..
"กรี๊ด!!" เสียงฟ้ายังคงผ่าออกมาอีกหลายครั้ง จูหวาซินก็ยิ่งกอดรัดเขาแน่นขึ้นไปอีก ใบหน้านางซบลงที่ซอกคอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนผิวกาย ฉับพลันร่างกายกำยำก็สั่นสะท้าน
"พี่ชายซินเอ๋อร์กลัวเจ้าค่ะ" เสียงสั่นเครือคล้ายออดอ้อนกระซิบริมใบหู
ผิดปกติร่างกายเขาผิดปกติ หยางตงเจ๋อรับรู้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"หวาซินเจ้าทำอะไรในสุราของข้า" จูหวาซินอยู่ในอาการหวาดกลัว นางไหนเลยจะรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของพี่ชายได้อีก ร่างอรชรขยับไปมา สะโพกมนบดเบียดบนหน้าตัก แท่งเนื้อที่อยู่ใต้กางเกงถูกเสียดสีจนตื่นตัว
"อ้าส์..อย่าขยับ"
"พี่ชายข้ากลัว ซินเอ๋อร์กลัวเหลือเกิน ท่านแม่กับท่านพ่อจากไปวันฝนตกเช่นนี้" มือที่ผลักไสนางพลันหยุดมือลง เปลี่ยนมาเป็นวางทาบลงบนแผ่นหลังและลูบเบา ๆ หยางตงเจ๋อกัดริมฝีปากแน่นปิดกลั้นความร้อนรุ่มในกาย
"พี่ชาย~~" เสียงหวานเอ่ยเรียก ยามนี้นางรับรู้ถึงบางสิ่งที่ตื่นตัวใต้สะโพกนางแล้ว
"หวาซินเด็กดี นั่งเฉย ๆ อย่าขยับ" ใบหน้าหวานพลันแดงซ่าน นับว่าสวรรค์มีตา นางยังไม่ทันได้ลงแรงก็ส่งเนื้อติดมันมาให้ถึงปาก ไม่ให้ขยับหรือได้!!
ตอนที่ 4 เปลี่ยนแผน"พี่ชาย..เหตุใดจึงยังทำงานอยู่อีกเล่า" จูหวาซินประคองถาดของว่างเข้าไปในห้อง นางจัดการจัดวางของว่างเหล่านั้นลงบนโต๊ะ และเดินไปโน้มตัวลงมองบัญชีที่พี่ชายนางกำลังคำนวณอยู่ สายตาก็จ้องอักษรในสมุด ไม่สนใจสายตาตำหนิของชายหนุ่ม"ข้าสรุปบัญชียังไม่แล้วเสร็จ แล้วเจ้าเล่าดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีก" หยางตงเจ๋อเงยหน้าขึ้น แต่สายตากลับตกไปที่อาภรณ์ที่เลื่อนลงมา ดวงตาคมเบิกขึ้น พลันใบหูก็แดงซ่าน เขารีบกระแอมเบา ๆ และเสตามองไปทางอื่นจะให้จ้องมองตรงหน้าอยู่อีกได้อย่างไร น้องสาวบุญธรรมของเขาช่างน่าตีนัก นางมิรู้ตัวเองเลยหรือว่า ตนเองพ้นวัยเด็กเข้าสู่วัยสาวแล้ว ดูเอาเถิดอาภรณ์ที่สวมใส่ก็บางเสียจนเห็นดอกไห่ถังสีแดงที่ปักอยู่บนเอี๊ยมตัวใน เท่านั้นก็แล้วไปเถอะ นางยังโน้มตัวลงมาเสียจนอาภรณ์เปิดอ้า เห็นไปถึงซาลาเปาน้อยขาวอวบที่อัดแน่นอยู่ในเอี๊ยม ต่อให้นางจะเป็นน้องสาวบุญธรรม แต่เขาเองก็เป็นบุรุษผู้หนึ่ง จะไม่ให้เกิดความคิดเหลวไหลชั่ววูบได้อย่างไร"ข้ากลัวว่าพี่ชายจะหิว... จึงได้ทำของว่างเตรียมเอาไว้ให้" จูหวาซินจงใจเอ่ยเสียงหวานก็ทุกที ยิ่งคำว่าหิว นางยิ่งลากเสียงยาวเป็นพิเศษ เห็นเ
ตอนที่ 3 สมุดภาพว่าที่สามีตั้งแต่วันที่จูหวาซินล่อลวงพี่ชายบุญธรรมอย่างหยางตงเจ๋อเข้าไปสนทนาที่ต่อหน้าป้ายวิญญาณก็ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่หลายวันนี้มิได้ผ่านอย่างสบายเท่าใดนัก ถึงแม้หยางตงเจ๋อจะมิได้มาพูดจาเร่งรัดนาง ทว่าแม่นมฉินก็นำเอาสมุดภาพชายหนุ่มทั่วทั้งเมืองคังออกมาให้นางได้เลือกอยู่ทุกวัน"คุณหนูเล่มนี้เป็นเล่มที่สิบแล้วนะเจ้าคะ นายท่านสั่งมาว่าคุณหนูจะต้องเลือกให้ได้ เพราะหากไม่เลือกคนเหล่านี้ก็หมดเมืองคังแล้ว ต่อไปคงต้องเลือกเอาต่างเมือง ถึงแม้นายท่านจะไม่ต้องการให้คุณหนูแต่งออกไปไกลบ้าน แต่หากคุณหนูต้องการ นายท่านก็ไม่ว่าอันใด""อืม..แม่นมเอาวางไว้เถอะเจ้าค่ะ อีกประเดี๋ยวข้าค่อยเปิดดู" จูหวาซินเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มกว้าง เห็นสมุดเล่มหนาที่อยู่ในมือของแม่นมฉินแล้วเบื่อหน่ายหัวใจ หลายวันมานี้นางเอาแต่ดูภาพเหมือนของบุรุษพวกนั้นทั้งวัน ดูไปเยอะเท่าใดก็ไม่อาจนับได้แต่ละคนหาผู้ใดงดงามเท่าพี่ชายมีไม่ นางจะมองคนเหล่านั้นได้อย่างไร ในเมื่อพี่ชายเป็นบุรุษที่งดงามที่สุดเท่าที่เห็นมา ผู้อื่นล้วนอัปลักษณ์เกินจะมอง "นั่นคุณหนูกำลังเย็บถุงเงินหรือเจ้าคะ เย็บเตรียมเอาไว้บ้างก็ดีเช่นกัน ของเหล่
ตอนที่ 2ชอบคนไหนก็แต่งกับคนนั้นจูหวาซินนั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะ ตรงหน้าเป็นแผ่นป้ายวิญญาณของท่านแม่บุญธรรมของนาง และก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของหยางตงเจ๋อเช่นกัน ใบหน้าหวานจ้องมองแผ่นป้ายดวงตาฉ่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ส่วนด้านหลังมีร่างกำยำของพี่บุญธรรมยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เพียงครู่เดียวเขาก็เดินมาคุกเข่าลงบนเบาะข้าง ๆ"ท่านแม่ลูกพาหวาซินมาคารวะท่าน บัดนี้น้องสาวอายุครบสิบหกปีแล้ว นางพ้นพิธีปักปิ่นไปหนึ่งปีแล้ว ข้าเห็นว่านางสมควรจะออกเรือนได้แล้ว ข้ารู้ว่าเรื่องออกเรือนของนาง เป็นสิ่งที่ท่านค้างคาใจมากที่สุด ตอนนี้ข้าพานางมาบอกท่าน ท่านแม่วางใจ ถึงแม้การหาสามีให้นาง มิใช่หน้าที่ข้า ข้ารู้ว่าท่านส่งแม่นมเอาไว้หมดแล้ว แต่ข้าก็ยินดีจะช่วยนางหาสามีที่ดีให้ได้ อาเฉินคนสนิทของข้าก็สมควรที่จะแต่งภรรยาแล้วเช่นกัน ท่านเห็นว่าอย่างไรบ้าง แต่ข้าว่าเป็นอาเฉินย่อมต้องดีต่อนาง ถึงอย่างไรก็ต้องเห็นแก่หน้าข้าหากนางแต่งให้อาเฉินจะได้อยู่ใกล้ ๆ กัน ข้าเองก็จะได้หนุนหลังให้นางได้ ท่านว่าดีหรือไม่ขอรับ"จูหวาซินนิ่วหน้าขึ้น รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาขัดคำพูดของพี่ชาย นางนั่งฟังเขาพูดมามากพอแล้ว ท่านแม่บุญธรรมจากไปเพียงสองป
นิยายเรื่อง เร้นรักพี่ชายบุญธรรม เป็นนิยายเรื่องสั้นเนื้อหามีฉาก 18 + เป็นหลัก เน้นเนื้อหาของพระเอกนางเป็นหลัก เดินเรื่องรวดเร็วกระชับเร้นรักพี่ชายบุญธรรม เป็นหนึ่งในซีรี่ส์ เร้นรักซึ่งประกอบไปด้วย1.เร้นรักพี่ชายบุญธรรม2.เร้นรักน้องชายบุญธรรม3 .ลวงรักเจ้าสำนักคุ้มภัยตอนที่ 1 เด็กกำพร้าจูหวาซินก๊อก!!..ก๊อก!!"พี่ชายข้าเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ" ไร้เสียงตอบกลับมาจากด้านใน จูหวาซินยิ้มกว้างออกมา นางรีบผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าภายในห้องกลับไร้วี่แววของพี่ชายบุญธรรมของนาง "เอ๋..พี่ชายไปไหนนะ เมื่อสักครู่มิใช่ว่าเขากลับเข้าห้องมาแล้วหรอกหรือ"จูหวาซินเดินเข้ามาในห้อง นางชะโงกหน้าเข้าไปดูที่บนตั่งนอน ก็ไม่เห็นเจ้าของห้องที่ควรจะอยู่ นางขมวดคิ้วขึ้นพลางหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหา แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา นางมั่นใจว่าเมื่อสักครู่ตอนที่พี่ชายกลับเข้ามาในจวน เขาเดินเลี้ยวเข้ามาในห้องแล้วมิใช่หรือ แล้วทำไมถึงหายไปกันนะ แต่ช่วงที่นางกำลังครุ่นคิด ใบหูก็พลันได้ยินเสียงน้ำซ่า!!..จูหวาซินหันไปมองตามเสียง เป็นเสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้นและดังมาจากทางห้องอาบน้ำ ริมฝีปากบางเม้มขึ้นกลั้นยิ้มจน







