LOGIN
นิยายเรื่อง เร้นรักพี่ชายบุญธรรม เป็นนิยายเรื่องสั้นเนื้อหามีฉาก 18 + เป็นหลัก เน้นเนื้อหาของพระเอกนางเป็นหลัก เดินเรื่องรวดเร็วกระชับ
เร้นรักพี่ชายบุญธรรม เป็นหนึ่งในซีรี่ส์ เร้นรักซึ่งประกอบไปด้วย
1.เร้นรักพี่ชายบุญธรรม
2.เร้นรักน้องชายบุญธรรม
3 .ลวงรักเจ้าสำนักคุ้มภัย
ก๊อก!!..ก๊อก!!
"พี่ชายข้าเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ"
ไร้เสียงตอบกลับมาจากด้านใน จูหวาซินยิ้มกว้างออกมา นางรีบผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าภายในห้องกลับไร้วี่แววของพี่ชายบุญธรรมของนาง
"เอ๋..พี่ชายไปไหนนะ เมื่อสักครู่มิใช่ว่าเขากลับเข้าห้องมาแล้วหรอกหรือ"
จูหวาซินเดินเข้ามาในห้อง นางชะโงกหน้าเข้าไปดูที่บนตั่งนอน ก็ไม่เห็นเจ้าของห้องที่ควรจะอยู่ นางขมวดคิ้วขึ้นพลางหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหา แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา นางมั่นใจว่าเมื่อสักครู่ตอนที่พี่ชายกลับเข้ามาในจวน เขาเดินเลี้ยวเข้ามาในห้องแล้วมิใช่หรือ แล้วทำไมถึงหายไปกันนะ แต่ช่วงที่นางกำลังครุ่นคิด ใบหูก็พลันได้ยินเสียงน้ำ
ซ่า!!..จูหวาซินหันไปมองตามเสียง เป็นเสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้นและดังมาจากทางห้องอาบน้ำ ริมฝีปากบางเม้มขึ้นกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม ช่างมาได้ถูกจังหวะยิ่งนักร่างอรชรค่อย ๆ ย่องเข้าไปที่หน้าฉากกั้น ก่อนแสร้งทำทีตะโกนเรียกออกมา
"พี่ชาย..ท่านอยู่ไหนเจ้าคะ ทำไมข้าหาท่านไม่เจอ หรือว่าท่านจะเกิดเรื่องขึ้น พี่ชายอย่าทำให้ข้ากลัว ท่านอยู่ไหนเจ้าคะ"
ครั้นนางพูดจบก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ ต่อให้พูดเบาเพียงใด แต่มายืนพูดอยู่หน้าฉากกั้นที่ใกล้กันเช่นนี้ ย่อมต้องได้ยินอย่างแน่นอน แต่พี่ชายบุญธรรมของนางกลับไม่ได้ยิน!.. แปลกเกินไปแล้ว จูหวาซินข่มความอายเดินผ่านฉากกั้นเข้าไป ครั้นเมื่อเข้ามาถึงในห้องอาบน้ำ นางก็ต้องเบิกตาขึ้น ถลาเข้าไปคว้าร่างหนาที่เกือบจะจมลงไปที่ใต้น้ำ
"พี่ชาย..พี่เป็นอะไรเจ้าคะ พี่ชาย!!..ได้ยินข้าหรือไม่" นางเขย่าแขนชายหนุ่มในถังน้ำ ทว่าดวงตาไม่รักดีกลับจ้องมองไปยังใต้น้ำ ร่างกำยำเปลือยเปล่า มัดกล้ามเป็นลอนช่างดูสวยงามยิ่งนัก ใจอยากจะส่งมือลงไปลูบ มันจะรู้สึกเช่นไรกันนะ
ทว่าความคิดก็ต้องสะดุดลงเสียก่อน จูหวาซินสะบัดศีรษะขึ้น นี่ไม่ใช่เวลาที่นางจะมาคิดถึงเรื่องนี้ ถึงแม้ว่านางจะคิดอยู่เต็มหัวก็ตามเถอะ อ่า..พี่ชายของข้าช่างงดงามเหลือเกิน ข้าอยากจับทั้งวันทั้งคืน ไม่แบ่งให้ผู้ใดแม้แต่คนเดียว
"พี่ชาย.."
"อ่ะ..เฮ้ย!!..น้องสาวเจ้าเข้ามาได้อย่างไร เหตุใดจึงได้ไร้กฎเกณฑ์เช่นนี้"
หยางตงเจ๋อ กระชากแขนตนเองออกจากมือน้องบุญธรรม ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาอย่างไม่พอใจ เขากำลังเปลือยกายอาบน้ำ ต่อให้นางไม่รู้ความเช่นไรก็ไม่ควรจะเข้ามาในนี้!
"ออกไปก่อนข้าอาบน้ำอยู่ไม่เห็นหรือ เจ้าชักกำเริบขึ้นทุกที คอยดูเถอะ ข้าจะหาอาจารย์หญิงมาสอนมารยาทสตรีพึงกระทำกับเจ้า" จูหวาซินเบ้ปากขึ้น จ้างมาเถอะ จ้างมากี่คนก็ไม่เห็นว่าจะอยู่ทนสักคน เฮอะ..พี่ชายช่างสิ้นเปลืองเงินโดยแท้
"เห็นเจ้าค่ะ แต่หากข้าไม่เข้ามา ไม่แน่ว่าท่านอาจจะจมน้ำตายไปแล้วก็ได้ พี่ชายนอกจากท่านไม่ขอบคุณข้า ท่านยังกล้าตำหนิข้าอีกหรือ ชีวิตท่านข้าเพิ่งจะช่วยกลับมากับมือ หึ!!..จูหวาซินเจ้ามันทำดีไม่ได้ดีจริง ๆ เฮ้อ.."
"ออกไปก่อนหวาซิน หากเจ้าจะพร่ำเพ้อก็รอให้ข้าชำระร่างกายเสร็จเสียก่อน"
ร่างหนาพยายามมุดตนเองลงไปใต้น้ำ ทว่าน้ำที่ใสราวคันฉ่องย่อมไม่อาจปิดบังร่างกำยำได้ ถึงอย่างไรจูหวาซินก็เห็นไปถึงกลุ่มเส้นขนดกดำที่อยู่กระจายอยู่ใต้น้ำ
ดวงตาเรียวจ้องมองอย่างละโมบ ร่างกายพี่ชายบุญธรรมของนางงดงามยิ่งนัก ไม่เหมือนในหนังสือปกขาวที่นางแอบไปเห็นในห้องหนังสือเลยสักนิด บุรุษในหนังสือเล่มนั้นทั้งผอมแห้ง ตรงแท่งนั้นก็น่าเกลียดจนนางมิอาจดูจนจบได้
แต่ร่างกายของคนตรงหน้างดงามเหมือนเทพเซียนลงมาจุติจูหวาซินจ้องมองจนร่างกายร้อนวูบวาบขึ้นมา เพียงครู่เดียว ใบหูก็ได้ยินเสียงของหยดน้ำที่ตกกระทบลงไปในถัง นางก้มหน้าลงไป น้ำในถังพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงกระจายออกราวดอกเหมยนางจ้องมองอย่างโง่งมไปแล้วจริง ๆ
"จูหวาซินเจ้าเด็กบ้ารีบออกไปเช็ดเลือดที่จมูกเจ้าเสีย!!" เสียงตะโกนเต็มไปด้วยโทสะ จูหวาซินสะดุ้งหลุดจากภวังค์ นางยกมือขึ้นปิดจมูกที่เต็มไปด้วยเลือด ก่อนจะวิ่งหนีออกไปนอกห้อง
"พี่ชายข้าไปก่อน ท่านห้ามหลับอีกนะ"
เสียงปิดประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งห่างออกไป หยางตงเจ๋อทิ้งตัวพิงถังน้ำ ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ดูเหมือนว่าน้องสาวบุญธรรมของเขาจะไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่า ชายหญิงมิอาจใกล้ชิดกัน ขนาดพี่น้องร่วมบิดามารดา หากแปดขวบปีขึ้นไปแล้ว ยังต้องเว้นระยะห่างออกจากกัน นับประสาอะไรกับหยางตงเจ๋อและจูหวาซิน ทั้งคู่มิได้มีสายเลือดเดียวกันเลยแม้แต่น้อย หากจะบอกว่าเขาและนางไม่เกี่ยวข้องกันก็ไม่เกินจริงนัก
จูหวาซินเป็นเด็กกำพร้า เมื่อครั้นมารดาของหยางตงเจ๋อยังมีชีวิตอยู่ได้ขึ้นไปถือศีลที่อารามบนเขา ยามนั้นแม่ชีที่ตงฮูหยินนับถือ ได้ฝากฝังจูหวาซินในวัยเก้าขวบให้กับหยางฮูหยิน เพราะชะตาชีวิตของนางมิอาจบวชรับใช้พุทธองค์ได้ แม่ชีท่านนั้นจึงได้ขอร้องให้หยางฮูหยินช่วยอุปการะเด็กกำพร้าเพื่อสั่งสมบุญ วันข้างหน้าเมื่อถึงวัยออกเรือน ก็ให้หยางฮูหยินจัดการเลือกสามีที่คู่ควรกับนางได้เลย
ทว่าเมื่อจูหวาซินอายุครบสิบสี่ปียังไม่ทันได้ปักปิ่น หยางฮูหยินก็จากไปเสียแล้ว ก่อนจากไปนางจึงได้ฝากฝังกับหยางตงเจ๋ออีกทีหนึ่ง ยามนี้จูหวาซินก็อายุครบสิบห้าปีแล้ว นางสมควรจะออกเรือนได้เสียที แต่หยางตงเจ๋อกลับเห็นว่า น้องบุญธรรมยังทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้เรื่องราวชายหญิงเช่นนี้ วันหน้าจะออกเรือนได้หรือไม่ เขาเองก็หนักใจเช่นกัน
หรือว่าจะยกนางให้กับอาเฉินคนสนิทที่ดูแลร้านค้าของสกุลหยางของเขาดีนะ หากเป็นอาเฉินท่านแม่ก็คงจะวางใจ ดีกว่าให้นางแต่งกับคนที่ไม่รู้จักใช่หรือไม่ แต่ปัญหามันติดตรงที่ว่า น้องสาวบุญธรรมคงจะไม่ยินดีแต่งกระมัง
ตอนที่ 4 เปลี่ยนแผน"พี่ชาย..เหตุใดจึงยังทำงานอยู่อีกเล่า" จูหวาซินประคองถาดของว่างเข้าไปในห้อง นางจัดการจัดวางของว่างเหล่านั้นลงบนโต๊ะ และเดินไปโน้มตัวลงมองบัญชีที่พี่ชายนางกำลังคำนวณอยู่ สายตาก็จ้องอักษรในสมุด ไม่สนใจสายตาตำหนิของชายหนุ่ม"ข้าสรุปบัญชียังไม่แล้วเสร็จ แล้วเจ้าเล่าดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีก" หยางตงเจ๋อเงยหน้าขึ้น แต่สายตากลับตกไปที่อาภรณ์ที่เลื่อนลงมา ดวงตาคมเบิกขึ้น พลันใบหูก็แดงซ่าน เขารีบกระแอมเบา ๆ และเสตามองไปทางอื่นจะให้จ้องมองตรงหน้าอยู่อีกได้อย่างไร น้องสาวบุญธรรมของเขาช่างน่าตีนัก นางมิรู้ตัวเองเลยหรือว่า ตนเองพ้นวัยเด็กเข้าสู่วัยสาวแล้ว ดูเอาเถิดอาภรณ์ที่สวมใส่ก็บางเสียจนเห็นดอกไห่ถังสีแดงที่ปักอยู่บนเอี๊ยมตัวใน เท่านั้นก็แล้วไปเถอะ นางยังโน้มตัวลงมาเสียจนอาภรณ์เปิดอ้า เห็นไปถึงซาลาเปาน้อยขาวอวบที่อัดแน่นอยู่ในเอี๊ยม ต่อให้นางจะเป็นน้องสาวบุญธรรม แต่เขาเองก็เป็นบุรุษผู้หนึ่ง จะไม่ให้เกิดความคิดเหลวไหลชั่ววูบได้อย่างไร"ข้ากลัวว่าพี่ชายจะหิว... จึงได้ทำของว่างเตรียมเอาไว้ให้" จูหวาซินจงใจเอ่ยเสียงหวานก็ทุกที ยิ่งคำว่าหิว นางยิ่งลากเสียงยาวเป็นพิเศษ เห็นเ
ตอนที่ 3 สมุดภาพว่าที่สามีตั้งแต่วันที่จูหวาซินล่อลวงพี่ชายบุญธรรมอย่างหยางตงเจ๋อเข้าไปสนทนาที่ต่อหน้าป้ายวิญญาณก็ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่หลายวันนี้มิได้ผ่านอย่างสบายเท่าใดนัก ถึงแม้หยางตงเจ๋อจะมิได้มาพูดจาเร่งรัดนาง ทว่าแม่นมฉินก็นำเอาสมุดภาพชายหนุ่มทั่วทั้งเมืองคังออกมาให้นางได้เลือกอยู่ทุกวัน"คุณหนูเล่มนี้เป็นเล่มที่สิบแล้วนะเจ้าคะ นายท่านสั่งมาว่าคุณหนูจะต้องเลือกให้ได้ เพราะหากไม่เลือกคนเหล่านี้ก็หมดเมืองคังแล้ว ต่อไปคงต้องเลือกเอาต่างเมือง ถึงแม้นายท่านจะไม่ต้องการให้คุณหนูแต่งออกไปไกลบ้าน แต่หากคุณหนูต้องการ นายท่านก็ไม่ว่าอันใด""อืม..แม่นมเอาวางไว้เถอะเจ้าค่ะ อีกประเดี๋ยวข้าค่อยเปิดดู" จูหวาซินเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มกว้าง เห็นสมุดเล่มหนาที่อยู่ในมือของแม่นมฉินแล้วเบื่อหน่ายหัวใจ หลายวันมานี้นางเอาแต่ดูภาพเหมือนของบุรุษพวกนั้นทั้งวัน ดูไปเยอะเท่าใดก็ไม่อาจนับได้แต่ละคนหาผู้ใดงดงามเท่าพี่ชายมีไม่ นางจะมองคนเหล่านั้นได้อย่างไร ในเมื่อพี่ชายเป็นบุรุษที่งดงามที่สุดเท่าที่เห็นมา ผู้อื่นล้วนอัปลักษณ์เกินจะมอง "นั่นคุณหนูกำลังเย็บถุงเงินหรือเจ้าคะ เย็บเตรียมเอาไว้บ้างก็ดีเช่นกัน ของเหล่
ตอนที่ 2ชอบคนไหนก็แต่งกับคนนั้นจูหวาซินนั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะ ตรงหน้าเป็นแผ่นป้ายวิญญาณของท่านแม่บุญธรรมของนาง และก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของหยางตงเจ๋อเช่นกัน ใบหน้าหวานจ้องมองแผ่นป้ายดวงตาฉ่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ส่วนด้านหลังมีร่างกำยำของพี่บุญธรรมยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เพียงครู่เดียวเขาก็เดินมาคุกเข่าลงบนเบาะข้าง ๆ"ท่านแม่ลูกพาหวาซินมาคารวะท่าน บัดนี้น้องสาวอายุครบสิบหกปีแล้ว นางพ้นพิธีปักปิ่นไปหนึ่งปีแล้ว ข้าเห็นว่านางสมควรจะออกเรือนได้แล้ว ข้ารู้ว่าเรื่องออกเรือนของนาง เป็นสิ่งที่ท่านค้างคาใจมากที่สุด ตอนนี้ข้าพานางมาบอกท่าน ท่านแม่วางใจ ถึงแม้การหาสามีให้นาง มิใช่หน้าที่ข้า ข้ารู้ว่าท่านส่งแม่นมเอาไว้หมดแล้ว แต่ข้าก็ยินดีจะช่วยนางหาสามีที่ดีให้ได้ อาเฉินคนสนิทของข้าก็สมควรที่จะแต่งภรรยาแล้วเช่นกัน ท่านเห็นว่าอย่างไรบ้าง แต่ข้าว่าเป็นอาเฉินย่อมต้องดีต่อนาง ถึงอย่างไรก็ต้องเห็นแก่หน้าข้าหากนางแต่งให้อาเฉินจะได้อยู่ใกล้ ๆ กัน ข้าเองก็จะได้หนุนหลังให้นางได้ ท่านว่าดีหรือไม่ขอรับ"จูหวาซินนิ่วหน้าขึ้น รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาขัดคำพูดของพี่ชาย นางนั่งฟังเขาพูดมามากพอแล้ว ท่านแม่บุญธรรมจากไปเพียงสองป
นิยายเรื่อง เร้นรักพี่ชายบุญธรรม เป็นนิยายเรื่องสั้นเนื้อหามีฉาก 18 + เป็นหลัก เน้นเนื้อหาของพระเอกนางเป็นหลัก เดินเรื่องรวดเร็วกระชับเร้นรักพี่ชายบุญธรรม เป็นหนึ่งในซีรี่ส์ เร้นรักซึ่งประกอบไปด้วย1.เร้นรักพี่ชายบุญธรรม2.เร้นรักน้องชายบุญธรรม3 .ลวงรักเจ้าสำนักคุ้มภัยตอนที่ 1 เด็กกำพร้าจูหวาซินก๊อก!!..ก๊อก!!"พี่ชายข้าเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ" ไร้เสียงตอบกลับมาจากด้านใน จูหวาซินยิ้มกว้างออกมา นางรีบผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าภายในห้องกลับไร้วี่แววของพี่ชายบุญธรรมของนาง "เอ๋..พี่ชายไปไหนนะ เมื่อสักครู่มิใช่ว่าเขากลับเข้าห้องมาแล้วหรอกหรือ"จูหวาซินเดินเข้ามาในห้อง นางชะโงกหน้าเข้าไปดูที่บนตั่งนอน ก็ไม่เห็นเจ้าของห้องที่ควรจะอยู่ นางขมวดคิ้วขึ้นพลางหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหา แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา นางมั่นใจว่าเมื่อสักครู่ตอนที่พี่ชายกลับเข้ามาในจวน เขาเดินเลี้ยวเข้ามาในห้องแล้วมิใช่หรือ แล้วทำไมถึงหายไปกันนะ แต่ช่วงที่นางกำลังครุ่นคิด ใบหูก็พลันได้ยินเสียงน้ำซ่า!!..จูหวาซินหันไปมองตามเสียง เป็นเสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้นและดังมาจากทางห้องอาบน้ำ ริมฝีปากบางเม้มขึ้นกลั้นยิ้มจน







