LOGINจูหวาซินนั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะ ตรงหน้าเป็นแผ่นป้ายวิญญาณของท่านแม่บุญธรรมของนาง และก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของหยางตงเจ๋อเช่นกัน ใบหน้าหวานจ้องมองแผ่นป้ายดวงตาฉ่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ส่วนด้านหลังมีร่างกำยำของพี่บุญธรรมยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เพียงครู่เดียวเขาก็เดินมาคุกเข่าลงบนเบาะข้าง ๆ
"ท่านแม่ลูกพาหวาซินมาคารวะท่าน บัดนี้น้องสาวอายุครบสิบหกปีแล้ว นางพ้นพิธีปักปิ่นไปหนึ่งปีแล้ว ข้าเห็นว่านางสมควรจะออกเรือนได้แล้ว ข้ารู้ว่าเรื่องออกเรือนของนาง เป็นสิ่งที่ท่านค้างคาใจมากที่สุด ตอนนี้ข้าพานางมาบอกท่าน ท่านแม่วางใจ ถึงแม้การหาสามีให้นาง มิใช่หน้าที่ข้า ข้ารู้ว่าท่านส่งแม่นมเอาไว้หมดแล้ว แต่ข้าก็ยินดีจะช่วยนางหาสามีที่ดีให้ได้ อาเฉินคนสนิทของข้าก็สมควรที่จะแต่งภรรยาแล้วเช่นกัน ท่านเห็นว่าอย่างไรบ้าง แต่ข้าว่าเป็นอาเฉินย่อมต้องดีต่อนาง ถึงอย่างไรก็ต้องเห็นแก่หน้าข้าหากนางแต่งให้อาเฉินจะได้อยู่ใกล้ ๆ กัน ข้าเองก็จะได้หนุนหลังให้นางได้ ท่านว่าดีหรือไม่ขอรับ"
จูหวาซินนิ่วหน้าขึ้น รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาขัดคำพูดของพี่ชาย นางนั่งฟังเขาพูดมามากพอแล้ว ท่านแม่บุญธรรมจากไปเพียงสองปีก็คิดจะไล่นางออกจากสกุลหยางแล้วหรือ มีหรือว่านางจะยินยอม
ตั้งแต่วันแรกที่แม่บุญธรรมพานางเข้ามาอยู่ที่นี่ นางก็มอบหัวใจให้กับพี่ชายต่างสายเลือดผู้นี้แล้ว ยามนั้นเขาสวมอาภรณ์สีขาว งดงามราวกับเทพเซียน นางในยามนั้นมีอายุเพียงเก้าปีเท่านั้น ส่วนเขาก็เพิ่งจะสิบสามปี ตอนแรกนางคิดว่าวันข้างหน้าจะบอกกับแม่บุญธรรมว่านางยินดีแต่งเป็นภรรยาของหยางตงเจ๋อ ทว่าไม่ทันจะได้บอกมารดาก็จากไปเสียก่อนแล้ว หากนางมีความกล้าสักเพียงนิด นางก็ไม่ต้องมานั่งเสียใจถึงทุกวันนี้
"ข้าว่าไม่ดีเจ้าค่ะ ท่านแม่บุญธรรมซินเอ๋อร์ซาบซึ้งบุญคุณที่แม่บุญธรรมมีต่อข้า ข้ารู้ว่าท่านแม่ต้องการให้ข้าแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา ท่านจะได้หมดห่วง แต่ซินเอ๋อร์หาได้มีใจให้ท่านอาเฉิน แม่บุญธรรมคิดดูนะเจ้าคะ หากอาเฉินดีอย่างที่พี่ชายว่าจริง เหตุใดจึงไม่แต่งภรรยาเล่า เขาอายุมากกว่าพี่ชายหลายปีไม่ใช่หรือ บางทีท่านอาเฉินผู้นี้อาจจะมีนิสัยแปลกประหลาด แม่บุญธรรมท่านว่าพี่ชายอยากให้ข้ารีบแต่งออกไป ไม่ใช่เพราะไม่อยากเลี้ยงดูข้าแล้วหรอกหรือ ชีวิตข้าอาภัพนัก สิ้นท่านไปแล้ว ข้าก็เหมือนตัวคนเดียว ไม่สู้ให้ข้าตามไปปรนนิบัติท่านไม่ดีกว่าหรือ พี่ชายจะได้ไม่ต้องรำคาญใจอีกต่อไป"
"ข้าพูดหรือว่ารำคาญ น้องสาวเจ้าช่างพูดนัก มิใช่ว่าเจ้าวางแผนให้ข้านำป้าวิญญาณท่านแม่ออกมา เพื่อให้เจ้าได้ฟ้องหรอกหรือ"
หยางตงเจ๋อถลึงตามองเด็กสาวด้านข้าง นางช่างมากแผนการนัก ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะคุยเรื่องแต่งงานของนาง แต่นางกลับบอกว่า เรื่องแต่งงานย่อมแล้วแต่เขาและท่านแม่ ให้เขาพานางเข้ามาพูดคุยต่อหน้าป้ายวิญญาณของท่านแม่ มิน่าเล่านางถึงได้ว่าง่ายเช่นนั้น เขาคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ เพราะนางวางแผนเอาไว้แล้วนี่เอง
"นั่นเพราะพี่ชายไม่ฟังข้า ข้าไม่อยากแต่งกับท่านอาเฉิน เขาแก่กว่าท่านมากมายนัก ท่านคิดดูเอาเองเถอะ หากเขามิใช่เป็นอะไร เหตุใดจึงไม่แต่งงาน" หยางตงเจ๋อโมโหจนหน้าเขียวคล้ำ
"เจ้า!!..เฮ้อ..เอาเถอะหากเจ้าไม่มีใจให้อาเฉินเช่นนั้นก็หาตัวเลือกอื่นก็ได้แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะให้แม่นมไปที่แม่สื่อหารายชื่อบุรุษที่ถึงวัยออกเรือนของเมืองคัง หากเจ้าถูกใจผู้ใดก็แต่งกับผู้นั้น" จูหวาซินรีบหันไปจ้องใบหน้าพี่ชายของนางด้วยความดีใจ ริมฝีปากนางแทบจะยิ้มออกมาจนกว้าง นางรีบเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น เขาให้นางเลือกเองใช่หรือไม่
"จริงหรือเจ้าคะ หากข้าถูกใจผู้ใดก็แต่งกับผู้นั้นได้เลยใช่หรือไม่"
"ใช่!!.." หยางตงเจ๋อโมโหจนแทบจะตะคอกเสียงดัง เขาพูดคำไหนก็คำนั้น นางจะถามย้ำเช่นคนเบาปัญญาไปเพื่อสิ่งใดกัน ไหนจะรอยยิ้มโง่เง่านั่นอีก เฮ้อ..นับวันลูกสาวบุญธรรมของท่านแม่ยิ่งสติปัญญาถดถอยลงนัก
"พี่ชายท่านสัญญาก่อน ท่านแม่บุญธรรมท่านเป็นพยานให้ข้านะเจ้าคะ พี่ชายบอกแล้วว่า หากข้าชอบใครก็แต่งกับคนนั้น"
หยางตงเจ๋อข่มกลั้นโทสะลงไปในท้อง จ้องมือนิ้วเรียวที่ยื่นออกมา เขาบอกว่าจริง นางยังต้องให้เขาทำตัวเบาปัญญาเช่นการเกี่ยวนิ้วสัญญาอีกหรือ เขาอายุมากกว่านางถึงห้าปี มิใช่เด็กน้อยที่ต้องเกี่ยวก้อยสัญญากัน ใครจะไปทำตัวโง่เง่าเช่นนั้นกัน ไม่มีวันเสียหรอกเขาไม่เกี่ยวเด็ดขาด
จูหวาซินจ้องมองด้วยรอยยิ้ม นางยื่นนิ้วไปตรงหน้าใกล้เข้าไปเรื่อย ๆ ทั้งสองต่างจ้องมองกันอย่างไม่มีผู้ใดยอมแพ้
.
..
“ฮ่าฮ่าฮ่า เกี่ยวก้อยสัญญา”
นิ้วต่างขนาดเกี่ยวรัดกันเอาไว้แน่น จูหวาซินหัวเราะเสียงใส ทว่าหยางตงเจ๋อกลับหน้าบึ้งตึง มองนางเขย่านิ้วก้อยของเขาขึ้นลงอย่างคนโง่งม
"พี่ชายสัญญาแล้วนะ ซินเอ๋อร์ดีใจยิ่งนัก ท่านแม่เป็นพยานหากพี่ชายผิดคำสัญญา ขอให้พี่ชายไร้ผู้สืบสกุล"
"เจ้า..หวาซินมันจะมากไปแล้วกระมัง คำพูดเช่นนี้สมควรพูดออกมาหรือ เจ้ากล้าแช่งข้าเลยหรือ"
"ข้าหาได้แช่งท่านไม่ พี่ชายหากพี่ไม่ผิดสัญญากับข้า วันหน้าพี่ชายจะมีลูกเต็มบ้าน หลานเต็มเมือง มีทั้งลูกชายหญิงที่กตัญญูต่อท่านยิ่งนัก"แน่นอนว่าลูก ๆ ของท่านจะต้องเป็นข้าเท่านั้นที่จะคลอดออกมาได้ ผู้อื่นนะหรือ หึ!!..ฝันไปเถอะ หากข้าจูหวาซินยังอยู่ ข้าย่อมไม่ยอมให้ท่านแต่งผู้ใดนอกจากข้า
ตอนที่ 4 เปลี่ยนแผน"พี่ชาย..เหตุใดจึงยังทำงานอยู่อีกเล่า" จูหวาซินประคองถาดของว่างเข้าไปในห้อง นางจัดการจัดวางของว่างเหล่านั้นลงบนโต๊ะ และเดินไปโน้มตัวลงมองบัญชีที่พี่ชายนางกำลังคำนวณอยู่ สายตาก็จ้องอักษรในสมุด ไม่สนใจสายตาตำหนิของชายหนุ่ม"ข้าสรุปบัญชียังไม่แล้วเสร็จ แล้วเจ้าเล่าดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีก" หยางตงเจ๋อเงยหน้าขึ้น แต่สายตากลับตกไปที่อาภรณ์ที่เลื่อนลงมา ดวงตาคมเบิกขึ้น พลันใบหูก็แดงซ่าน เขารีบกระแอมเบา ๆ และเสตามองไปทางอื่นจะให้จ้องมองตรงหน้าอยู่อีกได้อย่างไร น้องสาวบุญธรรมของเขาช่างน่าตีนัก นางมิรู้ตัวเองเลยหรือว่า ตนเองพ้นวัยเด็กเข้าสู่วัยสาวแล้ว ดูเอาเถิดอาภรณ์ที่สวมใส่ก็บางเสียจนเห็นดอกไห่ถังสีแดงที่ปักอยู่บนเอี๊ยมตัวใน เท่านั้นก็แล้วไปเถอะ นางยังโน้มตัวลงมาเสียจนอาภรณ์เปิดอ้า เห็นไปถึงซาลาเปาน้อยขาวอวบที่อัดแน่นอยู่ในเอี๊ยม ต่อให้นางจะเป็นน้องสาวบุญธรรม แต่เขาเองก็เป็นบุรุษผู้หนึ่ง จะไม่ให้เกิดความคิดเหลวไหลชั่ววูบได้อย่างไร"ข้ากลัวว่าพี่ชายจะหิว... จึงได้ทำของว่างเตรียมเอาไว้ให้" จูหวาซินจงใจเอ่ยเสียงหวานก็ทุกที ยิ่งคำว่าหิว นางยิ่งลากเสียงยาวเป็นพิเศษ เห็นเ
ตอนที่ 3 สมุดภาพว่าที่สามีตั้งแต่วันที่จูหวาซินล่อลวงพี่ชายบุญธรรมอย่างหยางตงเจ๋อเข้าไปสนทนาที่ต่อหน้าป้ายวิญญาณก็ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่หลายวันนี้มิได้ผ่านอย่างสบายเท่าใดนัก ถึงแม้หยางตงเจ๋อจะมิได้มาพูดจาเร่งรัดนาง ทว่าแม่นมฉินก็นำเอาสมุดภาพชายหนุ่มทั่วทั้งเมืองคังออกมาให้นางได้เลือกอยู่ทุกวัน"คุณหนูเล่มนี้เป็นเล่มที่สิบแล้วนะเจ้าคะ นายท่านสั่งมาว่าคุณหนูจะต้องเลือกให้ได้ เพราะหากไม่เลือกคนเหล่านี้ก็หมดเมืองคังแล้ว ต่อไปคงต้องเลือกเอาต่างเมือง ถึงแม้นายท่านจะไม่ต้องการให้คุณหนูแต่งออกไปไกลบ้าน แต่หากคุณหนูต้องการ นายท่านก็ไม่ว่าอันใด""อืม..แม่นมเอาวางไว้เถอะเจ้าค่ะ อีกประเดี๋ยวข้าค่อยเปิดดู" จูหวาซินเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มกว้าง เห็นสมุดเล่มหนาที่อยู่ในมือของแม่นมฉินแล้วเบื่อหน่ายหัวใจ หลายวันมานี้นางเอาแต่ดูภาพเหมือนของบุรุษพวกนั้นทั้งวัน ดูไปเยอะเท่าใดก็ไม่อาจนับได้แต่ละคนหาผู้ใดงดงามเท่าพี่ชายมีไม่ นางจะมองคนเหล่านั้นได้อย่างไร ในเมื่อพี่ชายเป็นบุรุษที่งดงามที่สุดเท่าที่เห็นมา ผู้อื่นล้วนอัปลักษณ์เกินจะมอง "นั่นคุณหนูกำลังเย็บถุงเงินหรือเจ้าคะ เย็บเตรียมเอาไว้บ้างก็ดีเช่นกัน ของเหล่
ตอนที่ 2ชอบคนไหนก็แต่งกับคนนั้นจูหวาซินนั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะ ตรงหน้าเป็นแผ่นป้ายวิญญาณของท่านแม่บุญธรรมของนาง และก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของหยางตงเจ๋อเช่นกัน ใบหน้าหวานจ้องมองแผ่นป้ายดวงตาฉ่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ส่วนด้านหลังมีร่างกำยำของพี่บุญธรรมยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เพียงครู่เดียวเขาก็เดินมาคุกเข่าลงบนเบาะข้าง ๆ"ท่านแม่ลูกพาหวาซินมาคารวะท่าน บัดนี้น้องสาวอายุครบสิบหกปีแล้ว นางพ้นพิธีปักปิ่นไปหนึ่งปีแล้ว ข้าเห็นว่านางสมควรจะออกเรือนได้แล้ว ข้ารู้ว่าเรื่องออกเรือนของนาง เป็นสิ่งที่ท่านค้างคาใจมากที่สุด ตอนนี้ข้าพานางมาบอกท่าน ท่านแม่วางใจ ถึงแม้การหาสามีให้นาง มิใช่หน้าที่ข้า ข้ารู้ว่าท่านส่งแม่นมเอาไว้หมดแล้ว แต่ข้าก็ยินดีจะช่วยนางหาสามีที่ดีให้ได้ อาเฉินคนสนิทของข้าก็สมควรที่จะแต่งภรรยาแล้วเช่นกัน ท่านเห็นว่าอย่างไรบ้าง แต่ข้าว่าเป็นอาเฉินย่อมต้องดีต่อนาง ถึงอย่างไรก็ต้องเห็นแก่หน้าข้าหากนางแต่งให้อาเฉินจะได้อยู่ใกล้ ๆ กัน ข้าเองก็จะได้หนุนหลังให้นางได้ ท่านว่าดีหรือไม่ขอรับ"จูหวาซินนิ่วหน้าขึ้น รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาขัดคำพูดของพี่ชาย นางนั่งฟังเขาพูดมามากพอแล้ว ท่านแม่บุญธรรมจากไปเพียงสองป
นิยายเรื่อง เร้นรักพี่ชายบุญธรรม เป็นนิยายเรื่องสั้นเนื้อหามีฉาก 18 + เป็นหลัก เน้นเนื้อหาของพระเอกนางเป็นหลัก เดินเรื่องรวดเร็วกระชับเร้นรักพี่ชายบุญธรรม เป็นหนึ่งในซีรี่ส์ เร้นรักซึ่งประกอบไปด้วย1.เร้นรักพี่ชายบุญธรรม2.เร้นรักน้องชายบุญธรรม3 .ลวงรักเจ้าสำนักคุ้มภัยตอนที่ 1 เด็กกำพร้าจูหวาซินก๊อก!!..ก๊อก!!"พี่ชายข้าเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ" ไร้เสียงตอบกลับมาจากด้านใน จูหวาซินยิ้มกว้างออกมา นางรีบผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว ทว่าภายในห้องกลับไร้วี่แววของพี่ชายบุญธรรมของนาง "เอ๋..พี่ชายไปไหนนะ เมื่อสักครู่มิใช่ว่าเขากลับเข้าห้องมาแล้วหรอกหรือ"จูหวาซินเดินเข้ามาในห้อง นางชะโงกหน้าเข้าไปดูที่บนตั่งนอน ก็ไม่เห็นเจ้าของห้องที่ควรจะอยู่ นางขมวดคิ้วขึ้นพลางหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหา แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา นางมั่นใจว่าเมื่อสักครู่ตอนที่พี่ชายกลับเข้ามาในจวน เขาเดินเลี้ยวเข้ามาในห้องแล้วมิใช่หรือ แล้วทำไมถึงหายไปกันนะ แต่ช่วงที่นางกำลังครุ่นคิด ใบหูก็พลันได้ยินเสียงน้ำซ่า!!..จูหวาซินหันไปมองตามเสียง เป็นเสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้นและดังมาจากทางห้องอาบน้ำ ริมฝีปากบางเม้มขึ้นกลั้นยิ้มจน







