6. ย้ายเข้าบ้านนายเหนือ

.

.

“มันคืออะไรล่ะคะ?”

“มันคือ.......”

“มาแล้วครับน้ำเปล่า”

ปกป้องเดินเข้ามาพอดีก่อนที่ปรินทร์จะทันได้พูดจบ กะทิที่ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อก็ถึงกับทำหน้าสลด มันอาจจะเป็นหลักฐานที่สามารถบ่งบอกถึงคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอก็ได้ หญิงสาวปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะหันไปยิ้มให้ปกป้อง

“ขอบคุณค่ะ”

"ว่าแต่คุยอะไรกันหรอครับ ดูท่าทางเคร่งเครียดเชียว”

“คุยเรื่องนายรึเปล่านะ”

ปรินทร์พูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อน้องชาย ก่อนจะปรายตามองกะทิที่แอบทำหน้าเสียดายไม่น้อย จริงๆ เขาตั้งใจจะกระตุ้นความอยากรู้ของเธอ เพื่อหวังให้หญิงสาวเข้าไปหาเขาเองโดยที่เขาไม่ต้องไปวิ่งเต้นขอร้องทิศเหนือเพื่อพบเธอก็เท่านั้น และเหมือนว่ามันจะได้ผล ปรินทร์มั่นใจว่ากะทิจะเข้าไปหาเขาที่สน.แน่นอน หรือไม่ก็ติดต่อเขามาทางใดทางหนึ่ง

ไม่ทันได้พูดอะไรต่อของขวัญและเดซี่ก็ถือจานเนื้อสัตว์และผักเข้ามาก่อนจะนั่งลงข้างๆ กะทิ และเริ่มย่างเนื้อที่ตักมาอย่างสนุกสนาน ปรินทร์และกะทิลอบมองกันไปมาก่อนที่ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบจะยื่นทิชชูให้เธอ

“พี่ตัดหน้าผม หน้าที่ดูแลกะทิต้องเป็นของผมสิ”

“นายช้าเอง ไม่ช่างสังเกตเอาซะเลย จะเรียนรอดกฎหมายรอดไหมเนี่ย?”

ปรินทร์หันไปตอบกลับน้องชายของตน แบบไม่จริงจังนัก แต่กะทิกลับเห็นตัวหนังสือที่อยู่บนกระดาษทิชชูก็รีบเก็บกระดาษเข้ากระเป๋าของตน พร้อมกับนั่งนิ่งเงียบ ในขณะที่กำลังคุยเล่นและทานอาหารกันอย่างสนุกสนาน ก็มีคนเดินเข้าไปหาพวกเขาโดยไม่ทันได้สังเกต มีเพียงปรินทร์เท่านั้นที่หันไปมองเพราะสัญชาตญาณของความเป็นตำรวจ

“อ้าว...คุณการันต์ มาทานหมูกระทะเหมือนกันหรอครับ?”

ปรินทร์ทักทายการันต์ด้วยรอยยิ้มที่ปั้นขึ้น แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยินดีและยิ้มตอบแต่อย่างใด การันต์ไม่พูดอะไรพร้อมกับเข้าไปคว้าแขนของกะทิให้ลุกขึ้น

“คุณการันต์?”

“นายเหนือสั่งให้มารับกลับ”

“แต่นี่มันยังไม่สี่ทุ่มเลยนะคะ”

“คำสั่งก็คือคำสั่ง”

การันต์พูดแค่นั้นก็ลากเธอออกไป กะทิหันไปขอโทษเพื่อนๆ ก่อนจะเดินตามเขาออกไปแต่โดยดี ปรินทร์ทำได้แค่มองเพราะตามหลักแล้วถ้าไม่ถึงขั้นตบตีหรือฉุดกระชากรุนแรงก็ไม่สามารถเข้าไปห้ามได้ และอีกอย่างเธอก็ยอมกลับไปแต่โดยดียิ่งเข้าไปห้ามไม่ได้ไปกันใหญ่ ปรินทร์ได้แต่คิดว่านึกไม่ออกเลยเดชาเดชจะเลี้ยงดูเธอให้โตขึ้นมาเป็นคนยังไง ตำรวจหนุ่มและคนในโต๊ะได้แต่มองตามหลังคนทั้งคู่ไปเท่านั้น

.

.

ในรถ

“ตำรวจนั่นมันถามอะไรเธอ”

“ไหนคุณบอกว่าไปทำงานไงคะ?”

“ฉันถาม ก็ตอบสิ”

“ไม่ได้ถามอะไรค่ะ แค่บอกว่ามีหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวฉัน”

“มันคืออะไร?”

“คุณปรินทร์ยังไม่ทันได้บอกก็....”

“อืม”

การันต์ตอบแค่นั้น เพราะเขาเองก็เห็นทุกอย่างตั้งแต่เธอออกมาจากมหาวิทยาลัยตามคำสั่งของทิศเหนือ ว่าให้เขาแอบจอดรถซุ่มดูเธออยู่ในลานจอดรถของร้าน มันพอดีกับที่เธอเลือกนั่งโต๊ะที่เห็นได้จากตรงนั้นพอดี และมันเป็นยังโต๊ะเดียวกับปรินทร์ที่นั่งอยู่ เขาเห็นอย่างนั้นก็รีบโทรบอกทิศเหนือและได้รับคำสั่งตามมาทีหลังว่าให้ลากเธอกลับทันที

กะทิมองดูเส้นทางที่ไม่ใช่เส้นทางไปโกดังที่เธอเคยอยู่ แต่เป็นเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด กะทิมองออกไปนอกกระจกก่อนจะหันไปมองการันต์ผ่านกระจกหน้ารถด้วยใบหน้าสงสัยเสียเต็มประดา

“ต่อไปเธอต้องไปอยู่บ้านคุณทิศเหนือ”

“ฮะ? ...เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยไปหน่อยหรอคะ?”

“นายเหนือจะจ้างอาจารย์ให้เข้าไปสอนเธอที่บ้าน”

“นี่คิดจะไม่ให้ฉันได้มีเพื่อนบ้างเลยหรอคะ?”

“การไม่มีเพื่อนมันจะดีที่สุด เธอจะเติบโตได้อย่างแข็งแกร่ง”

"ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอคะ..."

คำพูดของการันต์แม้จะดูสวยหรูแต่มันคือการบอกกับเธอว่า เธอจะเป็นอาวุธที่ดีได้ถ้าไม่มีมิตรภาพหรือสิ่งใดมาทำให้หลงระเริงต่อความรู้สึก แม้กะทิจะรู้สึกไม่พอใจกับคำสั่งของทิศเหนืออยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่สามารถขัดได้

และที่เขาทำแบบนี้อาจจะเป็นเพราะห่วงความปลอดภัยของเธอจากฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่เธอด้วยก็ได้ การอยู่ข้างนอกมันอันตรายเกินไปจริงๆ ถ้ายังจับฆาตกรไม่ได้แบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นกะทิก็ขุ่นเคืองใจไม่น้อย เพราะเหมือนเธอต้องเข้าไปอยู่ในกรงขัง

.

.

รถคันดำได้แล่นเข้าสู่รั้วบ้านหลังใหญ่ กะทิมองดูก็คิดว่านี่มันไม่ใช่บ้านแล้ว แต่มันคือคฤหาสน์ที่มีพื้นที่กว้างมากพอที่จะสร้างบ้านได้อีกสามสี่หลัง คนที่มีบ้านและที่ดินผืนใหญ่ขนาดนี้ในเมืองหลวงจะต้องเป็นคนที่รวยระดับไหน หญิงสาวที่นั่งเงียบมาตลอดทางก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นกับสถานที่ใหญ่โตกว้างขวางตรงหน้า

“นี่บ้านแน่หรอ?”

“.........”

การันต์ไม่ตอบและขับรถไปจอดโรงจอดรถอย่างเงียบๆ เมื่อรถจอดสนิทชายหนุ่มก็ลงจากรถ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้หญิงสาวที่กำลังเตรียมตัวลงจากรถ กะทิแปลกใจกับการกระทำของเขาไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้พูดขัดอะไร ทั้งสองเดินเข้าไปยังตัวบ้าน ก็พบว่ามีหญิงวัยกลางคนยืนรออยู่หน้าบ้านพร้อมกับหญิงสาวอีกคนที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

“มากันแล้วหรอ?”

“ครับ ป้าจันทร์”

“สวัสดีค่ะ”

การันต์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มตอบกลับหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ก่อนจะเข้าไปกอดอย่างนอบน้อม ภาพที่กะทิเห็นถึงกับทำให้เธอมองค้าง เพราะเธอไม่เคยเห็นการันต์ในมุมแบบนี้เลย ก่อนจะหันไปสวัสดีหญิงวัยกลางคนเช่นกัน

“สวัสดีค่ะ คุณหนู...หน้าตาสะสวยเชียว”

“สวัสดีค่ะคุณหนู”

หญิงสาวรุ่นๆและหญิงวัยกลางคนหรือป้าจันทร์ หันไปยิ้มทักทายกะทิอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเรียกเธอว่าคุณหนู ถึงเธอจะไม่คุ้นเคยกับสรรพนามที่ป้าจันทร์เรียกแต่ก็ยิ้มรับตามมารยาท

ป้าจันทร์เดินเข้าไปจับมือกะทิพร้อมกับชมไม่หยุดปาก หญิงสาววัยรุ่นที่ยืนข้างๆ ก็พยักหน้าอย่างเห็นดีเห็นงามด้วยความตื่นเต้น การันต์เห็นว่าถ้ายืนชมกันอยู่อย่างนี้คงจะนานแน่ๆ จึงได้พูดขัดขึ้นก่อน

“ผู้หญิงอะไร ผิวเนียนเป็นน้ำนมเลย ดูสิเนี่ย หน้าตาก็สะสวยดูสะอาดอสะอ้าน ตัวเล็กนิดเดียวเอง”

“ผมว่า เราเข้าไปข้างในกันเถอะครับป้า”

“เอ้อ นั่นสิ รีบเข้ามาก่อนเถอะ ป้าเตรียมห้องไว้ให้แล้ว”

“คะ? แต่หนูยังไม่ได้กลับไปเก็บเสื้อผ้ามาเลย”

“อ๋อ เรื่องนั้นนายเหนือสั่งคนให้จัดการเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ คุณหนู”

กะทิหันไปมองหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่ตอบเธอด้วยสีหน้าแปลกใจ หญิงสาวคนนั้นก็ยังคงยิ้มแป้นให้กับเธอเช่นเดิม

“ฉันชื่อมะนาวนะคะ อายุ18 เป็นลูกสาวป้าจันทร์นี่แหละค่ะ”

“อ๋อ ค่ะ ฉันกะทิค่ะ”

“ชื่อสมกับรูปร่างหน้าตาเลยนะคะ แต่ดูคุณหนูน่าจะอายุมากกว่าฉัน”

มะนาวพูดอย่างร่าเริงในขณะที่เดินพาเธอไปยังห้องนอนที่เตรียมไว้พร้อมกับป้าจันทร์และการันต์ แต่การันต์ก็แยกตัวขึ้นไปยังชั้นบนโดยไม่ได้บอกกล่าวอะไร และดูเหมือนป้าจันทร์และมะนาวก็จะรู้อยู่แล้ว มีแต่กะทิที่หันไปมองตามการันต์อย่างสงสัย

“คุณการันต์ต้องขึ้นไปทำงานกับนายเหนือที่ห้องทำงานด้านบนน่ะ”

“งั้นหรอคะ....”

“ส่วนพวกป้าห้องจะอยู่สวนด้านหลังของบ้านใหญ่นี้ ไม่ไกลมากหรอก เดินผ่านสวนหลังบ้านไปก็ถึง”

“แล้วทำไมถึงไม่เข้ามาอยู่ในบ้านใหญ่หรอคะ? ชั้นล่างมีตั้งหลายห้อง”

“โธ่ คุณหนู...จะให้คนรับใช้มาอยู่ร่วมบ้านกับเจ้านายได้ยังไงคะ ยิ่งเป็นนายเหนือด้วยแล้วยิ่งไม่ได้ไปกันใหญ่”

“อ้าว...แล้วฉันไม่ต้องไปอยู่กับป้าหรอกหรอคะ?”

“มันเป็นคำสั่งของนายเหนือเขา นี่ไงห้องของคุณหนู”

ป้าจันทร์เปิดประตูเข้าห้องที่อยู่ชั้นล่างของบ้าน เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเตียงนอนใหญ่สีครีมลายตาราง และยังมีโต๊ะให้อ่านหนังสือ มีโคมไฟแถมยังมีโน้ตบุ๊ควางไว้อยู่ ชั้นหนังสือขนาดเล็กตั้งอยู่ข้างๆ โต๊ะ

ตู้เสื้อผ้าไม้สีอ่อนติดกับประตู ตรงข้ามตู้เสื้อผ้าที่มีทางเดินเข้ากั้นอยู่ก็เป็นห้องน้ำ และยังมีผ่านสีขาวบางๆ กั้นอีกฟากฝั่งของเตียงจากที่ธอยืนอยู่ ถัดจากผ่านก็เป็นที่นั่งพักผ่อนหรือเอาไว้เปลี่ยนมุมอ่านหนังสือ เพราะมีประตูกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวสวนหลังบ้าน และยังมีผ้าม่านสีครีมดูเรียบๆ ไว้เปิดปิดตรงประตูกระจกนั้นอีกด้วย ห้องตกแต่งสไตล์มินิมอลแบบน่ารักๆ

กะทิเดินสำรวจห้องอย่างตื่นเต้น พลางคิดว่าใครเป็นคนจัดห้องให้เธอกันนะ ช่างมีรสนิยมที่ดีพอสมควร ป้าจันทร์และมะนาวมองดูความดีอกดีใจของหญิงสาวก็อดยิ้มตามไม่ได้ ก่อนที่ป้าจันทร์จะเดินเข้าไปหากะทิด้วยรอยยิ้ม

“นายเหนือเป็นคนออกแบบห้องนี้ด้วยตัวเองเลยนะคะ คงจะเอ็นดูคุณหนูน่าดู”

“นั่นสิแม่ ดูสิห้องสวยมากเลย”

“หรอคะ...แต่ดูเหมือนเขาอยากจะให้หนูมีสมาธิและตั้งใจเรียนสิ่งที่จะสอนมากกว่ามั้งคะ”

“นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดีนะคะคุณหนู”

มะนาวเดินดูรอบห้องอย่างตื่นเต้นไม่แพ้เจ้าของห้อง กะทิยิ้มแห้งตอบรับป้าจันทร์ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ก็เห็นว่าเสื้อผ้าอันน้อยนิดของเธอถูกจัดเข้าตู้เป็นระเบียบเรียบร้อยหมดแล้ว และยังมีเสื้อผ้าเพิ่มเข้ามาอีก

“นี่ไม่ใช่เสื้อผ้าฉันนี่คะป้าจันทร์”

“นั่นเป็นเสื้อผ้าใหม่ของคุณหนูค่ะ คุณการันต์ไปซื้อมาให้ตา....”

“ตามคำสั่งของนายเหนือ”

กะทิพูดสวนขึ้นมาอย่างรู้ทัน ป้าจันทร์หัวเราะก่อนจะพยักหน้า แม้กะทิจะดูไม่เข้าใจอาการผีเข้าผีออกของทิศเหนือมากนักแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรนัก พลางคิดว่าไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ โดยไม่ได้ผลประโยชน์ สักวันเขาต้องทวงผลประโยชน์นั้นคืนแน่ๆ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

“คุณหนูพักผ่อนไปก่อนนะคะ เดี๋ยวป้ากับนังมะนาวไปเตรียมกับข้าวให้”

“ขอบคุณค่ะ”

“อ้อ แล้วก็...คุณหนูอย่าได้ขึ้นไปชั้นบนเด็ดขาดนะคะ”

“ทำไมหรอคะ?”

“มันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของนายเหนือ ไม่มีใครได้ขึ้นไปนอกจากเอาของว่างไปให้ตามเวลา หรือจะได้รับอนุญาตจากนายเหนือเท่านั้น”

“ปกติไม่ต้องขึ้นไปทำความสะอาดหรอคะ?”

“ขึ้นไปค่ะ ก็ต้องตามเวลาเช่นกัน ต้องเป็นช่วงที่นายเหนือออกไปทำงานข้างนอกแล้ว”

“....ค่ะ”

กะทิตอบกลับก่อนที่ป้าจันทร์และมะนาวจะเดินออกจากห้องไป กะทิทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่มก่อนจะหลับตาครู่หนึ่งแล้วคิดว่า ถึงจะได้อยู่ในที่ที่ดีกว่าเดิมก็ไม่สามารถลบความเจ็บปวดภายในใจได้เลยเธอไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด หญิงสาวพลันนึกถึงสิ่งที่ปรินทร์พูดขึ้นเมื่ออยู่ร้านหมูกระทะ ก่อนจะรีบเด้งตัวลุกขึ้นมาค้นกระเป๋าของตัวเองก็พบกระดาษทิชชูที่ปรินทร์ยื่นให้ก่อนหน้านั้น

ภายในกระดาษเขียนตัวเลขไว้คล้ายจะเป็นเบอร์โทรศัพท์ กะทิหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาแล้วกดเบอร์บนกระดาษนั้นโทรออก เสียงรอสายไม่นานนักก็ได้ยินเสียงทุ้มของตำรวจหนุ่มตอบรับขึ้น

(สวัสดีครับ ปรินทร์ครับ)

.

.