7. การเปลี่ยนแปลงของกะทิ

.

.

(สวัสดีครับ ปรินทร์ครับ)

“เอ่อ....”

(ใครครับ?)

“กะทิค่ะ”

(....กำลังรออยู่เลย)

“ค่ะ คือเรื่อง...”

(ครับ...คือว่าตอนนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ เธอพอจะมีเวลาออกมาเจอกันหน่อยไหม?”

“ที่ไหน เมื่อไหร่คะ?”

(แล้วตอนนี่เธออยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวผมจะได้นัดที่ใกล้ๆ)

“บ้านนายเหนือ”

(...งั้นเป็นที่.....)

“คุยกับใคร?”

(........)

เสียงทุ้มต่ำแทรกเข้าไปในสายจึงทำให้คนปลายสายเงียบลงไม่ทันที่จะได้นัดแนะกันให้เรียบร้อย กะทิถึงกับสะดุ้งจนโทรศัพท์ล่วงไปที่พื้นทั้งที่ยังไม่กดวางสาย สายตาคมกริบมองท่าทีของเธออย่างเรียบนิ่ง ก่อนจะหลุบตามองไปยังโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่

“นายเหนือ!...”

ทิศเหนือในชุดเชิ้ตสีดำทับในกางเกงสแลกดูเรียบร้อยเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ที่ตกโดยไม่พูดอะไร ในขณะที่หยิบมันขึ้นมาสายตาคมก็จ้องมองเธอเขม็งก่อนจะมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้ปลายสายได้วางไปแล้ว ทิศเหนือดูสงสัยไม่น้อยก่อนจะหันไปมองหญิงสาวอีกครั้งด้วยใบหน้ายิ่งขรึม

“ฉันถามว่าคุยกับใคร?”

“เอ่อ....”

“ทำไมต้องทำท่าตกใจขนาดนั้น?”

“เปล่านะคะ...”

“เธอมีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?”

สายตาคมกริบจ้องมองอย่างคาดคั้น กะทิเองก็ไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ จึงทำได้เพียงก้มหน้าตามเดิม ทิศเหนือเดินเข้าไปใกล้เธอเรื่อยๆ จนกะทิต้องพูดออกมา

“รุ่นพี่ค่ะ!”

“หืม?”

“รุ่นพี่ที่มอ เขาขอเบอร์ไว้ คุณการันต์น่าบอกนายเหนือไปแล้วไม่ใช่หรอคะ?”

“งั้นสิ... รุ่นพี่ที่มาจีบเธอ?”

“ค่ะ”

ทิศเหนือไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายื่นโทรศัพท์คืนเธอโดยไม่ได้เอะใจอะไรอีกเพราะมันจริงอย่างที่เธอว่า การันต์ได้รายงานเขาหมดแล้ว รวมถึงเรื่องที่ไปนั่งทานข้าวโต๊ะเดียวกันกับนายตำรวจคู่แค้นของเขาด้วย กะทิรีบรับโทรศัพท์จากมือเขาแล้วก้มหน้าลงดังเดิม ทิศเหนือไม่ได้สนใจมากนักก่อนจะหลังและเดินเอามือไขว้หลังสำรวจไปรอบๆ ห้อง

“ถูกใจไหม?”

“คะ? หมายถึง?”

“ห้องนี้...ฉันไม่ถามเรื่องรุ่นพี่ของเธอหรอก เพราะยังไงเธอก็ไม่ได้ไปเจอมันอยู่ดี”

“...ก็ดีค่ะ”

“อืม”

“นายเหนือมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เปล่า แค่แวะมาดูความเรียบร้อย”

“นายเหนือไม่ได้เลือกของแต่งห้องเองหรอกหรอคะ?”

“เลือกเอง แต่ไม่ได้ลงมาดู”

“อ๋อ ค่ะ”

“เป็นเด็กขี้สงสัยตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ทิศเหนือหันมาขมวดคิ้วพร้อมกับถามกะทิด้วยสีหน้าแปลกใจ เพราะมาแรกๆ ตอนอยู่โรงฝึกเธอดูไม่สนใจอะไรนักหลังจากเกิดเรื่องขึ้น คล้ายกับคนที่ใช้ชีวิตไปวันๆ และทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าหลังจากฝึกฝนเธอมาได้ไม่ถึงปีเธอกลับพัฒนาตัวเองจนดูอยากรู้อยากเห็นมากกว่าเดิม แต่ยังคงมีความขี้กลัวไม่ต่างจากเดิมมากนัก

“ข..ขอโทษค่ะ”

และก็เป็นอย่างที่เขาคิด คำพูดขอโทษจนติดเป็นนิสัยได้เอ่ยขึ้นเช่นเดิม ทิศเหนือดูไม่สบอารมณ์กับความปวกเปียกของหญิงสาวตรงหน้าเท่าไหร่นัก เขาไม่พูดอะไรแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

กะทิถอนหายใจพลางคิดเกลียดตัวเองที่อ่อนแอเหมือนเดิม น้ำตารื้นขึ้นมาอย่างเจ็บใจ เธออยากเป็นตัวเธอมากกว่านี้ ห้าวหาญเหมือนตอนมีพ่อกับแม่อยู่...เธอรังเกียจความอ่อนแอของตัวเอง

“คุณหนู ทานข้าวได้แล้วค่ะ...เอ๊ะ...คุณหนูเป็นอะไรคะ?”

มะนาวสาวใช้รุ่นราวคราวเดียวกันเดินมาเรียกเธออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหากะทิที่ยืนน้ำตาไหลอาบแก้มอยู่เงียบๆ พร้อมกับเข้าไปกอดปลอบโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร กะทิเองก็ไม่ได้ตอบคำถามเธอแต่กลับร้องไห้ไม่หยุดอยู่อย่างนั้นในอ้อมกอดของหญิงสาวรุ่นน้อง

“อ่อนแอสิ้นดี”

ทิศเหนือที่ยืนอยู่หน้าห้องพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะเขาไม่ชอบผู้หญิงอ่อนแอปวกเปียกเห็นแล้วมันขัดอารมณ์ขัดลูกตา ชายหนุ่มคิดในใจว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่รับเธอมาเลี้ยงแล้วยังคิดฝึกเธอ และหวังให้เธอกลายเป็นอาวุธของเขา เพราะตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นภาระของเขาเสียมากกว่า

.

.

หลังจากวันที่เธอได้คุยกับปรินทร์ครั้งนั้นเธอก็ไม่ได้คุยอีกเลย ถึงเขาจะโทรมาบ้างแต่ก็มีเหตุการณ์ให้ต้องวางสายก่อนตลอด แต่ตำรวจหนุ่มก็ไม่เคยละความพยายามเลยสักครั้ง และที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือทิศเหนือผู้เป็นคนส่งเสียเลี้ยงดูแถมยังเป็นเจ้าของบ้านที่เธออยู่ ถึงแม้จะอยู่บ้านเดียวกัน แต่แทบไม่เจอหน้ากันเลย จะมีเห็นบ้างก็เพียงตอนเขาออกไปทำงานตอนช่วงเช้าเท่านั้น

นอกจากจะกล่าวทักทายตามมารยาทเขาก็แค่พยักหน้ารับแต่ไม่เคยหันมามองหน้ากะทิเลยสักครั้ง บางครั้งเกือบเดือนถึงจะเจอกันทีหนึ่ง ทำให้กะทิรู้สึกเหมือนโดนรังเกียจอย่างไรอย่างนั้น

จนมาตอนนี้ กะทิเองก็เลิกสนใจเขาไปแล้วเพราะการันต์บอกให้เธอสนใจเรื่องของตัวเองก่อน เธอจะมีการันต์ มะนาว ป้าจันทร์ และเทมป์ที่เข้ามาสอนศิลปะการป้องกันตัวและอาวุธทุกชนิดให้เธอตามตารางหลังเรียนบทเรียนระดับมหาวิทยาลัยเสร็จ

เธอเองก็รู้สึกเหงาไม่น้อยเพราะไม่มีเพื่อนที่พบเจอกันได้นอกจากคุยกันผ่านโทรศัพท์ แต่ก็ยังดีที่มีมะนาวและป้าจันทร์อยู่ด้วยบ้างและคอยให้กำลังใจเธอตลอด แต่ผู้ที่อ้างตัวว่ารับเลี้ยงกลับไม่เคยโผล่หน้ามาไยดีเธอเลยสักครั้ง มีก็แต่การันต์ที่คอยช่วยดูแลเธอ

.

.

3ปีผ่านไป

“วันนี้วันเกิดครบ21ปีของพี่กะทินะคะ พี่ไม่คิดจะหยุดสักวันหรอคะ?”

“เดี๋ยวซ้อมเสร็จก่อนน่า ได้จัดงานเลี้ยงแน่ๆ”

“โธ่ พี่กะทิ ไม่ฟังมะนาวเลย”

มะนาวยืนร้องโอดครวญอยู่ด้านนอกเวทีมวยที่อยู่ในยิมภายในบริเวณรั้วบ้าน เป็นเวลาสามปีแล้วที่เธอถูกกักขังเหมือนนกในกรง ชีวิตเธอดำเนินไปอย่างเคร่งครัด ด้วยความเกลียดชังตัวเองที่อ่อนแอจนตอนนี้เธอไม่อ่อนแออีกต่อไปแล้ว การเรียนด้านกฎหมายที่เรียนแต่ภายในบ้านก็เทียบเท่าระดับปีที่3จะเข้าปีที่4ของมหาวิทยาลัย

“ว้าย! พี่กะทิ!! ระวังค่ะ”

มะนาวส่งเสียงกรีดร้องเมื่อเห็นเทมป์กำลังพุ่งหมัดเข้าหาหญิงสาวร่างเล็กที่เธอเรียกว่าพี่ แต่กะทิกลับหลบได้ก่อนจะสวนหมัดขึ้นไปยังปลายคางของใบหน้าหล่อตี๋นั้นจนเขาทรงตัวไม่อยู่และยกมือขอยอมแพ้ไปในที่สุด

“เธอนี่นับวันยิ่งสุดยอดเลย...เก่งขึ้นเยอะมาก”

“ขอบคุณ”

กะทิเดินเข้าไปยื่นมือให้เทมป์ก่อนที่เขาจะรับความหวังดีนั้นแล้วลุกขึ้นด้วยแรงดึงของหญิงสาว เทมป์ยอมรับในตัวของกะทิได้โดยไม่มีเงื่อนไขเพราะการพัฒนาฝีมือและความมุ่งมั่นของเธอในตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งสองออกจากเวทีมวยพร้อมกับเดินไปหยิบน้ำมาดื่มด้วยความเหนื่อยหอบ เพราะพวกเขาซ้อมมวยมาเป็นเวลาเกือบ5ชั่วโมงแล้ว

เทมป์มองกะทิที่ยกน้ำดื่มก่อนจะยิ้ม ชายหนุ่มรู้ดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาถึงเธอจะเรียนหนัก ซ้อมหนัก ตารางซ้อมแน่นแค่ไหน เธอก็ยังคงตามหาคนที่ฆ่าครอบครัวของเธอไม่พัก แม้ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรู้จัก แต่เธอใช้ความรู้ที่เรียนมาทั้งในตำราและเรียนรู้ด้วยตัวเองมาใช้ แต่มันก็ยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ เลย

“เรื่องพ่อแม่เธอ...”

“........”

“ทางที่ดีล้มเลิกดีกว่านะ...คนตายไปแล้วถึงจะรู้ความจริงก็ไม่ทำให้ฟื้นขึ้นมาหรอก”

“มันก็ใช่...เธอฉันอยากหาไอ้คนนั้นให้เจอ”

“เธอนี่ยิ่งโตยิ่งไม่อ่อนหวานเลยนะ ตอนแรกนี้เจ้าน้ำตาอ่อนแอไปหมด”

“โตขึ้นก็ต้องเปลี่ยนแปลงสิ อีกอย่างฉันเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนั้นด้วย”

“ถ้าเธอหาคนทำลายครอบครัวของเธอเจอแล้วเธอจะทำยังไง?”

“ฉันจะฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง”

“.....ถ้าเมื่อสามปีก่อนฉันไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ฉันเชื่อ”

“จะฆ่าได้ยังไง เธอยังไม่เคยฆ่าคนเลยด้วยซ้ำ”

ระหว่างที่เทมป์และกะทิพูดคุยกันอยู่ การันต์ก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย พร้อมกับมองไปยังกะทิที่ยืนอยู่อย่างท้าทาย กะทิยกยิ้มก่อนจะจ้องมองใบหน้าหล่อของการันต์เขม็ง

“เอาอีกแล้ว คู่นี้อีกแล้ว พี่กะทิพอเถอะค่ะ”

มะนาวพูดร้องห้ามปรามคนทั้งคู่ เพราะเวลาการันต์เข้ามาทีไรก็ต้องมีการลองวิชาของกะทิทุกที นั่นหมายถึงจะได้ตีกันอีกรอบ การันต์และกะทิเหมือนไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอดระยะสามปีที่ผ่านมา แต่การันต์ก็ยังอยู่ข้างๆ กะทิตลอด มะนาวรู้ดีว่าการที่การันต์พูดยั่วยุก็เพื่อกระตุ้นให้กะทิมุ่งมั่นฝึกซ้อมมากขึ้นกว่าเดิม

“จะลองหน่อยไหมล่ะคุณการันต์”

“ตัวแค่นี้เก่งจริงนะ”

“ก็พอตัว”

การันต์มองดูหญิงสาวร่างเล็กที่มีกล้ามเนื้อสวยงามเหมือนพวกรักสุขภาพ ทรวดทรงองเอว เหมือนถูกปั้นมาคล้ายหุ่นหญิงสาวเซ็กซี่ ต่างจากปีแรกๆ ที่ดูผอมแห้งแรงน้อยมากโข ถ้าแต่งตัวดีๆ คงจะไม่มีใครไม่เหลียวหลังแน่ บวกกับเธอที่เริ่มโตเต็มวัยเป็นสาวสะพรั่ง ใบหน้าสวยก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น ถึงเขาจะเจอเธอทุกวันแต่ก็อดมองเธอไม่ได้ทุกครั้งที่เจอ

“ไม่ละ วันนี้จะเว้นให้สักวัน เพราะปีนี้นายเหนือจะมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเธอ”

“ที่จริงไม่จำเป็นต้องจัดให้วุ่นวายก็ได้หรอก”

“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะพี่กะทิ มะนาวตั้งตารอวันนี้เลยนะที่พี่จะแต่งตัวสวยๆ”

มะนาวแย้งขึ้นพร้อมกับทำหน้ายู่เชิงงอนให้พี่สาวที่นับถือกันมาตั้งแต่ปีที่สองที่เข้ามาอยู่ด้วยกัน กะทิยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปโยกหัวของผู้เป็นน้องสาวเบาๆ

“พี่หมายถึงแค่เค้กธรรมดากับป้าจันทร์ มะนาวร้องเพลงให้เหมือนทุกปีก็ดีอยู่แล้ว”

“แต่มะนาวอยากให้พี่แต่งตัวสวยๆ นี่คะ พี่กะทิเอาแต่ใส่เสื้อยืดกางเกงมวย ไม่ก็เสื้อกีฬาอ่ะ ผู้หญิงที่น่ารักๆ วันแรกหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ฮึ่ย”

“ปีนี้พี่ก็จะใส่เสื้อยืดกางเกงยีนนะ”

“เห็นทีจะไม่ได้ค่ะ นายเหนือส่งชุดมาให้แล้ว”

มะนาวพูดจบก็เดินลากผู้เป็นพี่ออกไป การันต์และเทมป์มองหน้ากันพร้อมกับส่ายหัว ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเขาจะปั้นผู้หญิงอ่อนแอคนนั้นเป็นหญิงสาวที่ห้าวหาญเหมือนผู้ชายได้ขนาดนี้

“กูเห็นนะ สายตามึงที่มองกะทิ”

เทมป์พูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้าการันต์ที่มองตามหลังหญิงสาวไปจนลับตา การันต์หันไปมองหน้าเทมป์เรียบเฉยดังเดิม แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับอะไรเพื่อนของตน

“สวยล่ะสิ แถมเซ็กซี่อีกด้วย...ไม่น่าเชื่อ ถ้านายเหนือเห็นจะเป็นแบบมึงไหมเนี่ย”

“กูทำไม? กูแค่มองว่าสวยขึ้นไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น นั่นเด็กนายมึงก็รู้”

“แต่ที่กูคิดคือนายไม่น่าเลี้ยงเสือไว้ใกล้ตัวเลยว่ะ ดูจากการตอบคำถามของยัยนั่นแล้ว”

“กูว่านายมีแผนสำรองไว้แล้ว...”

"ยังไง?"

"วิธีขังเสือไว้ในกรง.."

การันต์พูดก่อนจะเดินออกไปเพื่อไปเตรียมงานเลี้ยงตามที่ผู้เป็นนายสั่งไว้ เทมป์เองก็เตรียมเก็บข้าวของและไปเตรียมตัวเข้างานเลี้ยงเช่นกัน ถึงเขาจะไม่รู้ว่าทำไมปีนี้ถึงต้องจัดการยิ่งใหญ่ขนาดนี้ก็ตาม

.

.