ผิดหวัง

ผ่านไปประมาณสิบนาทีเธอก็เดินเข้าไปในห้องที่ฟงและพะพายอยู่ แต่ด้วยเพราะทั้งคู่ไม่ได้มีบัตรสมาชิกเลยไม่สามารถเข้าไปไม่ได้แบบโจ่งแจ้ง จึงโดนพนักงานกักตัวไว้ก่อน

“เข้าไม่ได้นะคะ ห้องนี้มีลูกค้าใช้บริการอยู่ค่ะ”

“แต่ฉันเป็นเมียของมัน ถ้าไม่ให้ฉันเข้าไป ฉันจะสั่งปิดร้านเธอแล้วแจ้งข้อหาค้าประเวณี” เฟอร์กล่าวเสียงแข็ง จนพนักงานชะงัก

“ว่าไง...จะให้ฉันเข้าไปจัดการผัวของพวกเราได้ยัง...ถ้าให้เข้าไปฉันจะไม่เอาเรื่องที่ร้านเธอ แต่ถ้าไม่...รู้ใช่ไหมว่ามันปิดได้ง่ายๆ เลยนะ ถ้าไม่อยากซวยก็หลีกทางซะ” ครั้งนี้เป็นเหม่ยจิงที่พูดขึ้น สุดท้ายพนักงานก็จำต้องให้เธอและแม่เข้าไปด้านใน เพราะกลัวว่าสถานที่ของเจ้านายจะปิดตัว

“อืม...นวดแรงๆ สิหนูเดี๋ยวเฮียให้ทิป” เสียงอ่อนเสียงหวานของฟงเอ่ยขึ้น

“แหมป๊า...อยู่บ้านกับเมียเสียงหวานแบบนี้ไหม” พะพายเอ่ยถามเชิงขำ ไม่จริงจังนัก ก่อนที่จะปล่อยให้สาวสวยอกตู้มนวดต่อ

โดยที่ทั้งคู่ก็แช่อ่างน้ำร้อน ใบหน้าคือผ่อนคลายสุดๆ ฟงนี่มองนมพนักงานแทบไม่วางตา แต่แล้วสวรรค์ก็ต้องดับลงกลางอากาศเมื่อเหม่ยจิงเดินเข้าไปยืนตรงหน้า ตามด้วยเฟอร์ที่เดินเข้าไปเช่นเดียวกัน

“เฮือก...หมวยเล็ก...อาจิง!” ฟงอุทานออกมาเสียงหลง ตามด้วยลุกขึ้นจากอ่าง โดยที่บนร่างมีเพียงแค่กางเกงในตัวเดียว พะพายเองก็เช่นกัน ตกใจจนรีบกระโจนออกมาหาเธอทั้งที่ตัวเปียก

“ฟะ...เฟอร์...มาได้ไงอะ”

“...ที่แท้เข้าขากับป๊าฉันได้ เพราะแบบนี้สินะ” ใบหน้านิ่งมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง ส่วนพะพายก็เอื้อมมือมาจับเธอเอาไว้ ทว่ากลับถูกเธอผลักจนหงายหลังตกอ่างไป

ตู้ม!!

“มะ...ไม่ใช่แบบนั้นนะเฟอร์...เฟอร์ฟังพายก่อน...ที่รัก...เฮ้...เบ๊บ” แต่ไม่ทันแล้วเพราะเฟอร์ได้เดินหันหลังกลับออกจากร้านแล้วเรียบร้อย

“ไปค่ะม๊า...กลับกันเถอะ...ถ้านี่มันคือความสุขของเขา...ก็อย่าไปขวางเลย” ว่าแล้วก็ลากแขนแม่ออกมาจากร้าน แล้วตรงดิ่งกลับบ้านทันที

และในเวลาต่อมา...

เสียงรถของพะพายก็แล่นเข้ามาจอดในบ้านตามเธอติดๆ จากนั้นก็วิ่งเข้ามากอดร่างเล็กเอาไว้แน่น

พรึ่บ!!

“อย่ามาแตะ” แกะมือเขาออก แล้วเดินตั้งหน้าตั้งตาขึ้นห้องไป

ไม่ว่าเขาจะพยายามอธิบายยังไงเธอก็ไม่คิดที่จะฟังเดินดุ่มๆ ขึ้นบ้านไปแล้วเก็บเสื้อผ้าของเขาใส่กระเป๋าเดินทางแล้วโยนให้เขา

“บ้านหลังนี้เป็นบ้านของฉัน เป็นชื่อของฉัน ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้” เธอกล่าวเสียงแข็ง หลังจากที่ไปส่งแม่ที่บ้านเธอก็กลับบ้านมา

“โธ่เฟอร์...ไม่เอาแบบนี้ดิ...พายกะป๊าไม่ได้ไปเอากับใครเลยนะ แค่ให้น้องเขามาบริการนวดเฉยๆ อีกอย่างพายก็แค่เอาใจป๊า เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะเข้าทางป๊าได้...เฟอร์เชื่อพายเถอะนะ...เรื่องผู้หญิงพายมีแค่เฟอร์คนเดียวจริงๆ นะ”

“ฉันจะมั่นใจได้ไงว่านายไม่ได้โกหก”

“สาบานเลย ไม่เคยนอกใจเฟอร์เลย...พายรักเฟอร์คนเดียว จริงๆ นะ” ทำตาปริบๆ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเธอจากนั้นกอดขาเธอเอาไว้หวังให้เธอให้อภัยแล้วเชื่อใจเขา

“เงินในบัญชีมีเท่าไหร่”

“น่าจะ...ล้านกว่าๆ ...พายซื้อบ้านไปแล้วไง...ถ้าจะเอากระเป๋าแพงๆ ยังไม่มีให้นะ...แต่ถ้าอยากได้พายไปยืมพ่อก็ได้ ขอแค่เฟอร์หายโกรธ แล้วต่อไปจะไม่ไปอีกแล้วสัญญาเลย”

“โอนมาให้หมด”

“ทะ...ทั้งหมดเลยเหรอ”

“อืม...”

“แล้วจะหายโกรธไหม”

“บอกให้โอนมา” กดเสียงต่ำ ใบหน้าเย็นชา

“ครับๆ โอนเดี๋ยวนี้เลย” รีบล้วงมือถือขึ้นมากดโอนให้ด้วยมือสั่นๆ ในใจตอนนี้ยอมทำหมด ขอแค่เธอหายโกรธเขา อะไรก็ยอม

ติ้ง!

“โอนแล้วครับที่รัก...หายโกรธยัง” ถามย้ำ พร้อมกับหยัดตัวลุกขึ้น แล้วจะโผเข้าไปกอดเธอ แต่กลับถูกร่างเล็กผลักเขาออก จนร่างสูงเซถอยหลังไปสองสามก้าว

“ออกจากบ้านฉัน อย่ามาให้เห็นหน้าอีกนะ” พูดจบก็เดินขึ้นบ้านไป

ส่วนพะพายก็จำต้องเดินคอตกๆ ออกจากบ้านไป ขับรถออกไปได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น พร้อมกับข่าวร้ายนั่นก็คือฟงเองก็โดนไล่ออกจากบ้านเช่นเดียวกัน เลยบอกให้พะพายขับรถไปรับ

สรุปทั้งคู่ก็ต้องไปเช่าห้องพักอยู่ ทีแรกจะไปอยู่คอนโดพะพายก่อน รอให้เฟอร์ใจเย็นกว่านี้แล้วค่อยไปง้อ แต่ทว่าคีย์การ์ดของเขากลับโดนเฟอร์ยึด ไม่พอยังโทรบอกพนักงานอีกว่าห้ามให้คีย์การ์ดสำรองกับเขา ก็เลยต้องระหกระเหินไปเช่าห้องพักถูกๆ ที่มีเพียงเตียงเดียวอยู่กันสองคนกับพ่อตา

“ป๊าหิวอะ...ทำไมสองคนนั้นถึงรู้ว่าเราอยู่ที่นั่น” ฟงเอ่ยขึ้นมาหลังจากเอนตัวลงบนเตียง

“ผมว่าเราก็เนียนอยู่นะ รู้ได้ไง...แล้วนี่...ป๊าพอจะมีเงินไหมครับ...ไปหาอะไรกินกันไหม” พะพายถาม แต่คำตอบที่ได้กลับส่ายหน้าเบาๆ

“เงินในบัญชีป๊าถูกม๊ายึดไปหมดเลย แถมเงินติดตัวก็มีแค่สองพัน”

“ผมมีเหลือสามพัน...งั้นวันนี้เราไปหาอะไรกินข้างนอกกัน...เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปง้อ”

แล้วทั้งคู่ก็ไปหามื้อค่ำกินด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว แทนที่กลับบ้านไปจะได้กินข้าวฝีมือแม่ยายอย่างที่เคย กลับต้องมานั่งกินบะหมี่ข้างทาง หน้าเมียก็ไม่ได้เจอ แถมไม่ได้นอนกอดอีก

“ป๊า...ผมนอนไม่หลับอะ...ปกตินอนกอดเฟอร์...ผมขอกอดป๊าหน่อยได้ไหมครับ” พะพายหันไปหาฟงที่นอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่ข้างๆ เตียง แต่ฟงก็ได้แต่พยักหน้า เพราะปกติฟงเองก็นอนกอดเมียเหมือนกัน

ไม่น่าเชื่อว่าพอกอดกันแล้ว จะทำให้ทั้งคู่นอนหลับไปอย่างง่ายดาย ตื่นมาอีกทีก็รีบบึ่งไปหาเฟอร์ที่บ้าน แทนที่เธอจะหายโกรธ กลับเมินไม่สนใจ แถมไล่เขาออกจากบ้านอีกตามเคย ด้านฟงเองก็ไม่ต่างกัน สุดท้ายพ่อตากับลูกเขยเลยจำต้องเดินคอตกออกจากบ้านมา ด้วยหัวใจที่กระวนกระวายใจ อยู่แทบไม่เป็นสุข

“เฮ้อ...เราจะเอายังไงกันดีลูกเขย...เงินกินข้าวก็ลดลงไปทุกวัน ถ้าเรายังเข้าบ้านไม่ได้ เมียไม่ให้อภัยอยู่แบบนี้ คงได้ไส้แห้งกันแน่ๆ ...แล้ว...เงินเดือนลื้อจะออกเมื่อไหร่” ว่าแล้วก็ถามไปถึงเงินเดือนของเขา หวังว่าจะเป็นความหวังให้มีชีวิตรอดต่อไปอีก

“เอ่อ...เงินเดือนผม...โอนเข้าบัญชีเฟอร์ทุกเดือนครับ...พรุ่งนี้เงินเดือนออกพอดีเลย...เสียใจด้วยนะครับป๊า...ผมรักลูกสาวป๊าจนยอมยกให้หมดทุกอย่างเลย” ฟงมองหน้าพะพายอย่างไม่เชื่อสายตา จบกันความหวังสุดท้ายของพ่อตากับลุกเขย

ถ้าเป็นเวลาปกติก็คงจะซึ้งแหละ ที่เขายอมมอบทุกอย่างให้ลูกสาวเขาหมดแบบนี้ แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ไง เพราะตอนนี้ถ้าไม่มีเงินคงอยู่ไม่ได้

“เฮ้อ...ป๊าอยากกินหมูกระทะ...”

“ป๊า...เราต้องประหยัดก่อน...เพราะไม่รู้เลยว่าเฟอร์กับม๊าจะหายโกรธเราตอนไหน...เพราะป๊านั่นแหละ...ชอบไปอ่าง...เห็นไหมเกิดเรื่องจนได้เลย”

“ลื้อนั่นแหละ จัดแจงเวลาไม่ดีเอง เลยทำให้เฟอร์สงสัย”

หลายวันต่อมา

ไม่ว่าเขาและพ่อตาจะพยายามกันแค่ไหน เฟอร์และแม่ยายก็ไม่ให้อภัย ความผิดครั้งนี้มันทำให้ฟงเข็ดขยาดไปเลย โชคดีแค่ไหนที่เมียไม่ขอหย่า ไม่งั้นคงตรอมใจตายแน่ๆ

“อาจิง เฮียขอโทษ ต่อไปเฮียจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว เฮียยอมรับผิดทุกอย่างเลย ให้อภัยเฮียเถอะนะ เฮียหิวข้าว เฮียคิดถึงอ้อมกอดของอาจิงสุดๆ ไปเลย” ฟงคุกเข่ากอดขาอ้อนวอนเหม่ยจิงทั้งน้ำตา ยอมรับผิดทุกข้ออย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

ส่วนด้านเฟอร์เองก็เช่นกัน ทางนั้นเดินคอตกตามเธอต้อยๆ เป็นหมาเหงาๆ แต่เธอก็ทำประหนึ่งว่าเขาเป็นธาตุอากาศเสียอย่างนั้น แต่พอพะพายออกจากบ้านไป เธอก็รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดคอลหาแม่ทันที

“ม๊าคะ...พะพายน่าจะสำนึกผิดแล้วแหละค่ะ วันนี้หงอยกว่าเมื่อวานเยอะเลย”

[แอบสงสารอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าไม่ดัดนิสัยแบบนี้ ทีหลังก็คงทำอีก] เหม่ยจิง ตอบลูกสาว เธอรู้ว่าสามีเธอไม่มีทางนอกกายเธอหรอก แต่ที่ชอบไปอ่างก็เพราะอยากไปผ่อนคลาย แล้วยิ่งมีสาวๆ สวยๆ มาดูแลมันก็กระชุ่มกระชวยใจตามประสา เฒ่าหัวงู ประกอบกับที่เธอขอดูกล้องวงจรของที่ร้าน ก็ไม่มีควงออกนอกรอบ มีแค่บริการนวดและดูแลในร้านเพียงเท่านั้น

“ม๊าแต่เฟอร์เห็นพะพายดูหน้าตอบลง ไม่รู้ว่าจะกินอิ่มนอนหลับกันไหม” แม้จะแกล้งเพื่อดัดนิสัย ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

[ม๊ารู้ แต่รออีกสักหน่อยก็แล้วกัน เอาให้เข็ด]

“โอเคค่ะ...ตามนั้น...งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ...เฟอร์ขอตัวไปนอนก่อน”