คนที่เข้าใจเธอมากที่สุด

แจ๊ะ แจ๊ะ!!

ลิ้นร้อนตวัดเลียกลีบดอกไม้ฉ่ำๆ ตรงหน้ารัวๆ ทำเอาร่างเล็กนั้นอยู่แทบไม่สุข ร่อนเอวเด้งรับลีลาของลิ้นเขาไม่พัก จนในที่สุดเธอปลดปล่อยน้ำหวานใสๆ เคลือบคลอออกมานอกปากทางรัก ส่วนพะพายก็ดูเลียกินอย่างตะกละตะกลาม

เสร็จด้วยปากแล้ว ก็แน่นอนว่าต้องได้กระแทกด้วย เพราะคนอย่างเอาน้ำเดียวไม่เคยพออยู่แล้ว หากเธอเป็นอาหาร ก็คงจะเป็นอาหารจานโปรดแสนอร่อย ที่กินเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักอิ่ม มีแต่จะเบิ้ลเพิ่ม เอาให้จุกกันไปข้างเลย

พะพายยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วช้อนร่างเล็กขึ้นจากโซฟา เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องนอน ก่อนที่จะจัดลีลารักแสนเร่าร้อนจนเตียงสั่น กว่าเขาจะปล่อยให้เธอได้นอนก็เกือบเช้า ส่วนเขาก็อิ่มหนำสำราญใจ กอดก่ายเธออยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนใหญ่ ทั้งที่ยังเปลือยกายด้วยกันทั้งคู่

ช่วงสายของวันต่อมา...

ร่างเล็กในอ้อมกอดอันอบอุ่นค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเพชรที่ถูกแสงแดดกระทบมันแยงตาเธอจนตาแทบบอด แต่แทนที่จะหงุดหงิดกลับอมยิ้ม เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นแหวนที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย แหวนที่สวมมาที่นิ้วของเธอด้วยฝีมือของเขาเมื่อคืนนี้ และเธอไม่ได้มโนไปเอง มันคือเรื่อจริงที่จับต้องได้

แม้ว่าจะเป็นการขอแต่งงานที่เริ่มต้นมาจากความขัดแย้งกันก่อนหน้า แต่เชื่อไหม เพียงแค่เขามาง้อแบบนี้ ความผิดทั้งหมดที่มีก็ถูกลบไปจนหมดสิ้นแล้ว แล้วอีกอย่างที่เธอโชคดีคือ เขารักเธอ ไม่เคยนอกใจเธอเลยแม้สักครั้งเดียว ส่วนใหญ่ที่ทะเลาะกัน ก็คงจะเป็นเรื่องหยุมหยิมเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละ ซึ่งหลังจากทะเลาะกันก็ง้อกันแล้วก็หาย ไม่เคยรื้อฟื้นมันขึ้นมาทะเลาะใหม่

“นอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลย...จัดต่ออีกสักรอบไหม...” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น หลังจากมองใบหน้าอันงดงามของว่าที่ภรรยาในอ้อมกอด ที่เอาแต่มองแหวนเพชรเม็ดโตด้วยแววตาภาคภูมิใจ

“ไอ้บ้า...ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว...เหม็น...” แสร้งทำเป็นบอกว่าเหม็นทั้งที่ความจริง เขาไม่เคยเหม็นสำหรับเธอเลย แถมเป็นกลิ่นผู้ชายที่โคตรสะอาด สดชื่น บ่งบอกรสนิยมได้ชัดถึงตัวตนของเขา

“ปะ...ไปอาบด้วยกัน...” พูดจบก็อุ้มเธอลอยละลิ่วเข้าห้องน้ำไป จากนั้นก็นั่นแหละค่ะ จัดหนักจัดเต็มอีกหลายๆ รอบจนได้

ผ่านไปพักใหญ่...

“จะไปกินข้าวไหมเนี่ย...วันนี้ต้องย้ายของเข้าบ้านแล้วนะ...จะได้เข้าอยู่กันเลย” ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเธอนอนพะงาบๆ อยู่ที่ปลายเตียงราวกับปลาขาดน้ำ

“ไม่ไหว...ฉันจะตายแล้วพะพาย...นายไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนมากมายนะ”

“แล้วชอบไหม” ถามกลับด้วยความหน้ามึน ไม่ได้สนใจหรือคิดจะสงสารเธอเลยสักนิด

“ไอ้ชอบมันก็ชอบ แต่นายทำเกินไปไหม ชีวิตนี้นายจะไม่ทำอะไรเลยหรือไงนอกจากเอากับฉันเนี่ย”

“เอ้า...ไม่ให้เอากับเธอจะให้เอากับใครอะ...เอาน่าได้ด้วยกันทั้งคู่...ไปๆ เดี๋ยวแต่งตัวให้” ดึงแขนเธอลุกขึ้นมานั่ง

บนตัวเธอตอนนี้มีเพียงแค่ผ้าขนหนูที่ห่อตัวเอาไว้ เพราะหลังจากทำรักกันในห้องน้ำอย่างหนักหน่วงเธอก็หอบร่างที่ใกล้จะสลายมานอนหายใจพะงาบๆ อยู่ที่เตียงนานสองนาน จนเขาแต่งตัวเสร็จเธอก็ยังไม่ลุกไปไหน

“เอาชุดไหน...” หยิบเดรสสายเดี่ยวสีชมพู ตกแต่งด้วยโบเล็กๆ กระโปรงเป็นชั้นๆ ฟูๆ กับชุดเดรสสีแดงเกาะอกกระโปรงฟูๆ ให้เธอเลือก

เธอเงยหน้ามองแล้วชี้นิ้วไปที่เดรสสีแดงสด จากนั้นเขาก็จัดการแต่งตัวให้เธอราวกับจับตุ๊กตาแต่งตัว แอบสนุกอยู่เหมือนกันนะ แต่มองอีกมุมหนึ่งเหมือนกำลังแต่งตัวให้ผู้ป่วยติดเตียงเลย

พอแต่งตัวเสร็จสรรพ ทั้งคู่ก็ไปหาอะไรกินที่ห้าง จากนั้นก็ไปที่บ้านเพื่อดู และจัดแจงให้รถที่ย้ายของมาจัดแจงให้เข้าที่เข้าทางตามที่ทั้งคู่สั่ง แอบวุ่นวายอยู่เหมือนกัน เพราะเธออยากวางตรงนี้ ส่วนเขาก็อยากจะวางอีกที่ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องแพ้ให้เธอตลอด ตามใจเธออีกจนได้

ปั่ก!!

“อ๊ะ...โอ๊ย!!” เสียงร้องลั่นบ้านดังขึ้น ขณะที่ทุกคนกำลังง่วงอยู่กับการขนย้ายของเหล่าพนักงานขนย้าย แต่เฟอร์กลับเดินไปเตะเข้ากับแจกันทรงเหลี่ยมสีขาวอย่างจัง จนพะพายต้องรีบเดินเข้ามาดู

“เป็นอะไรมากไหม...เห็นไหม...ฉันบอกแล้วว่าให้เอาไปวางตรงนั้นก็ไม่เชื่อ...เพราะตรงนี้มันหลบมุม...เวลาเธอเดินออกมาเธอไม่เห็นไง” เขาบ่นเธอก่อนที่จะนั่งย่อลงแล้วดูนิ้วเท้าให้เธอซึ่งมันมีเลือดซิบๆ ออกมาที่เล็บนิ้วก้อยเธอด้วย

หมับ!

ดูเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมองเธอที่มองลงมาด้วยน้ำตาคลอๆ จากนั้นก็ยืนขึ้นแล้วอุ้มเธอไปนั่งที่โซฟาและทำแผลให้

“ขอโทษ...ฉันเดินไม่ระวังเอง” เธอกล่าวอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร ไม่ได้โกรธ แต่จำไว้เลยว่าทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันมีเหตุผล และที่ฉันเถียงกับเธอวันนี้เรื่องจัดบ้าน ไม่ได้เพราะอยากเอาชนะเธอเลย ฉันเป็นห่วงเธอ แล้วฉันคิดมาแล้ว ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฉันเลยต้องระวังที่สุด แต่ในเมื่อเธอดื้อดึงอยากจะเอาไว้ ฉันก็ขัดไม่ได้ แล้วทีนี้ เข้าใจฉันหรือยัง”

“เข้าใจแล้ว...ขอบคุณนะที่เป็นห่วง...ต่อไปฉันจะเชื่อฟังนาย”

“ไม่เชื่อ...ต่อไปก็เถียงฉันอยู่ดี...แต่ถึงยังไงก็เถอะ...ฉันก็รักเธอไปแล้ว” หยอดคำหวานจนเธอหลุดยิ้ม

บ่นไปงั้นแหละ สุดท้ายก็น่ารักกับเธอตลอด แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอรักเขาได้ยังไง โชคดีจังที่ตรงนี้เป็นเขา ร่างเล็กอดที่จะภูมิใจในตัวเองไม่ได้

“ฉันก็รักนาย...”

“ปากหวาน...ไปจัดกันสักรอบไหม ประเดิมบ้านใหม่ เอาปะ” แล้วเขาไม่ได้พูดปากเปล่านะ เพราะเขาเตรียมจะอุ้มเธอขึ้นบ้านจริงๆ เธอเลยจำเป็นต้องฟาดเขาเพื่อเบรกความคิดของเขาเอาไว้ก่อน ถ้าไม่เบรกมีหวังเขาอุ้มขึ้นไปตอกชัวร์ๆ

ความรักของทั้งคู่ดำเนินไปเรื่อยๆ รักกันทะเลาะกันวนเวียนอยู่แบบนี้ตลอด เขาเริ่มให้เวลาเธอมากขึ้น เพราะทั้งคู่ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังใหม่อย่างเป็นทางการ ด้วยเพราะกลัวว่าเธอจะเหงาด้วย ไม่อยากปล่อยเธออยู่บ้านคนเดียวก็เลยให้คนจัดตารางบินเป็นในประเทศแทน จะได้ไปกลับแล้วมีเวลาให้เธอมากขึ้น บวกกับท้องเธอก็เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ กลัวว่าหากเขาไม่อยู่ แล้วเกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะช่วยเธอไม่ทัน

“พะพาย...ฉันอยากไปดูแสงออโรร่าที่นอร์เวย์” พูดพร้อมกับมองไปที่จอไอแพดตรงหน้า ที่มีบรรยากาศแสงออโรร่าสีชมพูสวยงามราวกับเทพนิยาย

“ดูแสงฟ้าเหลืองที่ห้องไปก่อน เพราะท้องอยู่ ออโรร่าค่อยไปทีหลัง” พูดพร้อมกับนั่งลงที่โซฟาข้างๆ เธอ ตามด้วยยื่นแก้วนมอุ่นๆ ให้เธอดื่มอย่างเช่นทุกวัน

“ชิ...ลูกขาเมื่อไหร่จะออกมาคะ...แม่อยากไปเที่ยวแล้วนะ” ทำหน้างองอนเขาแล้วสบัดหน้าหนี จากนั้นก็ก้มลงแล้วใช้มือข้างที่ว่างอยู่ลูบท้องอันแบนราบของตัวเองเบาๆ

หลายวันต่อมา...

แม้ว่าตอนนี้ชีวิตรักของเธอและเขาจะราบรื่น เป็นสุขกันดี แต่เรื่องความระแคะระคายที่ค้างคาก็ยังคงอยู่ วันนี้เป็นวันที่พะพายไปบินต่างประเทศเพิ่งกลับ และเช่นเคยเขาหายไปกับป๊าเธออีกแล้ว และวันนี้เธอกับแม่ต้องรู้ให้ได้ว่าทั้งคู่ไปไหนกัน

“ม๊า...นั่นพะพายออกจากสนามบินแล้ว” เฟอร์ที่จอดรถดักรอเขาเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ จากนั้นก็ให้คนขับรถขับตามเขาไปห่างๆ ซึ่งพะพายไม่ได้ตรงไปที่คอนโด ทว่ากลับไปรับป๊าเธอที่รออยู่ที่คาเฟ่ซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากสนามบิน

“ไหนเฮียบอกว่าไปร้านไง นี่โกหกกันเหรอ” เหม่ยจิงกล่าวขึ้นกับตัวเองเบาๆ ในขณะที่ก็ชะเง้อมองสามีไม่วางตา

แต่แล้วก็ต้องหัวร้อน เมื่อทั้งคู่เข้าไปที่อาบอบนวดชื่อดังแถวใจกลางเมือง นี่ทั้งคู่พากันลงอ่างมานานแค่ไหนแล้ว คิดได้เช่นนั้นก็รีบลงรถแล้ววิ่งตามเขาเข้าไป แต่ก็แอบดูอยู่ห่างๆ เพราะอยากจะจับให้ได้คาหนังคาเขา

“ป๊าจะเอาน้องคนนี้” เสียงของฟงเอ่ยบอกว่าที่ลูกเขยอย่างพะพาย พร้อมกับจิ้มเด็กไปลงอ่างผ่านตู้กระจก

“แหม ไอ้เฒ่าหัวงู เลือกตัวท็อปของร้านซะด้วย” เหม่ยจิงก่นด่าสามี พร้อมกับไฟโทสะที่มันรุกโชนอยู่ในอก

“ไอ้บ้าพะพาย...เดี๋ยวเราได้เห็นดีกันแน่” เฟอร์ข่มเขี้ยวเคี้ยวฟัน คาดโทษพะพายด้วยความโมโห

“โธ่ป๊า...คนนี้ผมเอา...ป๊าเอาคนนู้น...รอบก่อนผมให้ป๊าเลือกก่อนแล้วไง” เสียงพะพายดังแว่วๆ ขึ้นมา ดูท่าจะไม่พอใจที่ฟงนั้นเลือกก่อน

แต่หารู้ไม่ว่าทั้งคู่กำลังชะตาขาด เพราะเมียและแม่ยายกำลังเตรียมระเบิดระดับปรมาณูพร้อมทิ้งบอมบ์ให้ทุกอย่างพินาศ