All Chapters of ลวงรักฉบับวิศวะการบิน: Chapter 1 - Chapter 10

“ฉันถาม...ว่าเธอเป็นใคร ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง!!” พะพายตะคอกใส่คนตัวเล็กจนเธอสะดุ้ง“คะ...คือ...ฉะ...ฉันเป็นเพื่อนของ...ของ...เด็กนั่นมันชื่ออะไรวะ” ปลายประโยคพูดด้วยน้ำหนักเสียงที่เบาหวิว ความซวยมันอยู่ตรงนี้ เพราะเธอลืมไปเลยว่ายัยเด็กนั่นชื่ออะไร แล้วแบบนี้เธอจะตอบผู้ชายคนนี้ว่ายังไงล่ะทีนี้“เพื่อน? น้องฉันไม่มีเพื่อนหน้าตาแบบเธอ” แน่นอนว่าเพื่อนของน้องสาวทุกคนเขารู้จัก และผู้ชายทุกคนที่เข้ามาหาน้องเขา เขาเองก็เป็นคนสแกนเอง ละอองฟ้าถึงได้อยู่รอดปลอดภัยจนถึงทุกวันนี้ไง แต่หารู้ไม่ว่าน้องสาวของเธอกำลังไปตามติดพี่ชายของยัยเฟอร์“เพื่อนใหม่ไง...แหมนายคิดว่าน้องของนายจะบอกนายหมดทุกอย่างเลยหรือไง” เชิดหน้าตอบ พร้อมทำใจดีสู้เสืออย่างเขา“ใช่” ย้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตามด้วยก้าวขายาวๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอพอเขามายืนตรงนี้ เธอเหมือนหมาชิวาว่าไปเลย คนหรือเปรตวะเนี่ยโคตรสูง ไม่ทราบว่าแม่พากินข้าวกับเสาไฟหรือไง ทำไมถึงได้สูงลิ่วขนาดนี้ ปลาบปลื้มที่เธอเคยชอบ ก็ว่าสูงแล้วนะ เจอไอ้บ้านี่เข้าไป สูงยิ่งกว่าอีก หรือเขาอาจจะปกติ แต่เป็นเธอเองเนี่ยแหละที่เตี้ย“นี่ยัยลูกหมา!!

แทนที่คนตัวโตจะผลักร่างเล็กที่จู่โจมเขาออก ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น แน่นอนว่ายัยนี่ก็สเปคเขาแหละ ตัวเล็ก ผิวขาว นมใหญ่ จะให้ผลักออกไปเสียดายแย่ สุดท้ายก็เลยจูบตอบ ไม่วายยังสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนตวัดรัดเกี่ยว หยอกเย้ากับลิ้นเล็กๆ ในโพรงปากของเธออย่างหนักหน่วง ทำเอาซะร่างเล็กนั้นแทบอ่อนยวบในทันทีที่ถูกเรียวลิ้นร้อนดูดกลืนวิญญาณของเธอไป“อื้ม”จ๊วฟ จ๊วฟ!!หมับ!!“อื้อ!” แขนแกร่งโอบรอบเอวเล็ก ตามด้วยอุ้มร่างที่ขาอ่อนเกือบร่วงลงพื้นคาบเอวสอบและเกี่ยวเอาไว้ ก่อนที่จะหมุนตัวแล้วดันร่างของเธอจนแผ่นหลังชิดกับประตูแน่นอนว่าจากที่เป็นคนเริ่มเกม ทว่าตอนนี้กลับเป็นเธอเสียเองที่ตามเกมเขา จึงค่อนข้างตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย แถมท่าของเธอในตอนนี้ก็โคตรที่จะล่อแหลม ด้วยความกลัวตกก็เลยเผลอใช้ขาทั้งสองข้างรัดเอวเขาเอาไว้แน่น สองแขนที่เกาะไหล่ของเขาเอาไว้มั่นตอนแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นทุบ หวังให้เขาปล่อยเธอลง“นี่...”“เธอเริ่มก่อน”ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!แรงสั่นสะเทือนจากคนสองคนด้านในที่พยายามขัดขืนกัน มันทำให้สองคนด้านนอกเข้าใจผิด คิดว่าทั้งคู่บรรเลงเพลงรักที่ดุเดือดจนบานประตูสั่น ทั้งที่ความเป็นจริง เฟอร์พยายามใช้มือด

“กรี๊ดดดดดดดดด” ร่างเล็กกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นพะพายนอนกอดเธอแถมบนตัวยังมีแค่กางเกงที่ปลดเข็มขัดออก เป็นภาพที่ทำให้เธอคิดดีไม่ได้เลย จึงรีบคว้าหมอนมาฟาดไปที่เขาจนคนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโวยวายของเธอ“ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ นายพรากความบริสุทธิ์ของฉันไปแล้วเหรอ กรี๊ดดดดดดด ไม่นะ รับไม่ได้อย่างแรงเลย”ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!“โอ๊ย อะไรของเธอวะเนี่ย ยัยหมากระเป๋า”“นายหลอกมอมเหล้าฉันแล้วก็ข่มขืนฉันใช่ไหม ไอ้คนเลว!!” ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ที่ไม่ว่าจะแก้ตัวยังไงเธอก็คงไม่เชื่อแน่ เลยปล่อยไปตามน้ำ จากนั้นก็ลุกไปหยิบเสื้อของตัวเองที่เอาไปซักและแห้งดีแล้วมาสวมใส่“ข่มขืนอะไร เมื่อคืนเธอขย่มให้ฉันเอง ไม่เชื่อดูคลิปไหม” ไม่พูดเปล่าแต่เขากลับยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้เธอดู แน่นอนว่าเธอไม่มีทางดูอะไรที่มันบัดสีบัดเถลิงแน่ๆ ส่วนเขาก็กวนประสาทเธอไปงั้นแหละ ถือซะว่าเอาไว้เป็นข้อต่อรองก็แล้วกัน“กรี๊ดดดดด ฉันไม่ดู แล้วก็ลบเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ทุเรศ”“ไม่ลบ ลบก็โง่สิ...ไปแล้ว...มีเรียนเช้า” ดูความกวนของเขาสิ ตีมึนเดินออกจากห้องหน้าตาเฉย ปล่อยให้ร่างเล็กจิกทึ้งหัวตัวเอง ด้วยความหัวเสีย

“ข้อแลกเปลี่ยนอะไร”เลิกคิ้วมอง แล้วถามขึ้นภายในใจก็แอบนึกหวั่นๆอยู่เหมือนกัน กลัวว่าเขาจะคิดทำอะไรพิเรนทร์กับเธอ ลำพังแค่เรื่องครั้งแรกของเธอก็แย่พอทน ดีที่เธอไม่ได้เป็นพวกหวงบริสุทธิ์อะไรขนาดนั้น ไม่งั้นป่านนี้กัดลิ้นตัวเองตายแล้ว แค่ไม่ประทับใจที่คนแรกเป็นคนที่ไม่ได้เลือกเอง “คืนนี้ เธอจะต้องเป็นของฉัน” “คะ...คืนนี้งั้นเหรอ” “ใช่...เธอให้ฉัน ฉันให้ในสิ่งที่เธอต้องการ แฟร์ๆ”แฟร์กับผีน่ะสิเธออุทานในใจ “ว่าไง...ถ้าไม่...ฉันจะลุก” “อ๊ะๆๆ...เดี๋ยวสิ...ใจร้อนไปได้”รีบคว้าแขนเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแล้วเดินหนีไปเสียก่อน ตอนนี้ยัยเพื่อนรักของเธอ และเดอะแก๊งกำลังจับตามองเธอกับเขาอยู่ ขืนไอ้บ้านี่ลุกไป เสียหน้ากันพอดี ไหนๆก็ส่งไอ้บ้านี่มาหลอกฟันเธอแล้ว งั้นถ้าเธอเอาไอ้เสาไฟฟ้านี่มาบังหน้า ควงไปเรื่อยๆมีหวังกระอักเลือดตายกันแน่ๆ “งั้นแปลว่าตกลงใช่ไหม” “อืม...ตกลงก็ได้” “งั้นว่ามาสิ ว่าอยากให้ฉันช่วยอะไร”ไม่พูดเปล่า คนหน้ามึนกลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอ พร้อมยกยิ้มร้

“อะอ้าว...มีผัวแล้วก็ไม่บอก”หมับ!!“อ๊ะ...นะ...นั่นน้ำแอปเปิลฉัน” ร่างสูงสบถออกมาด้วยความหัวเสีย พร้อมกับเอื้อมมือไปแย่งน้ำแอปเปิลจากมือเธอมาถือไว้ ก่อนจะเดินออกไปในเวลาต่อมาสรุปเธอก็อดกินน้ำแอปเปิล เพราะไอ้บ้าพะพายคนเดียวเลย หึ่ย!!!พลั่ก!!“นี่...ผลักฉันทำไมเนี่ยยัยหมาเป๋า”“ฉันเกลียดนาย ไอ้ทุเรศ!!” ต่อว่าเสร็จก็สะบัดหน้า พร้อมกับเดินตัวปลิวออกจากมินิมาร์ทไป ปล่อยให้พะพายก้มลงหยิบตะกร้าแล้วไปที่เคาน์เตอร์“แล้วซื้ออะไรเยอะแยะวะเนี่ย กะจะอยู่ที่นี่แปดเดือนหรือไง?” พูดพึมพำกับตัวเองเมื่อมองของใช้จุกจิกที่อยู่ในตะกร้าแล้วเดินไปคิดเงิน“แหม...สบายเลยนะแม่คุณ...” กล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน หลังจากเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร ก้มๆ เงยๆ มองเท้าของตัวเองข้างหนึ่งที่ถอดรองเท้าไว้ “แล้วเป็นอะไรอีกอะ”หมับ!!“โอ๊ย...มือหรือตีนเนี่ย...จับเบาๆ” คนที่ถูกจับข้อเท้าอย่างแรงอุทานออกมาเสียงดังลั่น ส่วนพะพายก็มองสำรวจดูจึงพบว่าเธอถูกรองเท้ากัด จนส้นเท้าเปิดหมดเลย“ทิ้งๆ ไปซะรองเท้าบ้านี่น่ะ...เนรคุณเจ้าของชะมัด”“มะ...ไม่ได้นะ...คู่นี้แพง...ฉันเก็บเงินซื้อเองด้วย...จะทิ้