จบ+End Credits

3ปีต่อมา...

“แง้...ปะป๊า...ให้เฟิร์สเล่นบ้าง...ปะป๊าลงมา” เสียงเด็กน้อยวัย3ขวบงอแงประท้วงผู้เป็นพ่อที่นั่งรถบังคับของตัวเองขับทั่วบ้านไม่ยอมแบ่งใครเลย แถมยังปล่อยให้ลูกชายตัวน้อยวิ่งตามรถที่ตนขี่อีก

บรื้นนนนนน

“ปื้นๆ ขอทางหน่อยครับ...เดี๋ยวปะป๊าชนนะ” พะพายกล่าวกับลูก พร้อมกับทำเสียงแตรหวังบอกให้ลูกชายตัวน้อยหลีกทางให้เขา

และดูเหมือนว่าจะสนุกยิ่งกว่าลูกเสียอีก ไม่พอยังทำลูกร้องไห้วิ่งไปฟ้องแม่อีก

“มะ...ม๊า...ปะป๊าแย่งเฟิร์ส”

“นี่พะพาย...โตขนาดนี้แล้วยังแย่งลูกอีก...ฉันให้ดูลูกยังทำลูกร้องไห้อีก...นี่นายตั้งใจกวนประสาทฉันหรือไงห๊ะ...ฉันประชุมกับเพื่อนอยู่เห็นไหม” เฟอร์เดินออกมาจากห้องทำงาน แล้วมาบ่นพะพายที่ทำลูกร้องเสียงดังรบกวนเธอจนเสียงลอดไปในห้องทำงาน

“เอ้า...ประชุมเสร็จแล้วเหรอ...ปะๆ ...ไปดินเนอร์กัน...เดี๋ยวเอาน้องเฟิร์สไปให้ปู่เลี้ยง”

“ฉันด่านี่สลดบ้างไหม...” เฟอร์กล่าวอย่างหัวเสีย จะไม่หงุดหงิดเลย ถ้าโปรเจคจิวเวอรี่ล็อตใหม่ไม่ถูกลอกจากร้านแบรนด์ของคู่แข่ง

“พะพาย...เฟอร์มันเครียดอยู่...” หุ้นส่วนอย่างยูมิบอกด้วยเสียงจริงจัง จนพะพายที่เอาแต่คึก อยากให้เธอผ่อนคลายออกมาจากห้องทำงานรู้สึกผิดขึ้นมา

แต่เมื่อรับรู้ว่าเธอเครียดมาก เลยรีบขอโทษแล้วพาลูกไปเล่นที่สนามหญ้าหลังบ้านแทน

“ขอโทษครับที่รัก...ไปครับเฟิร์ส...ไปดูปลาหลังบ้านกัน” ก้มลงอุ้มลูกชายตัวเล็กเดินไปทางสวนหลังบ้านแทน

ผ่านไปชั่วโมงกว่าเฟอร์ก็แยกย้ายกับเพื่อน เดินออกมาดูพะพายที่สวนหลังบ้าน หวังจะชวนไปกินข้าวที่บ้านแม่ แต่ก็ต้องเผลออมยิ้ม เมื่อเห็นความน่ารักของพ่อลูก สวนหลังบ้านที่ถูกรังสรรค์โดยพ่อกับลูกที่ช่วยกันตกแต่ง พร้อมกับอาหารนานาชนิดที่พะพายสั่งให้แม่ครัวจัดการทำให้ มีลูกโป่ง และดอกไม้ในสวนที่ปลูกวางเป็นทางเข้าไป แถมตอนนี้ลูกชายตัวน้อยยังถือช่อดอกไม้ที่ร่วมกันทำกับพ่อของเขามายื่นให้เธอตรงหน้าอีก

“มะม๊า...เหนื่อยไหมครับ...เฟิร์ส...ให้...เฟิร์สทำกับป๊า”

“อุ๊ย...น่ารักจังเลยลูกชายม๊า” เอ็นดูในความน่ารักของสองพ่อลูกจนน้ำตาจะไหล

เธอค่อยๆ โน้มตัวลงไปรับดอกไม้ แล้วอุ้มลูกชายขึ้นมากอดเอาไว้แล้วหอมแก้มซ้ายขวา จากนั้นก็เดินไปหยุดตรงหน้าพะพาย ที่ยืนยิ้มกว้างๆ ให้เธอไม่หุบ มองเธอด้วยแววตาคลั่งรักประหนึ่งว่าถูกทำของใส่

ฟ่อด ฟ่อด!!

“ขอบคุณมากนะคะปะป๊า...น่ารักทั้งพ่อทั้งลูกเลย...” หอมแก้มพะพายแล้วเอ่ยชม และตลอดเวลาที่ดินเนอร์กันนั้นก็เอาแต่ยิ้ม จากที่เครียดๆ มาบอกได้เลยว่าหายเครียด นี่สินะแท่นชาร์จพลังของเธอที่เต็มไว้ที่สุด

และหลังจากนั้น ไม่ว่าเธอและเขาจะทำงานกันหนักและเครียดกันแค่ไหน แต่พอกลับบ้าน ก็ถูกฮีลใจเสมอ ผลัดกันไปมา เขาทำให้เธอบ้าง เธอทำให้เขาบ้าง และอยากจะขอบคุณที่มีวันนี้ มีกันอยู่ไม่เคยไปไหน

ขอบคุณความโชคร้าย ที่ทำให้เธอได้เจอกับเขา ขอบคุณเพื่อนรักที่หักหลังเธอในวันนั้น ที่ผลักเขาให้มาเป็นของเธอ และสุดท้ายนี้ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ การมีเขาอยู่ในชีวิต คือของขวัญที่ดีที่สุดของเธอ และลูกคือสักขีพยานรักของเขาและเธอ

ผ่านไปไม่นานนัก เฟอร์ก็ได้ตั้งท้องลูกคนที่สอง พอคลอดออกมาก็ยังเป็นลูกชายอีกเช่นเคย คนนี้มีชื่อว่าเฟรนด์ เฟรนด์ที่แปลว่าเพื่อน เพราะพ่อกับแม่อายุเท่ากัน และที่สำคัญเป็นเพราะเพื่อนคนนั้น ทำให้เธอและเขาได้รักกันในวันนี้ ถ้าวันนี้สายขิมยังอยู่ ป่านนี้ก็คงจะมีลูกที่น่ารักมาเล่นกับลูกชายของเธอแล้ว แต่ก็นั่นแหละ ฟ้าดินไม่ได้ใจดีกับทุกคน และเชื่อว่าทุกอย่างสวรรค์ย่อมจัดสรรเอาหมดไว้แล้ว เช่นเดียวกับเธอและเขา ที่ถูกจัดสรรให้มารักกัน

แม้ว่าครั้งแรกที่เธอเจอเขา จะมีแต่เรื่องวุ่นวาย บาดหมางกัน ขยันทำให้เธอหัวเสียอยู่บ่อยๆ แต่การมีเขาอยู่ข้างๆ ในวันที่ยังทะเลาะกัน กลับรู้สึกอบอุ่น และปลอดภัยสุดๆ อย่ามองความขัดแย้งเป็นความเกลียดชัง บางครั้งสิ่งที่เห็นอาจจะมีเหตุผลมากกว่าที่เราคิด เหมือนกับเธอที่เกลียดขี้หน้าเขาสุดๆ แต่ตอนนี้กลับคลั่งรักเขาจนโงหัวแทบไม่ขึ้น เช่นเดียวกับเขา ที่หลงรักเธอตั้งแต่แรกเห็น สุดท้ายก็ยัดเยียดตัวเอง จนกลายเป็นรักดีๆในวันนี้จนได้

เขาคือผู้ชายห่ามๆ ที่พร้อมจะมอบความรักให้เธออย่างไร้เงื่อนไข เธอต้องการเพื่อน เขาก็มีคุณสมบัติของเพื่อน มีความเป็นแฟน และมีความพร้อมที่จะเป็นพ่อและสามีที่ดี หรือเปล่านะ

“แง้...มะม๊า...ปะป๊าแย่งขนมเฟิร์ส...”

“พะพาย!! อย่าแกล้งลูก...แล้วมาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้น้องเฟรนด์ด้วย...เร็ว!”

และนั่นแหละ ความวุ่นวายในแต่ละวันของครอบครัวเธอ แต่เชื่อไหมในความปวดหัว กลับเต็มไปด้วยความสุขจนล้นทะลักออกมา ดั่งดอกไม้ที่ผลิบานในฤดูใบไม้ผลินั่นแหละ

***-จบ-***

End credits

‘วันนั้น’

เธอช่วยชีวิตเขา จากอารมณ์ชั่ววูบ

แต่ ‘วันนี้’

ทำไมเธอถึง...

คิดจะทำมันเสียเอง

เขาเกลียดทอมเพราะเคยถูกทอมแย่งแฟน จนทำให้เขาคิดสั้น

แต่แล้วเมื่อรู้ว่าเธอ...คือผู้หญิงที่ช่วยชีวิตเขาในวันนั้น...และ...เป็นผู้หญิงคนแรก

กลับกลายเป็นเขาที่วิ่งตามผู้หญิงที่เธอบอกว่าเป็นทอมต้อยๆ

“ถ้าเรามีวาสนา...คงได้ใช้ท่าหมาด้วยกัน”

“ถ้าจะคบกันฉันต้องเป็นผัว ส่วนนายต้องเป็นเมีย”

“ได้ไง ฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันต้องได้เป็นผัวดิ”

“สภาพฉัน...เหมาะจะเป็นผัวนายมากกว่านายอีกนะเรย์”

***ปล.ฝากนิยายของเรย์และยูมิกันด้วยน้าเร็วๆนี้ได้อ่านแน่นอน***

จากใจคาราเมลคัสตาร์ดถึงนักอ่านที่รัก

              อ่านจบกันแล้วใช่ไหมคะ สนุกกันไหมเอ่ย หากสนุกรบกวนใจดีกับไรท์แล้วรีวิวให้ไรท์กันด้วยนะคะ และทั้งนี้ ไรท์ขอขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคน ที่คอยสนับสนุนไรท์มาโดยตลอด ไรท์สัญญาว่าจะตั้งใจสร้างสรรค์ผลงานด้วยสองมือและสมองของตัวเองแบบนี้ตลอดไป จะพัฒนานิยายเรื่องต่อๆไปให้ดีขึ้นยิ่งๆกว่าเดิม จะไม่หยุดพัฒนา วางใจได้เลยนะคะเพราะผลงานทุกชิ้นไรท์ตั้งใจ เขียนด้วยใจ หากนิยายเรื่องนี้บกพร่องหรือผิดพลาด ไม่ถูกไม่ควร ไม่เหมาะอย่างไร ติชมไรท์ได้อย่างตรงไปตรงมาได้เลยนะคะ ไรท์จะน้อมรับไปปรับปรุงแก้ไขและพัฒนาในเรื่องต่อๆไปแน่นอนค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ รักคุณนักอ่านทุกคนเลย ส่วนของรางวัลสำหรับสายรีวิวเดี๋ยไรท์มาอัพเดตอีกครั้งนะคะ สามารถติดตามไรท์ในเฟส Ya Yee2 และเพจ ไรท์คาราเมลคัสตาร์ด ทักไปพูดคุย และกดติดตามเพื่อไม่ให้พลาดข่าวสารต่างๆนะคะ