ผิดไปแล้วคนดี

ด้านพะพาย...

“เฮ้อเหลือเงินแค่2ร้อยเอง จะเลี้ยงพ่อตาพอไหมเนี่ย” ร่างสูงมองดูเงินในกระเป๋าพร้อมกับหันไปมองพ่อตาที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าสิ้นหวัง

“ทักไปกู้ไอ้หมอกก็ได้วะ” เมื่อไม่มีทางเลือกเลยจำเป็นเข้าแชทเพื่อขอความช่วยเหลือจากแฝดตัวเอง แต่ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะพิมพ์ขอความช่วยเหลือ สัญญาณอินเทอร์เน็ตกลับหมุนติ้วๆ

“เอ้า...เวรเอ๊ย...เน็ตหมดวันนี้อีก...โอ๊ย...เฟอร์...พายผิดไปแล้ว...ฮือ...พายอยากกลับบ้าน” มือหน้ายกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อระบายความขุ่นมัวในจิตใน ชีวิตนี้มันจะซวยอะไรเบอร์นั้นอะ เงินก็จะหมด เน็ตก็มาหมดวันนี้อีก

“ลูกเขย...ป๊าอยากกินหมูกระทะอะ...เราไปกินกันไหม” ฟงเอ่ยชวน เมื่อได้กลิ่นเหมือนว่าข้างห้องจะย่างหมู ซึ่งมันยั่วน้ำลายเขาเหลือเกิน แถมทั้งวันก็ยังไม่กินข้าวเลย เงินก็ร่อยหรอลงไปเต็มที แต่เมียก็ยังไม่มีสัญญาณว่าจะหายโกรธ

“ป๊าครับ...ผมเหลือเงินแค่สองร้อยเอง...ของป๊าเหลือเท่าไหร่”

“ป๊าเหลือร้อยเดียว” สิ้นหวังหนักกว่าเดิม จะบ้าตาย3ร้อยรวมกันสองคน จะผ่านพ้นวันนี้ไปได้ยังไง

“เราต้มบะหมี่กินกันเถอะครับ หมูกระทะเอาไว้ก่อน” พะพายกล่าว จากนั้นก็เดินไปกดน้ำร้อนใส่บะหมี่ถ้วยแล้วเอามาเสิร์ฟให้ฟง กินคนละถ้วยพอแค่ประทังชีวิต

โดยมีกลิ่นหอมๆ ของหมูกระทะข้างห้องลอยมายั่วไม่พัก แต่หารู้ไม่ว่าข้างห้องก็คือแม่ยายและว่าที่เมียของเขานั่นแหละที่มาตั้งเตาย่างหมูกระทะให้เขาทรมานเล่นๆ ได้กลิ่นแต่ไม่ได้กินมันทรมานแบบนี้เองสินะ เขาคิด

“เฮ้อ...ชีวิตดีอยู่แล้วแท้ๆ ...ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยพายเอ๊ย...” พะพายก่นด่าตัวเองในใจ พร้อมกับเปิดรูปในโทรศัพท์ดูพอให้หายคิดถึง จากนั้นก็หลับไปทั้งที่ก็กอดรูปเฟอร์ผ่านจอไว้แนบอก

หมับ!!

ฟงที่นอนพลิกไปพลิกมาหันมามองหน้าลูกเขยแล้วเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็อดปลื้มใจไม่ได้ เอาจริงๆ เขาก็แสดงความรักที่มีต่อลูกสาวให้เขาเห็นเยอะพอสมควร และเขาเอง ก็เชื่อมั่นใจความรักของพะพายมากด้วย และยิ่งเห็นกอดรูปลูกสาวหลับคาอกไปแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เขาเชื่อมั่นจริงๆ ว่าพะพายไม่มีทางทำเฟอร์เสียใจหรอก

เอาวะ...พรุ่งนี้จะต้องกลับบ้านให้ได้ ต้องง้อเมียให้ได้ สงสารตัวเอง สงสารลูกเขย แล้วก็คิดถึงเมียใจจะขาด และที่สำคัญ โคตรจะหิวเลย

ว่าแล้วก็รีบข่มตาหลับ พอตื่นเช้ามาก็รีบบึ่งรถกลับไปหาเมียรักที่บ้านทันที ตอนแรกว่าจะส่งฟงที่บ้านแล้วกลับไปหาเฟอร์ที่บ้าน แต่วันนี้เฟอร์กลับอยู่บ้านแม่ แถมกลิ่นกับข้าวที่ลอยไปเตะจมูกเขาและฟงก็ทำเอาท้องร้องเสียงดังลั่นเลย

“สู้ๆ นะลูกเขย วันนี้ถ้าเมียไม่ยอมคืนดีด้วย เราคงได้ไปนอนข้างถนนกันแน่ๆ” ฟงกอดคอลูกเขยแล้วตบไหล่เชิงให้กำลังใจ จากนั้นก็เดินเข้าบ้านพร้อมกัน

“เฟอร์...พายขอโทษ...พายผิดไปแล้วคนดี ต่อไปพายสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว...ขอโทษนะที่รัก...ให้อภัยพายเถอะนะ...ได้โปรด”

“สำนึกผิดจริงๆ งั้นเหรอ” หันหน้ามาถามด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แสร้งตีหน้าตึงทั้งที่ในใจหลุดขำไปเป็นร้อยรอบแล้ว แล้วความเนียนคือทั้งแม่เธอและก็เธอร่วมมือกันหมด

“สำนึกผิดแล้วจริงๆ ครับที่รัก ยกโทษให้พายนะ นะๆ” คุกเข่าลงตรงหน้าเธอแล้วทำสายตาเว้าวอน ขอความเห็นใจ

เกือบๆ2อาทิตย์เลยที่เขาและพ่อเธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผ่านความหิว ความคิดถึงมาด้วยกัน แม้จะเป็นระยะเวลาที่อาจจะสั้น แต่เชื่อไหมว่ามันทำให้ฟงและพะพายนั้นกลมเกลียวกันมากขึ้นด้วย สั้นสำหรับเธอแต่กลับยาวนานสำหรับฟงและพะพายมากๆ นี่สินะที่เขาว่ากันว่าเวลาของเเต่ละคนมันต่างกัน ไม่ได้ต่างกันที่เวลาจริงๆที่หมุนไปเรื่อยๆ แต่ต่างเพราะความรู้สึกต่างหาก

“ออกไปยืนตรงนั้น ข้างๆ ป๊า...แล้วก็พูดดังๆ ว่าต่อไปจะไม่ขโมยเงินเมียไปลงอ่างแล้วครับ” สั่งไปก็เกือบจะหลุดขำ แต่ก็ต้องเก๊กหน้านิ่งต่อ

“ห๊ะ...”

“จะทำไหม ถ้าไม่กล้าทำ ก็ออกจากบ้านไป...” เลิกคิ้วมอง เมื่อพะพายดูเหมือนจะคัดค้าน

“ไม่ต้องขำเขา เฮียเองก็ต้องทำ ตะโกนสารภาพพร้อมกันหนึ่งร้อยรอบ” เหม่ยจิงออกคำสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับยกมือถือขึ้นมาบันทึกเป็นวิดีโอเอาไว้

“เร็วๆ สิคะป๊า...” เฟอร์เร่งรัดให้ทั้งคู่ทำสิ่งที่ดูน่าอาย

“อะ...อื้ม...สาบานได้เลยว่าหลังจากนี้ไปฉันจะไม่ยอมไปแตะอาบอบนวดอีกเป็นอันขาด” ฟงหันไปบอกกับพะพาย ก่อนที่จะช่วยกันนับหนึ่งถึงสาม แล้วพูดคำนั้นออกมาพร้อมกันตามคำสั่ง

“ขอโทษครับต่อไปผมจะไม่ขโมยเงินเมียไปลงอ่างแล้วครับ ขอโทษครับต่อไปผมจะไม่ขโมยเงินเมียไปลงอ่างแล้วครับ...” ครั้งแรกพอทน ครั้งสองพอเลย แทบกลั้นขำเอาไว้แทบไม่อยู่

แล้วกว่าจะครบร้อย เฟอร์สติแทบหลุด ขำจนลูกจะไหลออกมาให้ได้ สุดท้ายก็จำต้องบอกให้ทั้งคู่พอ เพราะเหนื่อยขำ พูดจนเสียงแหบเสียงแห้ง แต่พอเธอบอกให้หยุดก็รีบโผเข้ามากอดเธอทันที

“ฮือ...ที่รักครับ...ต่อไปพายจะไม่ไปอีกแล้ว”

“อืมๆ ...ฉันรู้แล้ว...บอกให้เลิกพูดไง...ไม่อายหรือไง...” กอดตอบ แล้วบอกให้เขาหยุดพูดประโยคนั้นซ้ำๆ

“ไม่อาย ไม่มีอะไรที่ต้องอายแล้ว รู้ไหมพายคิดถึงเฟอร์จนใจจะขาด” พูดทั้งน้ำตา และเธอสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้แกล้งทำ น้ำตาเขาหยดลงไปที่ไหล่เธอจนเปียกไปหมด ส่วนทางด้านเหม่ยจิงก็ไม่ต่างกัน แต่ที่ไม่เหมือนกันคือฟงกับเหม่ยจิงไม่ได้หวานกันเหมือนเธอกับเขาก็เท่านั้น

“หิวไหม...กินอะไรมาหรือยัง” เป็นประโยคที่เรียกน้ำตาเขาหนักยิ่งกว่าเดิม

“...หิว...แต่คิดถึงเธอมากกว่า...เฟอร์พายเข็ดแล้ว...ต่อไปพายจะไม่ไปแตะสถานที่แบบนั้นอีกเป็นอันขาด”

“อื้ม...สำนึกผิดก็ดีแล้ว...ไปเถอะ...ไปกินข้าวกัน” ดันตัวเขาออก เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้เขา จากนั้นก็จูงมือเขาไปนั่งกินข้าวที่โต๊ะ

“เฟอร์...พายไม่เคยนอกใจนอกกายเฟอร์เลยนะ เชื่อพายไหม คือน้องเขาแค่นวดเฉยๆ นะเฟอร์ ไม่มีอะไรเกินเลยหรือไปต่อนอกรอบเด็ดขาด” กินไปก็เอ่ยสารภาพไป ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ถาม แถมกินเอาเป็นเอาตายจนข้าวแทบติดคอ

“อืม...เชื่อ...แต่ค่อยๆ กิน...เดี๋ยวข้าวติดคอ...” พูดแล้วหันไปหยิบทิชชูมาเช็ดตามปากให้เขา จากนั้นก็ยกแก้วน้ำให้เขาทันที

หลังจากที่ได้รับบทเรียนอย่างสาสมพะพายก็ทำตัวดีขึ้น ไม่นอกลู่นอกทาง ส่วนเรื่องเข้าขากับพ่อเธอก็เข้าขากันมากยิ่งขึ้น นี่สินะผู้ร่วมชะตากรรมด้วยกัน เลยทำให้กลมเกลียวกันอย่างไม่น่าเชื่อ

“ตอนนี้เธอก็ท้องได้สามสี่เดือนแล้ว...แต่ท้องยังไม่ค่อยออกเลย...ฉันคุยกับป๊าเธอแล้วนะเรื่องงานแต่งของเรา...”

“หืม...จะแต่งเลยเหรอ...ไม่รอคลอดก่อนเหรอ...ฉันรอได้นะ” ร่างเล็กที่นั่งกินลิ้นจี่ที่พะพายซื้อมาให้หันมาถาม จากนั้นก็นั่งแกะเปลือกกินต่อคนเดียวจนเกือบหมดถุง แล้วถุงนั้นเกือบ3กิโล

“ไม่เอาอะ ไม่อยากรอแล้ว...แต่งๆ ไป...ส่วนเรื่องสินสอดเธออยากได้เท่าไหร่ว่ามาเลย”

“...แล้วแต่นายเลย...ฉันยังไงก็ได้...แง่มๆๆ” ตอบกลับโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าเขา สนใจแต่ลิ้นจี่ลูกโตๆ ฉ่ำๆ ตรงหน้า จนพะพายต้องเดินมานั่งกินด้วย

“ลิ้นจี่อะไรไหม”

“อืมอร่อย...ฉ่ำมาก”

“แต่เธอรู้ไหม...ว่าลิ้นจี่ที่ตลาด ก็ไม่อร่อยเท่าลิ้นจี่ที่หอนะ” ความทะลึ่งของเขาหวังพูดคำผวนให้เธอเขินเล่นๆ แต่ด้วยเพราะเธอจดจ่ออยู่กับของกินตรงหน้า เลยไม่ได้ผวน

“ลิ้นจี่ที่หอไหน พาไปซื้อหน่อยสิ” เธอถามอย่างซื่อๆ

“โอเค...” พูดจบก็อุ้มเธอลอยละลิ่วเข้าห้องนอนไป จากนั้นก็เอาลิ้นไปจ่อที่...ตรงนั้นของเธอ เป็นคำตอบว่าลิ้นจี่ที่นี่มันอร่อยแค่ไหน อร่อยจนต้องร้องอ๊ะกันเลยทีเดียว