ตอนที่12

"นะนะครับ"ศิรัญที่เห็นว่าเขาใช้ไม้แข็ง อังศิญาเหมือนจะต่อต้าน เขาจึงเปลี่ยนมาใช้ลูกอ้อนแทน

ศิรัญส่งสายตาหวานเยิ้มจนอังศิญาเองก็เคลิ้มเพราะตอนนี้ทั้งตัวศิรัญไม่เหลืออะไรปกปิดอีกแล้ว ใบหน้าหล่อคมคายวาจาสุภาพเนื้อตัวล่ำสันแผงอกเรียงตัวสวย แน่นไปทุกจุด

ศิรัญค่อยๆโน้มใบหน้าลงไปหน้าริมฝีปากของอังศิญา เขาพยายามครอบครองมันและเป็นตัวคุมเกมส์

เขามอบจุมพิตที่อ่อนโยนและเร้าร้อนไปในตัว

อังศิญาเองก็เผลอไผลไปกับรสจูบของศิรัญจนลืมตัว

ทั้งคู่มอบจูบที่หอมหวานและต้องการจนดุเดือด ศิรัญเริ่มลูกหนักโดยการใช้มือสอดแทรกเข้าไปในชุดกระโปรงยาวนอนข องอังศิญาจนเธอสะดุ้งโหยงออกจากภวังค์ความต้องการ

"อื้อออออ"เธออื้ออึงในลำคอและพยายามถอนจูบออกจากศรัญแต่เขาไม่ยอม

เพราะมาถึงขั้นนี้แล้ว ความเป็นชายของเขาก็พร้อมที่จะสร้างรักกับเธอเต็มที

แต่แล้วทุกอย่างก็หยุดลงเมื่อมือของศิรัญล่วงล้ำเข้าไปในกางเกงชั้นในของอังศิญาและพบเข้ากับวัตถุบางอย่างที่มีลักษณะนุ่มๆหนาๆ

"อังมีประจำเดือนค่ะ"อังศิญาเอ่ยบอกศิรัญไปพลางทำสีหน้าเจื่อนลง

"อังขอโทษนะคะอังบกพร่องเอง"

"อังให้ความสุขความต้องการกับคุณในวันที่คุณต้องการอังไม่ได้"อังศิญาว่าเสียงเศร้าน้ำตาคลพลางเบือนหน้าหนีไม่สบตาศิรัญ

ศิรัญใจกระตุกวูบที่ได้ยินคำพูดของภรรยาสุดที่รักกำลังตัดพ้อน้อยใจที่เธอทำหน้าที่ภรรยาไม่ได้เต็มที่

"ไม่ใช่ความผิดอังหรอกครับเป็นเพราะผมเอง....อังอย่าโทษตัวเองนะคะ"

"ไว้รออังหมดรอบเดือนแล้วเราค่อยมานับวันไข่ตกกันใหม่นะ"ศิรัญว่าเสียงนุ่มพลางใช้มือหนาจับใบหน้าอังศิญาอย่างเบามือให้เธอหันกลับมาจ้องหน้าเขาเหมือนเดิม

อังศิญาทำแววตาเป็นประกายก่อนจะยิ้ออกมาเมื่อได้ยินคำพูดที่ให้กำลังใจเธอจากสามีที่แสนดีแบบศิรัญ

"ขอบคุณนะคะรัญที่เข้าใจอังมาตลอดเลย"

"ผมรักอังหนิครับอังนอนเถอะอย่าคิดมากนะ"ศรัญว่าเสียงนุ่มก่อนจะก้มหน้าลงไปจุมพิตลงบนหน้าผากมนของอังศิญาอย่างรักใคร่และหวงแหน

อังศิญาหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่อ่อนโยนจากศิรัญ

"ฝันดีครับ"ศิรัญว่าพร้อมกับผละตัวลุกออกมาจากอังศิญา และเขาไม่ลืมที่จะหยิบผ้านวมมาห่มร่างบางให้เธอ

เขายิ้มอ่อนโยนให้เธอ เธอก็ยิ้มตอบเขา และเขาก็หันไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่เขาถอดเมื่อกี้ลงบนพื้นห้องก่อนจะหยิบขึ้นมาสวมใส่ เดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว หยิบชุดนนอสีดำมาใส่ก่อนจะเดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนข้างภรรยารักของเขา และไม่ลืมที่จะสวมกอดเธอจากด้านหลังและหลับพริ้มเข้าสู่ห้วงนิทราไปในค่ำคืนนั้น

วันต่อมา

บ้านเช่าของเพลงขวัญ

6:00น.

"ยายจ๋ายาย"

"ว่าไงลูก?"

"วันนี้เพลงเริ่มทำงานวันแรกยายช่วยอวยพรให้เพลงด้วยซิจ๊ะ"ฉันวิ่งปรี่เข้าไปหายายที่ตอนนี้ท่านกำลังห่อขนมกล้วยอยู่

ยายละมือจากทุกอย่างและหันมามองหน้าฉันก่อนจะยิ้้มกว้างขึ้น

"ยายภูมิใจในตัวหนูมากเลยลูก"

"ตั้งใจทำให้เต็มที่ยายเชื่อว่าหนูจะต้องทำได้"

"เพราะหลานของยายเก่งที่สุด"ยายเอ่ยออกมาพลางยิ้มด้วยความภูมิใจในตัวฉัน ฉันก็ยิ้มกว้างก่อนจะหยัดตัวออกมาจากยาย และก้มลงกราบแนบเท้าของยาย

เท้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น เล็บที่หงิกงอที่เกิดจากการเดินทำงานหนักรอยเท้า

"เพลง?"ยายถลาตัวลงมาก่อนจะจับร่างของฉันไว้ด้วยควาตกใจ

ฉันเองร้องไห้ออกมาทั้งที่มือยังคงอยู่ในท่าพนมมือไหว้

ยายเองก็ร้องไห้ออกมา

"เพลงของยาย"

"ยายเหนื่อยเพราะเพลงมามากแล้ว... ต่อไปนี้เพลงทำงานแล้วยายจะได้เหนื่อยน้อยลงสักทีนะคะ"ฉันเอ่ยเสียงสั่นไปทั้งน้ำตา

มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นความสากของเนื้อที่เเข็งจากการหยิบจับของเป็นเวลานาน ผิวหนังที่แตกขรุขระของยายกำลังใช้ปลายนิ้วที่ไร้ร่องรอยแผลน่อยที่สุดเช็ดให้ฉันอย่างอ่อนโยน

ฉันจับมือยายทั้งฝามือจับเข้ามาที่แก้มของฉัน ยายตกใจจะชักมือออกแต่ฉันก็รั้งไว้

"ยายจ๋าสองมือนี้เลี้ยงเพลงมาตั้งแต่เล็กยั้นโต....เพลงไม่เคยรังเกียจมือของยายเลยนะคะ"

"แต่ผิวแก้มนวลของเพลงจะเจ็บได้นะ"ยายว่าพลางมองมาที่แก้มของฉันด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เจ็บเลยจ๊ะแต่เพลงกลับรู้สึกอบอุ่นเสียมากกว่ายิ่งแบบนี้เพลงยิ่งรู้สึกดี"ฉันว่าพร้อมกับสวมกอดยายด้วยความรัก

เรามีกันแค่สองคน ผ่านอะไรกันมาตั้งมากมาย ลำบาก แต่ฉันไม่เคยอด แต่ยายจะเป็นคนเสียสละแทนฉัน

ให้ฉันได้กินอิ่มและนอนหลับ ยายผู้เป็นที่รักที่สุดของหัวใจ

30น.ต่อมา

ตลาดสด วิหารไกลกาล.....

"ชื่อตลาดเหมือนกับชื่อบริษัทที่หนูไปทำงานเลยนะจ๊ะ?"ฉันที่นั่งช่วยยายจัดเรียงขนมไทยใส่ถาดหาบเร่ของยายอยู่

"น่าจะเป็นเจ้าของเดียวกัน"ฉันเอ่ยต่อ ยายก็พยักหน้าตามอย่างคิดตรงกันกับฉัน

"คนรวยนี่ดีจังเลยนะจ๊ะยาย"

"คนรวยอาจจะไม่ได้มีความสุขแบบที่เราคิดก็ได้นะ?"คำพูดของยายทำให้ฉันหันไปมองหน้ายายมานั่งอยู่ข้างๆอย่างไม่เข้าใจ

คนรวยจะไม่มีความสุขได้ยังไง เงินซื้อได้ทุกอย่าง ฉันเชื่อแบบนั้น

เพราะตลอดระยะเวลาที่ฉันจำความได้ ฉันจำได้ว่ามันลำบาก ยากเย็นและแสนเข็ญแค่ไหน กลับกันถ้าฉันรวยมีเงินล่ะ ฉันคงจะมีชีวิตที่ดี แบบดีมากๆ

"ยังไงหรือจ๊ะยาย?"

"ไม่รู้สิ.....แต่คนเราไม่ได้พอใจในสิ่งที่ตัวเรามีหรอกนะ"

"หืมเป็นหนูเสียไม่ได้ถ้าหนูเป็นคนรวยนะคงจะมีความสุขมากแน่ๆเลยจ๊ะ"ฉันพูดไปพลางลอยหน้าลอยตาเคลิ้มฝันไป

แค่ขอให้ได้คิด ก็พอ หลอกตัวเองก่อนเพื่อความสบายใจ

"ต่อให้เราจะมีเงินหรือไม่เงิน.,...ขอแค่ให้เรามีสติใช้ชีวิตอยู่บนความสุขของตัวเราเองโดยที่ไม่เบียดเบียนคนอื่น"

"ไม่ลืมคุณคนไม่ลืมตัวเองจะไม่มีวันตกระกำลำบาก"

"จ้ายาย....แต่ก็ไม่รู้เมื่อไหร่เนอะที่เพลงจะได้ลืมตัวเอง" ฉันพูดอย่างติดตลก ยายก็หัวเราะร่าออกมา

"นี่จ๊ะเอาไว้กินระหว่างทางหนูจะได้ไม่หิวท้องอิ่มจะทำให้สมองโปร่งและทำงานได้อย่างเต็มที่"ยายว่าพร้อมกับยื่นถุงพลาสติกสีใสให้ฉัน

ฉันก็ยิ้มกว้างก่อนจะยกมือไหว้ยาย

"ขอบคุณจ๊ะ"สิ้นคำขอบคุณฉันก็ยื่นมือไปรับถุงขนมมาจากยาย

"ยายเองก็อย่าลืมทานข้าวนะคะ"

"จ้าหนูก็เดินทางปลอดภัยให้วันนี้เป็นวันที่ดีของเพลงหลานรักของยายนะ"ยายว่าพร้อมกับยื่นมือมาลูบกลุ่มผมของฉัน

"สวัสดีหนูไปทำงานก่อนนะ"ฉันเองก็ยกมือไหว้ยายอย่างเคารพ

"จ้า"ยายขานรับคำฉัน ฉันก็ยิ้มให้ยายก่อนจะลุกขึ้นยืนโบกมือบ๊ายบายยายยายเองก็ยกมือบ๊ายบายฉัน

เราสองคนยิ้มให้กันอีกครั้งก่อนที่ฉันจะเดินหันหลังให้ร้านของยาย เดินไปขึ้ยรถเมล์ประจำทางเพื่อเดินทางไปยัง บริษัทวิหารไกลกาล

วันนี้เป็นวันทำงานของฉันวันแรก ฉันจะไปสายไม่ได้