ตอนที่7

เวลาต่อมา

บริษัทวิหารไกลกาลเนชั่นกรุ๊ปจำกัด...

12:30.

พิณรณี มีอำนวย.....

"ฉันมาสัมภาษณ์งานค่ะ"ฉันเอ่ยขึ้นบอกกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ฝ่ายต้อนรับของบริษัทไป

"คุณพิณรณีมีอำนวยใช่ไหม?"พนักงานผู้หญิงเอ่ยขึ้น ฉันก็พยักหน้าแบบงงๆว่าทำไมถึงรู้ชื่อฉัน หรือจะเป็นเอกสารสมัครงานของฉันที่มีรูปถ่ายของฉันอยู่

"เชิญที่ชั้นห้าห้องท่านรองประธานได้เลยท่านรอคุณอยู่แล้ว"เธอคนนั้นว่าพลางมองหน้าฉันด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่

"อ้อขอบคุณค่ะ" ฉันเอ่ยขอบคุณเธอก่อนจะเดินออกมาจากหน้าเคาน์เตอร์ที่ตั้งอยู่ด้านข้างหลังจากที่เข้าพ้นประตูหน้าทางเข้าของตัวอาคารมาแล้ว

ฉันเดินไปที่ลิฟต์รอไม่นานลิฟต์ก็มาหยุดลงตรงหน้า พร้อมกับประตูลิฟต์ที่ถูกเปิดออก ฉันก้มตัวลงเพื่อทำการทักทายคนที่อยู่ในลิฟท์

เธอแต่งตัวภูมิฐานเหมือนพวกคุณหญิงคุณนาย เธอไม่ได้มองฉันและเดินสวนกับฉันออกไปเลยทันทีที่ประตูลิฟท์เปิด

ฉันที่การทักทายของฉันถูกเมิน ยิ้มที่กว้างของฉันต้องหุบลงอย่างหน้าเจื่อนก่อนจะเดินเข้าไปและกดชั้นที่ต้องการจะไป

แต่แล้วสายตาของฉันก็ไปสบเข้ากับวัตถุบางอย่างที่กำลังส่องประกายระยิบระยับจนฉันต้องหรี่ตาเพ่งมองว่ามันคืออะไร

"สร้อยข้อมือ?"ฉันพึมพำขึ้นมาก่อนจะเดินไปยังจุดที่วัตถุระยิบระยับตกอยู่ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู ก็พบว่ามันคือสร้อยข้อมือ ที่ประดับประดาไปด้วยเพชรหลายสิบเม็ด

"ของคนนั้นแน่?"ฉันเอ่ยตามขึ้นมาอีกก่อนจะนึกได้ว่าก่อนที่ผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้นกำลังจะเดินออกจากลิฟท์เธอหยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาสวมใส่ อาจจะเป็นตอนนั้นที่สร้อยคอมือที่หลวมอยู่ก่อนหน้าได้หลุดออกจากข้อมูือของเธอ

เมื่อคิดได้อย่างนั้นฉันก็ไม่รอช้ารีบเดินไปก็หยุดชั้นของลิฟท์เพื่อให้ประตูได้เปิดออกอีกครั้ง

กริ๊ง

ประตูลิฟต์ถูกเปิดออกที่ชั้นสี่ ก่อนจะไปถึงชั้นจุดหมายของฉัน

ฉันไม่รอช้ารีบกดปิดประตูลิฟท์และเลือกชั้นหนึ่งอีกครั้ง

ทุกวินาทีที่ลิฟท์เคลื่อนตัวลง มันช่างช้าเสียเหลือเกิน

ไม่ร้อนรุ่มเหมือนใจฉันในตอนนี้เลย

กริ๊ง

เมื่อประตูลิฟต์ถูกเปิดออกอีกครั้ง จุดหมายคือชั้นหนึ่ง

ฉันรีบวิ่งออกมาจากลิฟต์และสาดส่องสายตามองไปรอบๆก็ไม่พบกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว

"ลานจอดรถ" เมื่อสิ้นคำพูดฉัน ฉันก็รีบวิ่งไปยังลานจอดรถของทางบริษัททันทีด้วยความเร็ว โดยไม่สนใจว่ารองเท้าที่ฉันใส่มาจะเป็นรองเท้าคัทชูที่มันกำลังกัดกินเนื้อที่ส้นเท้าของฉันจนรู้สึกแสบจี๊ดขึ้นมา

ตึกๆๆๆๆๆ

"อือๆๆๆ" ฉันยืนหอบใจหายเหนื่อยถี่หัวใจเต้นรัวเร็วจากการที่ฉันวิ่งมาอย่สงไม่หยุดพัก

แต่ฉันจะมาเหนื่อยนานไม่ได้

เพราะของมีค่าที่อยู่ในมือฉัน กำลังรอเจ้าของอยู่

ฉันเริ่มมองไปรอบๆอีกครั้งก็พบกับผู้หญิงเจ้าของสร้อยข้อมือนั้นแล้ว

เธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ และดูเหมือนเธอกำลังจะเดินขึ้นรถลีมูซีนคันสีดำสุดหรูนั้นไปนะ

"คุณคะ!!"ฉันตะโกนสุดเสียงไปก่อน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยิน ระยะทางที่ฉันและเธออยู่ตอนนี้ ก็ห่างกันเกือบร้อยเมตรด้วย

ฉันจึงไม่รอช้า เรียกเธออย่างหวังลมๆแล้งๆแบบนี้อีกแล้ว

รีบวิ่งมุ่งตรงไปหาเธอที่เดินขึ้นรถไปแล้ว

"เดี๋ยวก่อนค่ะ!!"

"คุณคะ!!"ฉันตะโกนไปด้วย วิ่งไปด้วยยิ่งเหนื่อยและสายตาก็ไปเห็นกับป้ายที่เขียนว่าทางออก จึงคิดได้ทันที ว่าทีนี่มีทางเข้าและทางออกคนละทางกันแต่เป็นทางเดียว

ฉันจึงเบนเท้าวิ่งไปยังประตูทางออกเพื่อไปดักรอรถตรงนั้น

เพราะรถทุกคันจะต้องมาออกทางนี้ ไม่มีทางอื่น

ฉันยืนหอบหายใจเหนื่อยในมือก็ดำสร้อยคอมือแน่น พลางยิ้มอย่างดีใจแทนคนที่จะได้ของคืน

พรึบ

เอี๊ยยยดดดด!!!

ฉันที่ห่วงก้มดูสร้อยข้อมือที่อยู่ในมือจนเพลินลืมตาขึ้นมาอีกที รถลีมูซีนคันนั้นก็อยู่ตรงหน้าฉันแล้ว

ฉันเซล้มลงและหลับตาปี๋เสียงของแตรดังกึกก้องอยู่ในห้วงประสาทฉัน จนอื้อไปหมด

"เป็นอะไรไหมครับคุณ?"เสียงทุ้มของผู้ชายเอ่ยขึ้นเรียกสติของฉันให้กลับมา

ฉันค่อยลืมตาไปมองยังเจ้าของเสียง ก็พบว่าเป็นคุณลุงที่สวมใส่ชุดยูนิฟอร์มสีดำ กำลังนั่งยองๆมองหน้าฉันอยู่ด้วยสายตาตกใจหน้าตาตื่นตระหนก

"เป็นอะไรไหมแม่หนู?"

"เธอเป็นไงบ้างชนหรือเปล่าตาสม?"เสียงหวานของผู้หญิงเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของคุณลุง น้ำเสียงของเธอดูเป็นกังวลและตกใจไม่ต่างจากคุณลุงคนนั้นหน้าฉัน ที่ผู้หญิงคนนั้นเรียกว่าลุงสม

"ไม่ชนครับคุณผู้หญิง"ลุงสมหันไปเอ่ยตอบผู้หญิงคนนั้น ฉันเองก็มองตามไปด้วย ก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเธอเป็นคนเดียวกับเจ้าของสร้อยข้อมือที่อยู่ในมือฉันจริงด้วย

"โอ๊ะโอย!" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อที่ตัวเองรีบลุกจนเกินไปจนไม่รู้ตัวว่าข้อเท้าของฉันกำลังเจ็บ

พรึ่บ

"ระวังหนู!!"เสียงของลุงสมพร้อมกับมือของเขาที่มารับร่างของฉันไว้ จนไม่ให้ฉันล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง

"ขอโทษและขอบคุณค่ะ"ฉันหันไปเอ่ยบอกคุณลุงและก้มศีรษะให้แกอย่างรู้สึกผิด ลุงสมที่พยุงร่างฉันก็ปล่อยให้ฉันได้ยืนทรงตัวเอง

ก่อนจะพยักหน้าตอบรับคำขอบคุณและคำขอโทษจากฉัน

"แล้วเธอเป็นอะไรมายืนขวางหน้ารถฉันทำไมดีนะตาสมไม่ชนเอาน่ะ!"เสียงของคุณนายคนนั้นแข็งกร้าวขึ้นมา แต่ในน้ำเสียงของเธอ ฟังเหมือนเธอเป็นห่วงฉัน

"หนูต้องขอโทษที่เกือบทำให้คุณลุงเดือดร้อนแต่หนูไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะคะ"

"หนูแค่ต้องการเอาสร้อยคอมือของคุณมาคืน"ฉันว่าพร้อมกับยกมือไปขอโทษคนทั้งสองไปก่อนจะเดินตรงไปหาคุณนาย

และยื่นสร้อยคอมือที่ฉันกำไว้แบออกให้เธอได้เห็นว่ามันเป็นของเธอ

เธอก็มองก่อนจะทำหน้าตกใจและรีบยกข้อมือของตัวเองขึ้นมาดู ก็พบว่าสร้อยคอมือของเธอได้หายไปจากแขนของเธอจริงๆ

"จริงด้วยขอบใจนะหนู" เธอว่าก่อนจะยื่นมือมารับสร้อยข้อมือจากมือฉันไป

ฉันก็ยิ้มและให้เธอก่อนจะพยักหน้าด้วยความดีใจที่เห็นว่าเธอคนนี้ดีใจที่ได้ของคืน

"หายไปคงแย่"เธอบ่นอุบก่อนจะยื่นมือให้ลุงสมสวมใส่ติดตะขอสร้อยข้อมือให้เธอ

"ขอบใจหนูมากที่เอาของมาคืนฉันถึงมันจะไม่กี่แสนแต่ถ้าหายไปฉันคงรู้สึกเสียใจแย่"เธอเอ่ยขึ้นพลางจับสร้อยข้อมือที่ตอนนี้มันได้กลับไปอยู่ในแขนของเจ้าของแล้ว

ไม่กี่แสน? เธอรวยถึงขนาดไหนกัน ถึงบอกว่าไม่กี่แสนน่ะ?