ตอนที่ 2

   เธอสวมชุดเดรสกำมะหยี่สีแดงเข้ม ผมยาวสีดำสนิททิ้งตัวลงถึงกลางหลัง ผิวขาวซีดสะท้อนกับแสงไฟจนดูแตกต่างจากทุกคนรอบตัว

   และเธอกำลังมองนาเดียร์อยู่

   ไม่ใช่การมองแบบบังเอิญ

   แต่เป็นการมองราวกับกำลังรอให้เธอสังเกตเห็น

   หญิงสาวคนนั้นยกแก้วในมือขึ้น ส่งยิ้มบาง ๆ มาให้

   เพียงเท่านั้น หัวใจของนาเดียร์ก็เต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

   อาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

   อาจเป็นเพราะแสงสีแดงที่ทำให้รอยยิ้มนั้นดูเย้ายวนกว่าความจริง

   หรืออาจเป็นเพราะบางอย่างในแววตาของอีกฝ่าย ซึ่งดูราวกับรู้จักเธอมานานแล้ว

   นาเดียร์เดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหา

   หญิงสาวปริศนาไม่ขยับหนีแม้แต่น้อย กระทั่งนาเดียร์มาหยุดยืนตรงหน้า อีกฝ่ายจึงเอนตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกไม้ที่เธอไม่รู้จักลอยปะทะจมูก

   “ในที่สุดก็มาเสียที”

   ถ้อยคำนั้นแทบถูกเสียงเพลงกลืนหาย

   นาเดียร์ขมวดคิ้ว

   “เราเคยเจอกันเหรอ”

   หญิงสาวไม่ตอบ เพียงยื่นมือมาแตะปลายนิ้วที่ข้อมือของเธอ

  สัมผัสนั้นเย็นจัด

   เย็นเสียจนผิวของนาเดียร์ลุกชัน แม้ภายในผับจะร้อนอบอ้าว

   “คุณชื่ออะไรเหรอ?” นาเดียร์ถาม

   “คืนนี้ชื่อไม่สำคัญหรอก”

   อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ร่างของทั้งคู่แทบแนบชิดกันท่ามกลางแสงสลัว นาเดียร์ควรจะถอย แต่ความมึนเมาทำให้เสียงเตือนในใจเบาลงทุกขณะ

   เธอจึงปล่อยให้อีกฝ่ายโอบเอว แล้วขยับไปตามจังหวะเพลงอย่างช้า ๆ

   ไม่นาน อาเธอร์ก็เดินฝ่าฝูงชนเข้ามา เขาเมามากกว่าที่นาเดียร์เคยเห็น ใบหน้าขาวขึ้นสีแดง ดวงตาปรือเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นเขายังพยายามรักษาท่าทีสุขุมของตัวเองไว้

   หญิงสาวชุดแดงหันไปมองเขา ก่อนส่งรอยยิ้มเชื้อเชิญแบบเดียวกัน

   เธอยื่นมือให้อาเธอร์

   และแทนที่จะปฏิเสธเหมือนทุกครั้ง เขากลับจับมือนั้นไว้

   หลังจากนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นรวดเร็วจนนาเดียร์แทบเรียบเรียงไม่ได้

   หญิงสาวปริศนาชวนพวกเธอไปดื่มต่อในสถานที่ที่เป็นส่วนตัวกว่า นาเดียร์กับอาเธอร์สบตากันครู่หนึ่ง ความมึนเมาและความคึกคะนองทำให้เหตุผลทั้งหมดเลือนหายไป

   ท้ายที่สุด ทั้งสามก็มาถึงโรงแรมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผับ

   ภายในห้องมีเพียงแสงสีส้มสลัวจากโคมไฟข้างเตียงกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังสม่ำเสมอ ขวดเครื่องดื่มจากมินิบาร์ถูกเปิดวางไว้บนโต๊ะ

   หญิงสาวชุดแดงนั่งอยู่ระหว่างสองพี่น้อง

   ไม่มีใครพูดถึงชื่อของเธออีก

  สิ่งที่เริ่มต้นจากการชนแก้วและหัวเราะเล่น ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นการสัมผัสใกล้ชิด ริมฝีปากของหญิงสาวสลับจูบนาเดียร์และอาเธอร์อย่างเชื่องช้า มือเย็นเฉียบของเธอลูบผ่านต้นแขนและแผ่นหลัง ราวกับกำลังสำรวจบางสิ่งมากกว่าจะหลงใหล

   นาเดียร์ไม่แน่ใจว่าตัวเองตื่นเต้นหรือหวาดระแวงกันแน่

   ทุกครั้งที่หญิงสาวสัมผัสผิว เธอจะรู้สึกเย็นวาบลึกลงไปถึงกระดูก

   “ฉันต้องบอกไว้ก่อนนะ”

   นาเดียร์ผละออกเล็กน้อย ลมหายใจยังไม่เป็นจังหวะ

   “พวกเราไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน”

   หญิงสาวชุดแดงมองเธอ ก่อนเหลือบไปหาอาเธอร์ซึ่งนั่งพิงหัวเตียงด้วยอาการมึนเมา

   รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากสีแดง

   “ไม่เป็นไร”

   น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนโยน

   แต่แววตากลับทำให้นาเดียร์รู้สึกราวกับตัวเองเพิ่งพูดสิ่งที่อีกฝ่ายรู้อยู่แล้ว

   เวลาผ่านไปไม่นาน อาเธอร์ก็ดื่มจนแทบประคองสติไม่อยู่ เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ดวงตาปิดสนิท แม้นาเดียร์จะเรียกชื่อและเขย่าแขน เขาก็เพียงครางตอบเบา ๆ ก่อนหลับไป

   “พี่ไม่เคยเมาขนาดนี้”

   นาเดียร์พึมพำ

   หญิงสาวชุดแดงมองอาเธอร์นิ่ง ๆ

   “เขาแค่เหนื่อย”

   นาเดียร์รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมากะทันหัน จึงขอตัวเข้าไปในห้องน้ำ เธอเปิดก๊อก ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น และจ้องเงาสะท้อนของตนเองในกระจก

   ใบหน้าของเธอแดงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาฉ่ำวาว และริมฝีปากบวมเล็กน้อยจากการจูบ

   เธอกำลังถามตัวเองว่าควรหยุดทุกอย่างไว้เพียงเท่านี้หรือไม่ เมื่อเสียงประตูห้องน้ำเปิดขึ้น

   หญิงสาวชุดแดงเดินเข้ามา

   “นี่...ฉันขออยู่คนเดียวสักแปปได้ไหม”

   นาเดียร์ถาม แม้น้ำเสียงจะไม่ได้จริงจังนัก

   อีกฝ่ายไม่ตอบ เพียงยืนพิงประตูและจ้องเธอผ่านกระจก

   “เธอรู้สึกถึงซาเวียร์มั้ย?”

   คำถามนั้นทำให้นาเดียร์ชะงัก

   “อะไรนะ”

   “ซาเวียร์”

   หญิงสาวออกเสียงช้า ๆ คำนั้นฟังดูหรูหรา คล้ายชื่อแบรนด์น้ำหอมหรือเครื่องประดับราคาแพง แต่ในขณะเดียวกันก็แปลกประหลาดราวกับไม่ใช่ภาษาที่มนุษย์ควรพูด

   “มันคืออะไร?”

   “เธอรู้สึกถึงมันไหม?”

   นาเดียร์พยายามคิด แต่ศีรษะหนักอึ้งเกินไป

   “ไม่รู้สิ ฉันไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร??”