ตอนที่ 6

   กลางวงล้อมมีเด็กชายคนหนึ่งถูกมัดไว้กับเสาไม้

   เขาอายุไม่น่าเกินสิบขวบ

   ใบหน้าของเด็กคนนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา เขาร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีใครสนใจ

   ผู้คนยังคงร้องเพลงด้วยภาษาที่ฉันไม่เคยได้ยิน

   ท่วงทำนองนั้นฟังดูเหมือนเพลงกล่อมเด็ก

   หากถ้อยคำกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

   จากนั้นหญิงชราคนหนึ่งก็เดินออกมาจากกลุ่มคน

   ในมือของเธอถือถ้วยทองเหลือง

   เธอใช้มีดกรีดฝ่ามือของเด็กชาย แล้วปล่อยให้เลือดหยดลงในถ้วยทีละหยด

   เสียงร้องเพลงดังขึ้นเรื่อย ๆ

   ก่อนเปลวไฟจะลุกขึ้นรอบเสาไม้

   ทุกครั้งฉันจะพยายามวิ่งเข้าไปช่วย

   แต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้

   ทำได้เพียงยืนมองเด็กคนนั้นถูกไฟกลืนกินทั้งเป็น

   และก่อนที่ฉันจะตื่น เขาจะหันมามองตรงมาที่ฉันเสมอ

   ริมฝีปากดำไหม้ขยับช้า ๆ

   “คนต่อไปคือเธอ”

   คืนก่อนหน้านั้นไม่ใช่เด็กชาย

   แต่เป็นหญิงสาวในชุดเจ้าสาวโบราณ

   อีกคืนเป็นชายชราที่ถูกฝังลงไปในหลุมทั้งเป็น

   คืนก่อนนั้นอีก เป็นหญิงตั้งครรภ์ที่ถูกวางไว้บนแท่นหิน

   คนตายในแต่ละคืนไม่เคยซ้ำกัน

   แต่การละเล่นยังคงเหมือนเดิม

   ผู้คนร้องเพลง

   เต้นวนเป็นวงกลม

   และทุกศพจะหันมามองฉันก่อนตาย

   เหมือนพวกเขารู้ว่าฉันยืนอยู่ตรงนั้น

   เหมือนพวกเขากำลังรอให้ฉันเข้าร่วมด้วย

   “ฉันแค่ฝันเพราะยังตกใจอยู่”

   ฉันบอกอาเธอร์ ทั้งที่ตัวเองไม่เชื่อแม้แต่น้อย

   เขามองฉันด้วยสีหน้าหนักใจ

   “ไปพบจิตแพทย์ไหม พี่จะไปกับเธอเอง”

   “หนูไม่ได้บ้านะ!”

   “พี่ไม่ได้บอกว่าเธอบ้า”

   “ทุกคนมองเหมือนหนูเป็นคนเสียสติ”

   “เพราะเธอไม่กิน ไม่นอน และไม่ยอมออกจากห้องเลยไงล่ะ”

   ฉันเงยหน้าขึ้น

   “ถ้าผู้หญิงคนนั้นกลับมาล่ะ”

   อาเธอร์เงียบไป

   แม้เขาจะพยายามทำเป็นไม่กังวล แต่ฉันรู้ว่าเขาเองก็กลัวไม่ต่างกัน

   เขาจำเหตุการณ์ในโรงแรมแทบไม่ได้ และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด เขาพูดอยู่หลายครั้งว่า หากคืนนั้นไม่เมาจนหมดสติ เรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น

   “เธอเข้ามาในบ้านเราไม่ได้หรอก”

   เสียงของพ่อดังขึ้นจากประตู

   ฉันกับอาเธอร์หันไปพร้อมกัน

   พ่อยืนอยู่ตรงนั้นในชุดลำลอง แขนเสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นถึงข้อศอก ใบหน้าที่เคยดูเคร่งเครียดในช่วงหลายวันก่อนกลับสงบนิ่งขึ้น

   เขาเดินเข้ามาในห้องแล้วหยุดยืนตรงหน้าฉัน

   “ลูกสาวพ่อ ไม่ต้องกลัวไปนะ”

   พ่อพูดช้า ๆ

   “บ้านเรามีระบบรักษาความปลอดภัย มีกล้องทุกมุม และพ่อเพิ่มคนเฝ้าประตูแล้ว”

   ฉันยังไม่ตอบ

   พ่อจึงย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน

   “ที่บ้านเรามีปืน”

   อาเธอร์ขมวดคิ้วทันที

   “พ่อ”

   “พ่อบอกให้ลูกรู้เพื่อจะได้สบายใจขึ้น”

   พ่อหันกลับมาหาฉัน

   “ตราบใดที่พ่อยังอยู่ จะไม่มีใครเข้ามาทำร้ายลูกสาวของพ่อได้”

   น้ำเสียงของเขาหนักแน่นอย่างที่เป็นมาตลอดชีวิต

   ฉันพยักหน้า แม้ความกลัวในอกจะไม่ได้ลดลงเลยก็ตาม

   พ่อไม่รู้ว่า สิ่งที่ตามหลอกหลอนฉันอาจไม่ใช่คนที่ปืนจะหยุดได้

   หลังจากวันนั้น เขาเข้มงวดเรื่องความปลอดภัยมากขึ้น

   ประตูรั้วถูกล็อกตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

   พนักงานรักษาความปลอดภัยผลัดเวรกันเฝ้าด้านหน้า

   กล้องวงจรปิดตัวใหม่ถูกติดตั้งเพิ่มบริเวณกำแพงหลังบ้านและทางเดินข้างสวน

   ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า

   แม้แต่พนักงานส่งของก็ต้องวางพัสดุไว้หน้าประตูเล็ก แล้วรอให้คนในบ้านออกไปรับ

   ทุกอย่างดูเหมือนจะปลอดภัยขึ้น

   จนกระทั่งคืนหนึ่ง เสียงสัญญาณเตือนจากรั้วหลังบ้านดังขึ้นตอนตีสอง

   พวกเราทุกคนตื่นขึ้นพร้อมกัน

   พ่อหยิบปืนจากตู้ล็อกในห้องทำงาน ส่วนอาเธอร์ถือไม้กอล์ฟเดินตามเขาลงไป

   แม่สั่งให้ฉันอยู่ในห้องและล็อกประตู

   ฉันทำตามอยู่ไม่ถึงหนึ่งนาที ก่อนความกังวลจะทำให้ต้องแอบเดินลงมาดูจากชั้นบน

   เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังตรวจบริเวณสวนหลังบ้าน

   ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

   แต่กล้องวงจรปิดจับภาพชายร่างสูงสวมเสื้อคลุมสีดำยืนอยู่หลังกำแพงได้

   เขายืนนิ่งอยู่เป็นเวลานานเกือบสิบนาที

   ก่อนเงยหน้าขึ้นมองกล้อง

   จากนั้นภาพก็ถูกคลื่นรบกวนจนดับไป

   เช้าวันต่อมา พ่อสั่งให้เปลี่ยนกล้องตัวนั้นทันที

   ทุกคนคิดว่าอาจเป็นขโมยที่มาสำรวจบ้าน

   แต่คืนถัดมา มีใครบางคนมาเขย่าประตูรั้วตอนเกือบตีสาม

   มันไม่ได้กดกริ่ง

   ไม่ได้เรียกชื่อใคร

   เพียงใช้มือดึงประตูเหล็กซ้ำไปซ้ำมาอย่างแรง

   เสียงเหล็กกระแทกดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

   เมื่อยามออกไปดู คนผู้นั้นก็วิ่งหนีไปแล้ว

   คืนต่อมา มีรอยมือเปื้อนโคลนปรากฏอยู่บนกระจกชั้นล่าง

   คืนถัดมา มีซากนกถูกแขวนไว้กับต้นไม้หน้าบ้าน

   และในคืนที่ห้า ใครบางคนใช้นิ้วเขียนตัวอักษรไว้บนกระจกหน้าต่างห้องนั่งเล่น

   XAVIER

   ตัวอักษรถูกเขียนจากด้านนอก

   ทั้งที่รั้วบ้านไม่ถูกงัด

   สัญญาณเตือนไม่ดัง

   และไม่มีภาพของผู้บุกรุกปรากฏในกล้องแม้แต่คนเดียว

   ฉันยืนมองคำคำนั้นอยู่หลังบานกระจก ตัวสั่นจนแม่ต้องเข้ามากอด

   พ่อสั่งให้คนลบมันทิ้งทันที

   “ก็แค่เด็กเล่นพิเรนทร์น่ะ”

   เขาพูดเสียงแข็ง

   แต่ไม่มีใครเชื่อ

   หลังจากนั้น เหตุการณ์ก่อกวนก็เกิดขึ้นทุกวัน

   บางครั้งเป็นเสียงคนเดินอยู่บนหลังคา

   บางครั้งเป็นเสียงขูดกำแพงจากนอกบ้าน

   บางคืนมีเสียงเคาะประตูหน้าบ้านเป็นจังหวะสามครั้ง

   เมื่อเปิดกล้องดู กลับไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น

   อาเธอร์พยายามโทรติดต่อตำรวจหลายครั้ง แต่ทุกครั้ง เจ้าหน้าที่จะมาถึงหลังเหตุการณ์สงบไปแล้ว

   พวกเขาตรวจพื้นที่

   รับเรื่อง

   จากนั้นก็กลับไปพร้อมคำแนะนำให้เพิ่มไฟส่องสว่างและล็อกประตูให้แน่นหนา

   มีเพียงคีรินทร์ที่ดูจริงจังกว่าคนอื่น

   เขาโทรมาสอบถามฉันหลังรู้เรื่องข้อความบนกระจก และขอให้ส่งภาพทั้งหมดให้เขา แต่เมื่อถามว่าพบความเชื่อมโยงกับครอบครัวของหญิงสาวชุดแดงหรือไม่ เขากลับตอบเพียงว่า

   “ยังไม่มีหลักฐานพอครับ”

   คำนั้นทำให้ฉันนึกถึงคืนที่โรงพัก

   ไม่มีหลักฐานพอจะควบคุมตัวเธอ

   ไม่มีหลักฐานพอจะกล่าวหาใคร

   ไม่มีหลักฐานพอ แม้ว่าฉันจะถูกจุดไฟใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า