ตอนที่ 4 อย่าลืมมาเอาคืน

เช้าวันใหม่

วีว่าลืมตาตื่นเมื่อแสงแดดเริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ ขณะที่เธอกำลังนอนบิดขี้เกียจอยู่นั้น คนตัวเล็กพลันนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก และเธอต้องไปเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องของทางคณะ

ทันใดนั้น วีว่าก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนมากดดูเวลา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อหน้าจอสว่างวาบ ทำให้มองเห็นเวลาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ เพราะตอนนี้เวลาเจ็ดโมงครึ่งแล้ว

ไม่รอช้า ร่างบางรีบยันตัวลุกพรวดลงจากเตียง พลางเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

ใช้เวลาไม่นานนัก เธอก็อาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเสร็จเรียบร้อย จากนั้นจึงรีบหยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูขึ้นพาดบ่า พลางสวมรองเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินไปทางลิฟต์ด้วยความรีบร้อน

คนตัวเล็กขับรถสปอร์ตคันหรูเข้ามายังเขตมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วสูง เมื่อจอดสนิทตรงหน้าคณะบริหารธุรกิจ เหล่านักศึกษาที่อยู่ภายในตัวอาคารต่างพากันหันมามองเธออย่างพร้อมเพรียงกัน

ทว่าสายตาพวกนั้นไม่ได้ทำให้วีว่ารู้สึกประหม่าเลยสักนิด ตรงกันข้าม...เธอกลับเดินเข้าไปในตัวอาคารด้วยท่าทางที่มั่นใจ

เมื่อเดินมาถึงจุดรวมตัว ในขณะที่เธอกำลังจะย่อตัวนั่งลงต่อแถวเพื่อนที่อยู่ด้านหลัง เสียงตะโกนจากด้านหน้าก็ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

“น้อง! น้องที่เพิ่งมาทีหลังอ่ะ เดินมายืนข้างหน้าเดี๋ยวนี้เลย”

วีว่าถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แล้วเดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไร

“ทำไมมาสาย?” รุ่นพี่คนนั้นเอ่ยถามเสียงเข้ม พร้อมกับสายตาคมจับจ้องเธอด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร

“ตื่นสายค่ะ” เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงโห่ร้องของรุ่นพี่หลายคนก็ดังลั่น

“เหตุผลที่มาช้าเพราะตื่นสายเนี่ยนะ” รุ่นพี่คนนั้นพูดขึ้น พลางมองเธออย่างรอคำตอบ

“ค่ะ” วีว่าพยักหน้ารับหงึกๆ โดยไม่พยายามแก้ตัว

จากนั้นอีกฝ่ายก็ดันลิ้นใส่กระพุ้งแก้มเหมือนพยายามกลั้นอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะพูดเสียงห้วน

“ที่บ้านไม่มีนาฬิกาปลุกหรือยังไงวะ?”

“อยู่คอนโดค่ะ ไม่ได้อยู่บ้าน” เธอตอบเสียงเรียบ พร้อมกับมองสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่หลบ

คำตอบนั้นเหมือนจะยิ่งกระตุกอารมณ์ของรุ่นพี่ให้เดือดพล่านยิ่งกว่าเดิม

“เออ! นั่นแหละ แล้วไม่มีนาฬิกาปลุกเหรอวะ?”

“ไม่มีค่ะ” เธอยืนยันเสียงนิ่ง

“ไม่มีก็ซื้อสิวะ”

“ซื้อทำไมให้เปลืองเงินคะ เดี๋ยวนี้โทรศัพท์ก็ตั้งปลุกได้ พี่ไม่รู้เหรอ?”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด เสียงรอบข้างเงียบสนิทราวกับทุกคนหยุดหายใจ รุ่นพี่ขบกรามแน่น กำมือแนบลำตัวก่อนจะตะโกนกลับทันควัน

“เอ้า อินี่! เถียงคำไม่ตกฟาก!” พูดพลางง้างแขนเหมือนจะฟาดเธอ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้น

“หยุด! ทำเชี่ยอะไรกันวะ”

ชายหนุ่มสี่คนในชุดช็อปวิศวะเดินตรงเข้ามายังจุดที่วีว่ายืนอยู่ ความสูงใหญ่และท่าทีเยือกเย็นของพวกเขา ทำให้สายตาทุกคู่ในบริเวณนี้หันมาจับจ้องที่พวกเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน

คนตัวเล็กขมวดคิ้วมุ่น พลางมองทีละคนอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าทั้งสี่คนเกี่ยวข้องอะไรกับเหตุการณ์นี้ เพราะอีกฝ่ายอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ไม่ใช่บริหารธุรกิจ 

ไม่นานนัก ดาว รุ่นพี่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก็เดินตรงเข้ามาทักทายพวกเขาด้วยสีหน้ายิ้มบางๆ

“เอเดน โฬม เทรย์ คลาส...นึกว่าพวกนายจะไม่มาซะแล้ว”

“มาดิ แล้วเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?” เอเดนย้อนถามเสียงนิ่ง สายตาคมเหลือบไปมองทางวีว่าเล็กน้อยอย่างสำรวจ

วีว่ากำลังจะอ้าปากตอบ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของรุ่นพี่ผู้ชายคนเดิมก็ดังแทรกขึ้นซะก่อน

“ก็ยัยเด็กเหี้ยนี่แหละ มาสายแล้วยังเถียงคำไม่ตกฟากอีก”

สิ้นคำพูดหยาบคายของอีกฝ่าย ร่างบางก็หลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขัน

“หึ! นี่คือคำพูดที่ออกมาจากปากรุ่นพี่เหรอคะเนี่ย เพราะมากเลยนะคะ ควรเอาไปเป็นแบบอย่างจริงๆ”

อีกฝ่ายใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เส้นเลือดปูดขึ้นตรงขมับ เขาง้างแขนอีกครั้งเตรียมจะฟาดลงมา

แต่ยังไม่ทันได้ขยับ เอเดนก็พุ่งมือเข้าจับข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้แน่น

“ไอ้เหี้ยซันมึงหยุด จะไปไหนก็ไป” น้ำเสียงของเขาเข้มและดุดันจนทุกคนรอบข้างเงียบลงในทันที

ซันสะบัดแขนกลับ หันมามองวีว่าด้วยสายตาเคียดแค้น ก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟัน

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง”

ทว่าคนตัวเล็กกลับไม่รู้สึกเกรงกลัว เธอแสยะยิ้มมุมปาก พลางตะโกนตามหลังอีกฝ่ายออกไป

“อย่าลืมมาเอาคืนนะคะ แบร่~”

เธอแลบลิ้นใส่แบบล้อเลียน ก่อนจะรีบหุบลิ้นกลับเข้าปากอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นสายตาคมกริบของเอเดนตวัดมามองเธอตรงๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว