LOGINเช้าวันใหม่
ปารารินที่นอนค้างที่คอนโดของภารัณเมื่อคืนเธอก็ถูกเขาบังคับให้ออกมาทำงานพร้อมกับเขา แถมเสื้อผ้าของเธอก็ไม่มีใส่ทำให้เธอต้องเอาชุดของเมื่อวานมาใสอีกเพราะเธอไม่ได้เอาชุดไปเผื่อด้วย ทำให้เธอต้องไปเอาเสื้อผ้าที่มีสำรองอยู่ในรถของตัวเองมาใส่แทน “รีบลงไปเอาเสื้อผ้าของคุณ แล้วขึ้นมาเปลี่ยนบนรถผม” ภารัณพูดบอกไปเมื่อเขามาจอดรถที่หน้ารถของปารารินที่จออยู่ไม่ห่างจากรถของผู้บริหาร เพราะเขาตั้งใจให้เธอจอดรถชั้นเดียวกับเขาเพื่อนจะได้ไปไหนมาไหนกันได้สะดวกๆ “เปลี่ยนในรถของฉันก็ได้ คุณเอารถไปจอดแล้วก็ขึ้นไปทำงานเถอะ” ปารารินพูดบอกไป เพราะแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าเขาจะทำให้ยุ่งยากไปทำไมกัน “กระจกรถคุณมันใสขนาดนั้นคนอื่นผ่านมาเห็นเข้าจะทำยังไง รีบลงไปเอาแล้วกลับมาเปลี่ยนบนรถผม นี่คือคำสั่ง” ภารัณพูดบอกไปเสียงเข้ม เพราะเขาเห็นกระจกรถของเธอใสแบบนั้นก็ไม่ไว้ใจปล่อยให้เธอเปลี่ยนชุดคนเดียว เพราะกลัวคนอื่นจะมาเห็นเธอเข้า “เฮ้อ ก็ได้ค่ะ งั้นรอแปปนะคะ” ปารารินถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะตอบตกลงเขาไปแล้วเธอก็เปิดประตูรถแล้วก็เดินลงไปเอาเสื้อผ้าของตัวเองที่อยู่ท้ายรถของเธอที่จอแน่นิ่งอยู่ที่นี่มาทั้งคืนเพราะยางแบน จากนั้นปารารินก็พยายามค้นหาชุดที่เธอพอจะใส่ทำงานได้อย่างพิจารณาเพราะส่วนใหญ่มันเป็นชุดเที่ยวทั้งนั้นแถมแต่ล่ะตัวก็เซ็กซี่มากๆด้วย ทำให้ปารารินแอบหนักใจเมื่อต้องเลือกชุดพวกนี้มา เธอจึงหยิบชุดเดรสเกาะอกสีดำมา พร้อมกับเอาเสื้อเจ๊กเก็ตยีนต์มาด้วยเพื่อที่จะเอามาแมตส์กันไม่ให้มันดูโป๊ แล้วเธอก็กลับไปที่รถของภารัณ “ได้แล้วค่ะ” ปารารินพูดบอกไปก็ปิดประตูรถแล้วภารัณก็ขับรถของเขาไปจอที่ช่องจอดรถของผู้บริหารซึ่งตอนนี้ก็มีรถสองสามคันมาจอดเทียบแล้ว “อ่ะ รีบๆเปลี่ยนซะ เดี๋ยวผมจะไปทำงานสาย” ภารัณจอดรถแล้วพูดบอกไป พร้อมกับมองนาฬิกาข้อมือที่ตอนนี้แปดโมงยี่สิบแล้ว “คุณก็ออกไปรอข้างนอกสิคะ จะมานั่งมองฉันเปลี่ยนชุดทำไมอ่ะ” ปารารินพูดบอกไปก็มองหน้าของภารัณอย่างอึ้งๆ ที่เขาบอกให้เธอเปลี่ยนชุดทั้งๆที่เขาก้ยังนั่งอยู่ในนี้ด้วย “ยังจะอายอยู่อีกเหรอ ผมเห็นคุณไปจนถึงไหนต่อไหนแล้วห้ะ ยังจะอายอยู่อีก รีบๆเปลี่ยนซะ ไม่งั้นผมจะให้คุณใส่ชุดเดิมไปทำงาน” ภารัณพูดขู่ออกไปแล้วส่ายหน้าออกไป เพราะเขาไม่เข้าใจเลยว่าเธอจะอายทำไมกัน เขาก็เห็นเธอมาทั้งตัวแล้ว แถมเขายังทำมากกว่ามองด้วยซ้ำไป “ฉันไม่ได้หน้าหนาอย่างคุณนิ เออ เปลี่ยนก็เปลี่ยน” ปารารินพูต่อว่าเขาไปอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเอามือถอดเสื้อผ้าของเธอที่ใส่อยู่ออกแบบจำใจ เพราะเธอไม่อยากจะใส่ชุดเดิมไปทำงานแล้ว ภารัณก็มองปารารินแล้วยิ้มออกมาอย่างชอบใจที่เธอยอมทำตามที่เขาบอก เขาก็หันมาแล้วเอาศอกพิงกับพวงมาลัยรถมองปารารินถอดเสื้อผ้าของเธอทีละชิ้นอย่างหื่นๆ “อื้อ คุณภารัณ คุณจะมองฉันแบบนี้ทำไมเนี่ย หันหน้าไปทางนู้นเลยนะ” ปารารินพูบอกไปก็เอาเอมาปิดที่หน้าอกของเธอที่ตอนนี้มีแต่ชุดชั้นในอย่างอายๆที่ถูกภารัณมองอย่างจดจ้องอย่างนั้น “ไม่ ผมจะดูคุณเปลี่ยนชุด เปลี่ยนต่อสิ ไม่งั้นก็ออกไปทำงานกันแบบนี้แหละ” ภารัณพูดบอกไปก็ทำท่าจะกดล็อคประตูขู่เธอ “เดี๋ยวๆสิคุณ ให้ฉันเปลี่ยนชุดให้เสร็จก่อนสิ แปปนึง” ปารารินพูดบอกไปก็โยนเสื้อผ้าของเธอไปด้านหลังแล้วเธอก็หยิบชุดเดรสเกาะอกนั้นมาใส่ทันที ก่อนจะค่อยๆเอามือปลดกางเกงของเธอออกแล้วดึงมันออกมาแบบอายๆ เมื่อสายตาของภารัณนั้นยังมองเธอมาอย่างละสายตาแบบนั้น คนอะไรแค่สายตายังหื่นเลย “นี่สาบานว่าคือชุดไปทำงาน ไปเปลี่ยนใส่ชุดอื่น ชุดนี้ไม่ผ่าน คุณมาทำงานนะปารารินไม่ได้มาอ่อย นมก็ล้นเต้าจนจะเห็นหัวนมอยุ่แล้ว แล้วก้นี่อีกสั้นจะจะเห็นหอยคุณแล้วมั้งเนี่ย ” ภารัณถามออกไปพร้อมกับมองชุดเกาะอกสีดำที่ปารารินใส่แบบอึ้งๆ นี่เธอเรียกว่าชุดทำงานงั้นเหรอ นั่งทีสั้นจนจะเห็นไปถึงหอยอยู่แล้วนั่น “คุณก็พูดซะเวอร์เลย ชุดนี้เรียบร้อยสุดแล้วนะคุณ ชุดอื่นมันโป๊กว่านี้อีก ฉันไม่รู้นิว่าจะต้องมาเปลี่ยนชุดทำงาน ไม่งั้นฉันก็เตรียมชุดเรียบร้อยเอาไว้แล้วสิ นี่มีแต่ชุดแรดๆเอาไว้ออกไปเที่ยวทั้งนั้นเลย แต่ฉันก็เอาเสื้อนี่มาคุมแล้วนะ ไม่น่าจะโป๊หรอก ดูสิ” ปารารินพูดบอกไปก็รีบใส่เสื้อแจ็คเก็ตให้ภารัณดูทันที เพราะเธอว่ามันก็ไม่ได้โป๊เลย “มันโป๊ ผมไม่ชอบ ถ้าคุณจะใส่ชุดนี้ไปทำงานล่ะก็ ผมอนุญาตให้คุณกลับไปเปลี่ยนชุดใหม่ที่คอนโด หรือจะไปซื้อมาใส่ใหม่ก็ได้ เดี๋ยวผมจ่ายให้เอง” ภารัณพูดบอกไปอย่างไม่ยอมให้ปารารินใส่ชุดรัดรูปแสดงส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอให้ใครต่อใครดูเด็ดขาด “ถ้าหวงฉันก็พูดบอกกันมาตรงๆก็ได้นะคะ ฉันจะได้ไปเปลี่ยนชุดตามที่คุณบอก เพราะถ้าคุณหวงแบบนี้ฉันก็จะยอมเปลี่ยนชุดใหม่ง่ายๆเลย ไม่ดื้อ ไม่ซน” ปารารินเอ่ยถามออกไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากอย่างเขินๆ เพราะมันจะมีเหตุลงี่เง่าอะไรอีกล่ะที่เขาจะไม่ให้เธอใส่ มันโป๊แล้วไงล่ะมันก็ตัวเธอไหมล่ะ แต่เขากลับไม่ยอมให้เธอใส่ แบบนี้มันหวงกันชัดๆ “อืม ผมหวง ผมไม่ชอบให้ใครมองผู้หญิงของผม ทีนี้คุณจะกลับไปเปลี่ยนชุดใหม่ได้หรือยัง” ภารัณพูดตอบออกไปตามตรงแล้วเขาก็มองหน้าของปารารินอย่างจดจ้อง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเขาได้สบตาของเธอแล้วความคิดหื่นๆมันก็เข้ามาในหัวของเขา “ค่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปเปลี่ยนชุดใหม่มาก็ได้” ปารารินพูดบอกไปแบบเขิน ก่อนจะมองสบตากับเขาแล้วความรู้สึกอย่างจูบเขาก็ลอยเข้ามาในหัว ทำให้เธอเธอพูดเสริมออกไป “คุณคิดว่าเราควรจะทำอะไรกันในนี้หน่อยไหมคะ” ปารารินถามออกไปแล้วก็เลียมริมฝีปากของตัวเองอย่างประหม่า เพราะเธอเธออยากแต่เขาไม่อยากนี่เธอก็หน้าแตกเลยนะ เมื่อคืนเธอกับเขาก็พึ่งจะเอากันไปเอง เขาจะอยากเหมือนที่เธอกำลังอยากทำในตอนนี้ไหมนะ “จุ๊บ จุ๊บ อื้อ อือ อื้อ จุ๊บ” ภารัณไม่ตอบแต่กลับเอามือรั้งที่อของปารารินให้เข้ามาหาเขา ก่อนที่เขาจะจูบกับเธออย่างดูดดื่ม ปารารินเองก็จูบตอบภารัณไปอย่างตอบรับในความหื่นกระหายของเขา พร้อมกับเอามือไปลูบไล้ที่เป้ากางเกงของเขา “อ่าส์ เด็กดีของผมทำให้มันแข็งสิ ” ภารัณละปากถอนจูบจากปากเล็กแล้วเอ่ยพูดออกไป พร้อมกับมองหน้าสวยอย่างหลงใหลในความน่ารักของเธอ ก่อนจะเอามือปลดซิปกางเกงของตัวเองแล้วงัดเอาท่อนเอ็นออกมา ปารารินก็มองแล้วยิ้มมุมปากออกไป ก่อนจะขยับตัวปรับท่านั่งของตัวเองก่อนจะเอามือไปรูดชัดท่อนเอ็นของภารัณแล้วเธอก็ก้มลงไปดูดเลียมันทันที “อื้อ แผล็บ แผล็บ อ่าส์ ชอบไหมคะพี่ภาม อ่าส์” ปารารินพูดถามออกไปก็ใช้ลิ้นเลียที่หัวถอกของเขาอย่างแกล้งๆ ก่อนจะจับท่อนเอ็นใหญ่ไว้แล้วดูดเลียลงไปจนถึงไข่ทั้งสองลูกของเขาอย่างรู้งานว่าจะทำยังไงให้เขาแข็งตัวได้อย่างรวดเร็ว“ฮัลโหล พยาบาลครับ ภรรยาผมน้ำคล่ำแตกแล้วครับ รีบมาที่ห้องด่วนเลยนะครับ ปราง พี่โทรบอกพยาบาลแล้ว ปรางอดทนหน่อยนะคนดี” ภารัณรีบกดเรียกพยาบาลทันที ก่อนจะหันกลับมาแล้วเอ่ยพูดกับปารารินอย่างอ่อนโยน“ค่ะพี่ภาม อื้อ โอ๊ย...” ปารารินพยักหน้าตอบไปก่อนจะร้องออกมา จนทุกคนที่อยู่ในห้องมองอย่างสงสาร แต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เพราะปารารินกำลังเจ็บท้องคลอด “ขออนุญาตค่ะ เราต้องพาคุณปารารินเข้าห้องคลอดแล้วค่ะ” พยาบาลเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยพูดออกไป ก่อนจะจะมีบุรุษพยาบาลเอาเตียงเคลื่อนที่เข้ามาในห้องด้วยอย่างรวดเร็ว เพราะคนไข้รายนี้คือวีไอพีที่ทางโรงพยาบาลต้องดูแลเป็นพิเศษแบบสุดๆปารารินก็รู้ตัวเลยว่าเวลาที่เธอใกล้จะเห็นหน้าลูกๆใกล้มาถึงแล้ว เธอก็หันหน้าไปมองภารัณที่เดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับจับมือของเธอไว้“พี่อยู่กับปรางเสมอ ไม่ต้องกลัวนะคนดี อดทนหน่อยนะ” ภารัณพูดไปก็ยิ้มให้เธออย่างให้กำลังใจ เพราะเธอกำลังจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ลูกผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ และเขาที่เป็นสามีก็ต้องคอยให้กำลังใจเธอจนผ่านพ้นไปได้ด้วยดี จากนั้นปารารินก็ถูกพาออกไปที่ห้องคลอดพร้อมกับภารัณที่จะเข้าไปด้วย โดยมีญาติตามไปคอยที่หน้า
ด้านปารารินที่ท้องลูกแฝดอยู่นั้นก็ถูกห้ามไม่ให้มีเซ็กส์กับสามีอย่างภารัณ ซึ่งเขาและเธอก็ทำตามที่หมอแนะนำอย่างเคร่งครัด แต่ตลอดระยะเวลาห้าเดือนที่ผ่านมานี้ ทั้งสองต่างช่วยกันเติมเต็มความสุขให้กันและกันอย่างไม่มีเกี่ยงงอน ด้วยการออรัลเซ็กส์แทนการมีเซ็กส์จริงๆแทน“ปรางจ๋า เดี๋ยวปรางก็ไปคลอดลูกแล้ว พี่ว่าเราควรจะมาส่งท้ายกันหน่อยดีไหมคนดี” ภารัณพูดไปก็เอามือไต่แขนของปารารินอย่างอ้อนๆเธอ เพราะถ้าเธอคลอดแล้วเขาต้องอดยาวเลยนะ“พี่ภามไม่เหนื่อยบ้างเหรอคะ นี่พี่ภามพึ่งจะกลับมาจากที่ทำงานเองนะคะ” ปารารินเอ่ยถามออกไปแล้วก็หันไปมองเขาที่มานั่งประชิดตัวของเธอด้วยสายตาหื่นๆอยู่“เรื่องแบบนี้พี่ไม่เหนื่อยหรอก มันจะทำให้พี่หายเหนื่อยด้วยซ้ำไป นะคนดี แค่รอบเดียวก็ได้ พี่ไปล้างน้องชายของพี่มาแล้วด้วย มันพร้อมมากเลยตอนนี้” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็ทำหน้ากรุ้มกริ่มใส่เธออย่างขอร้อง“ก็ได้ค่ะ แค่รอบเดียวนะคะ อื้อ จุ๊บ อื้อ” ปารารินพูดบอกไปไม่ทันจบภารัณก็เข้ามาจูบปากของเธอทันทีที่เธออนุญาติเขาแล้ว เธอเองก็จูบตอบเขาไปอย่างรู้งาน“อื้อ จุ๊บ จุ๊บ อือ อื้อ…” ภารัณก็จูบกับปารารินอย่างดูดดื่ม ก่อนที่เขาจะเริ่มเอามือดึ
“ก็นั่นแหละค่ะ ดีนะที่ฉันยังโชคดีอยู่ที่แม่คุณชอบฉัน ไม่งั้นฉันกับคุณคงไปกันไม่รอดแน่ๆอ่ะ” ชงโคพูดออกไป เพราถ้าเธอต้องเจอะไรแบบนั้นและมันทำให้ไม่มีความสุข เธอก็คงต้องถอย“ถ้ารักกันมากพอยังไงก็รอดน่า แต่ผมน่ะแก่เกินกว่าที่จะไปคบกับใครใหม่แล้วนะคุณ ยังไงผมก็ต้องจบที่คุณนี่แหละ ปัญหาแม่ผัวคุณก็ไม่ต้องกลัวเลย แม่ผมอยากอุ้มหลานจะตายไป นี่ถ้าไม่ติดว่าคุณทานยาคุมล่ะก็ ป่านนี้คุณท้องตามคุณพีชกับคุณปรางเขาไปแล้ว ผมก็แก่ลงทุกวันคุณไม่ใจอ่อนบ้างเหรอ” ศิลาพูดบอกไปอย่างเสียดาย เพราะชงโคขอเขาเอาไว้ว่าขอคบกันให้ได้สักปีสองปีก่อนแล้วค่อยคุยกันเรื่องที่จะมีครอบครัว ส่วนเขาก็เองก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรเธอมาก แค่แอบเอายาคุมทิ้งทีละเม็ดสองเม็ดพอไม่ให้เธอสงสัย เผื่อเขาจะฟลุ๊คทำเธอท้องเขาสักวัน“แก่อะไรกันคะคุณพึ่งจะสามสิบสามเองนะคะ มีลูกตอนสามสิบห้าก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยค่ะ อดทนหน่อยสิคะ ไม่แน่ถ้ายัยปรางคลอดลูกแล้วฉันเล่นกับหลานโอเค ฉันอาจะลดเวลาให้คุณก็ได้” ชงโคพูดบอกไป เพราะเธอไม่ค่อยอะไรกับเด็กเท่าไหร่จึงอยากลองเล่นกับหลานๆดูก่อนที่เธอคิดจะมีจริงๆ“ผมชักอยากให้คุณปรางเขาคลอดลูกไวๆแล้วเนี่ย ผมจะได้ส่งคุณไปเป็
ห้าเดือนผ่านไปหลังจากที่พีชญาไปบ้านของเกริกพลที่ขอนแก่นแล้วก็ทำความรู้จักกับพ่อแม่ของเขาแล้วก็ต้องเจอปัญหาใหญ่ เพราะพ่อแม่ของเขาได้หาผู้หญิงให้กับเกริกพลรออยู่แล้ว และเธอก็พึ่งรู้ว่าครอบครับของเกริกพลนั้นเป็นเศรษฐีบ้านนอกที่มีที่ดินเป็นพันๆไร่ แถมยังเปิดร้านขายวัดสุก่อสร้างขนาดใหญ่อีก ทำให้เธอต้องฝ่าฟันอุปสรรคมาสารพัดอย่างจากแม่ของเขาที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าของเธอ “อะไรนะตาพล นี่แกจะให้แม่ไปขอแฟนแกงั้นเหรอ แม่ไม่ไป แม่ไม่ชอบผู้หญิงกรุงเทพอย่างนั้น ทำตัวเป็นลูกคุณหนู ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่างแกจะเอามาทำเมียทำไมห้ะ ผู้หญิงดีๆที่แม่หาให้ทำไมแกไม่เลือกหึ แม่ล่ะไม่เข้าใจแกเลยจริงๆ” เกนสินีแม่ของเกริกพลพูดออกไปพร้อมกับชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ ก่อนจะมองลูกชายและพีชญาสลับกันไปมาด้วยสายตาเคืองขุ่น“ก็ผมรักพีชเขานิครับแม่ อีกอย่างพีชเขาก็ไม่ได้ทำตัวเป็นคุณหนูอย่างที่แม่ว่าสักหน่อย เขามาบ้านเราทีไรเขาก็พยายามช่วยนั่นช่วยนี่ตลอด พีชเอาใจแม่ขนาดนั้นมันยังไม่ดีอีกเหรอครับ” เกริกพลพูดไปก็มองหน้าแม่ของเขาอย่างม่เข้าใจ เพราะตลอดห้าเดือนที่ผ่านมานี้เขาพาพีชญามาบ้านเขาแทบทุกเดือนเพื่อที่จะทำให้แม่ของเขาสนิทกับ
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปโครงการที่ปารารินทำอยู่ก็เสร็จเรียบร้อยทำให้พวกเขาได้รับวันหยุดพักร้อนคนละหนึ่งอาทิตย์ ส่วนปารารินนั้นก็ต้องหยุดยาวและก็ต้องมอบหมายงานให้เกริกพลและสิตางเป็นคนจัดการต่อ ส่วนเธอก็มีหน้าที่ดูแลตัวเองและลูกในท้องให้ดีที่สุด“หนูปราง แม่ว่าท้องของหนูใหญ่มากเลยนะเนี่ย ตอนแม่ท้องสามเดือนกว่าๆมันยังไม่ใหญ่ขนาดนี้เลย ปกติท้องสาวมันจะเล็กๆนะ” นภาพรพูดออกไปขณะมองหน้าท้องนูนใหญ่ของลูกสะใภ้ ที่ท้องสามเดือนกว่าๆแล้ว“ปรางก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะคุณแม่ แต่มันใหญ่จริงๆค่ะ นี่แค่สามเดือนยังขนาดนี้ถ้าเก้าเดือนจะขนาดไหนกัน” ปารารินพูดไปก็เอามือลูบที่หน้าท้องของเธออย่างสงสัย“ป้าว่านะ เราต้องท้องลูกแฝดแน่ๆเลยยัยปราง ไม่งั้นไม่ใหญ่ขนาดนี้หรอก ดูท้องเราสิเล็กกว่าท้องของเจนนี่ไปนิดเดียวเอง” โรสรินที่มาเยี่ยมหลานสาวที่กรุงเทพเอ่ยพูดบอกไป เพราะวันนี้ปารารินมีตรวจเพศลูกและอัลตร้าซาวด์ ทำให้เธออยากลงมาดูหลานสาวสักหน่อย “เดี๋ยวตรวจดูก็น่าจะรู้แล้วล่ะครับ อย่าพูดให้ผมมีความหวังสิครับ ผมยิ่งอยากได้ลูกแฝดอยู่ด้วย” ภารัณพูดไปขณะรอเข้าตรวจครรภ์ของปาราริน“หึๆ พ่อว่าแฝดแน่ๆว่ะ พ่อว่าน้ำยาลูกชายของพ่อมั
พอปิ่นแก้วออกไปแล้วปารารินก็ไปหาภารัณที่สำนักงานใหญ่ของเขาทันที เพราะเธอคิดว่าปิ่นแก้วจะต้องมาหาเขาก่อนหน้านี้แน่ๆ “พี่ภามคะ เมื่อกี้คุณปิ่นเข้ามาหาพี่ภามใช่ไหมคะ” ปารารินเอ่ยถามออกไปก็มองหน้าของภารัณอย่างอยากรู้“อ่อใช่ แต่ปรางอย่าเข้าใจพี่ผิดนะ ปิ่นเขาแค่มาคุยเรื่องงานแล้วก็มายินดีที่พี่แต่งงานกับปรางเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรเลย แต่ปรางรู้ได้ยังไงว่าปิ่นเขามาที่นี่ ปิ่นเขาพึ่งออกไปเองนะ” ภารัณพูดอธบายออกไปอย่างกลัวว่าปารารินจะเข้าใจเขาผิด ก่อนจะถามเธอว่าเธอรู้ได้ยังไง ทำไมข่าวถึงหูเธอไวแบบนั้น“แม๋ รีบบอกเชียวนะคะ ปรางก็ไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อยค่ะ ที่ปรางรู้ก็เพราะว่าเมื่อกี้คุณปิ่นเขาไปหาปรางที่สำนักงานน่ะสิคะ แล้วเขาก็พูดขอโทษปรางกับเรื่องที่ผ่านมาแล้วเขาก็จะไปอยู่เมืองนอกสักพัก พี่ภามว่าคุณปิ่นเขาจะสำนึกผิดจริงๆไหมคะ” ปารารินเข้าไปนั่งคุยกับภารัณด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะเธอเองก็ไม่กล้าไว้ใจเต็มร้อย เนื่องจากที่ผ่านมานั้นปิ่นแก้วก็ร้ายเหลือเกิน“พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ในเมื่อเขามาขอโทษเราแล้วเราก็ควรจะให้โอกาสเขาไม่ใช่เหรอ พี่ว่าเราลองเชื่อใจปิ่นเขาดูสักครั้งก็ไม่เป็นอะไรนิ เขาคงคิดอ
ด้านภารัณที่เรียกผู้จัดการฝ่ายการจัดการมาพบ เขาก็พูดคุยเกี่ยวกับโครงการใหม่ที่เขาต้องการให้เรวัตไปหาข้อมูลในพื้นที่ให้กับเขา ก่อนที่จะให้เรวัตออกไปทำงานต่อ“อ่อ คุณภามครับ คือเรื่องทุนการศึกษาเราจะประกาศชื่อในวันพรุ่งนี้แล้ว ผมคัดรายชื่อนักศึกษามาแล้ว คุณภามช่วยตรวจสอบหน่อยนะครับ” เรวัตพูดไปก็เอาเอ
ณ บริษัทอีแลนด์กรุ๊ปบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศที่ใครๆต่างก็รู้จัก เพราะมีผู้บริหารสุดเนี๊ยบอย่าง ”ภารัณ” ผู้ที่ไม่เคยปล่อยให้การประมูลที่บริษัทตั้งเป้าหมายเอาไว้พลาดเป้าเลยสักครั้งนับตั้งแต่ที่เขารับตำแหน่งผู้บริหารมา ทำให้งานของเขาทุกอย่างต้องเป๊ะและห้ามมีคำว่าผิดพลาด เขาจึงถูกลูกน้องใ







![เจ้าสาวแวมไพร์ [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)