36. อย่าลืมป้องกัน

“เฮ้อ รีบออกไปเลยไป พี่ยิ่งคุยกับเราแล้วพี่ยิ่งปวดหัว” ภารัณพูดออกไปอย่างทนไม่ไหว เมื่อปารารินหาเรื่องพูดจาหยอกล้อเขาแบบนี้ จนเขากลัวใจตัวเองจะไปหลงคารมณ์ของเด็กคนนี้เข้า แค่เอากันเขาก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นกับร่องสาวฟิตๆของเธอแล้ว ยังจะมาทำให้เขาลุ่มหลงความน่ารักของเธออีกหรือไง

“หึๆ ก็ได้ค่ะ งั้นปรางกลับไปทำงานก่อนนะคะ ขอกำลังใจหน่อยสิคะป๋าขา” ปารารินลุกขึ้นแล้วเดินไปหาภารัณก่อนจะเอ่ยพูดออกไปพร้อมกับนั่งลงที่ตักของภารัณอย่างรวดเร็วๆ ก่อนจะเอามือโอบรอบคอของเขาเอาไว้ พร้อมกับมองสบตากันอย่างลึกซึ้ง

“พี่บอกว่าห้ามยั่วพี่ไงปราง ลุกขึ้นแล้วกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้” ภารัณพูดเตือนปารารินออกไปก่อนจะกลืนนำลายลงคออย่างฝืดเคืองกับการใกล้ชิดกันแบบนี้

“ไปแล้วค่ะ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ แบบนี้ค่อยมีกำลังในการทำงานหน่อย หึๆ ปรางไปทำงานก่อนนะคะ” ปารารินหอมแก้มซ้ายขวาและจีบปากของภารัณแล้วเธอก็ลุกออกจากตักของเขา พร้อมกับเอ่ยพูดออกไปอย่างน่ารักแล้วทำท่าจะเดินออกไป

แต่ภารัณกลับเอามือจับข้อมือของปารารินให้หันกลับมาหาเขา จนเธอล้มลงมาหาเขาก่อนจะเอามือจับที่ที่วางแขนของเก้าของเขา ส่วนภารัณก็เอามือรั้งท้ายทอยของปารารินมาจูบอย่างดูดดื่ม ในเมื่อเธออยากได้กำลังใจในการทำงานจากเขา เขาเองก็อยากได้กำลังใจจากเธอเหมือนกัน

“อื้อ อื้ม อือ” ปารารินก้จูบตอบภารัณไปอย่างเร้าร้อน เมื่อเขาสอดลิ้นเขามาหยอกเย้ากับลิ้นของเธอ ก่อนที่เธอจะเอามือดันหน้าอกของเขาเพื่อให้เขาหยุด ก่อนที่เขาจะตะบะแตกจริงๆ

“พะ พอแล้วค่ะ เดี๋ยวมันจะเกินการให้กำลังใจไปนะคะพี่ภาม” ปารารินพูดออกไปแบบเขินๆ เพราะหน้าของเธอและภารัณอห่างกันไม่ถึงคืบเลยด้วยซ้ำ แถมปากของเขาก้ยังเลอะลิปสติกของเธออีก

“อืม งั้นก็กลับไปทำงานเถอะ แล้วเราค่อยมาต่อกันหลังจากที่ไปงานคืนนี้แล้ว” ภารัณพูดบอกไปก็ละมือจากท้ายทอยของปารารินอย่างตัดใจ เพราะเมื่อเช้าเขาก็พึ่งเอาเธอที่ลานจอดรถไปเอง ถ้าเขามาเอากับเธอในห้องทำงานนนี้อีก เขาต้องเสียคนเพราะความหื่นของตัวเองแน่ๆ

“ค่ะ ไปนะคะ จุ๊บ” ปารารินพูดบอกไปก่อนจะก้มลงไปจุ๊บแก้มของภารัณอีกครั้ง แล้วเธอก็เดินออกไปทันที เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้ออกจาห้องทำงานของเขา

“หึ คืนนี้พี่จะกระแทกให้มดเลยปราง” ภารัณพูดด้วยเสียงหื่นๆก่อนจะเอามือปาดริมฝีปากของตัวเองที่เลอะลิปสติกของเธอ จากนั้นเขาก็มองจ้องร่างบางทที่กำลังเดินออกไปด้วยสายตามาดมั่นว่า คืนนี้เขาจะต้องได้สนุกับเธออีก

ส่วนปารารินก็ออกมาจากห้องของภารัณอย่างขืนๆ แถมปากของเธอก็เลอะลิปสติกไม่ต่างจากภารัณเลย โชคดีที่วิชุดาพูดเตือนเธอก่อนที่เธอจะเดินกลับลงมา ไม่งั้นเธอได้อายคนที่มาเห็นสภาพปากของเธอแน่

ณ เวลาห้าโมงเย็น

ปารารินเลิกงานแล้วเธอก็ขับรถมุ่งตรงไปที่ห้างพร้อมกับโทรนัดเจนนี่ให้มาหาเธอที่นั่น จากนั้นเธอก็ไปเดินช็อปปิ้งเลือกซื้อเสื้อผ้าโดยมีเจนนี่มาช่วยเลือกอีกคน ก่อนที่จะมีชงโคและพีชญาตามสมทบ เพราะสองสาวนั้นรู้เรื่องของเธอจากเจนนี่ไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังมิวายตามมาหาเธอพร้อมกับคาดคั้นถามนั่นถามนี่จนปารารินตอบไปแบบหมดเปลือก

“ฉันยอมเล่าเรื่องของฉันให้พวกแกฟังแบบหมดเปลือกก็เพราะพวกแกเป็นเพื่อนสนิทของฉันหรอกนะ เพราะนั้นพวกแกเหยียบเรื่องที่ทำสัญญาเป็นแฟนของเขาคุณภารัณเขาให้มิดเลยนะ ไม่งั้นฉันเดือดร้อนแน่ๆ พวกแกเข้าใจไหม” ปารารินพูดย้ำกับเพื่อนๆออกไปขณะที่พวกเธอกำลังนั่งเม้าท์กันอยู่ที่ร้านกาแฟในห้างดังแห่งหนึ่ง

“เออ พวกฉันจะเก็บเรื่องนั้นให้มิดเลย รับรองว่าไม่มีใครรู้แน่นอน แต่แกต้องทำให้เขารักเขาหลงแกให้ได้นะยัยปราง ไม่งั้นสุดท้ายแกเองนั่นแหละจะเป้นคนเสียใจ” ชงโคพูดเตือนเพื่อนสาวออกไปอย่างเป็นห่วง

“เออ ฉันก็กำลังพยายามอยุ่ไงแก ฉันก็ได้แต่หวังว่าเขาจะชอบจะรักฉันเข้าสักวันนั่นแหละ” ปารารินพูดบอกไป เพราะเธอก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว

“ฉันว่ายัยปรางทำสำเร็จแน่ ถ้ามันทำให้เขาหึงหวงมันบ่อยๆอ่ะ แกเห็นวันที่เขาตามยัยปรางมาที่ร้านเราวันได้ไหม เขาอ่ะหึงหวงยัยปรางกับพี่พลแบบชัดเจนมากเลยนะ แถมวันนี้เขายังจะพาแกไปออกงานอีก ฉันว่าไม่นานหรอกเขาต้องรักยัยปรางแน่นอน ฉันฟันธงเลย” พีชญาพูดออกไปอย่างมั่นใจ เพราะการกระทำของภารัณมันไม่เหมือนคนแกล้งเป็นแฟนกันเลยสักนิด มันเหมือนคบกันจริงๆมากกว่า

“พูดแบบนี้ฉันค่อยมีกำลังใจหน่อย ฮ่าๆ ถ้าเขารักฉันนะแกเอ้ย ฉันจะพาพวกแกฉลองแบบเต็มที่เลย” ปารารินพูดออกไปก็ยิ้มและหัวเราะกับเพื่อนๆอย่างชอบใจ

“หัวเราะไปเถอะแกน่ะ แล้วนี่ไปซื้อยาคุมกินหรือยังยัยปราง” เจนนี่เอ่ยถามย้ำออกไป เพราเธอไม่อยากให้ปารารินพลาดท้องเหมือนกับเธออีกคน

“เออจริงสิ ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลยแก พอดีตอนออกมาเมื่อเข้ามันยุ่งๆอ่ะ ฉันว่าฉันไปซื้อเลยดีกว่าไม่งั้นลืมอีกแน่ๆ งั้นฉันไปก่อนนะแก ไว้เดี๋ยวว่างๆฉันจะไปหา ช่วงนี้ฉันคงต้องอยู่คอนโดของคุณภารัณเขาอ่ะ” ปารารินพูดออกไปทันที เพราะเธอลืมเรื่องนี้เสียสนิทเลย

“เออๆ งั้นแกก็รีบไปซื้อเลยยัยปราง” ชงโคพูดบอกไป เพราะสถานะของปารารินและภารัณยังเป็นแบบนี้อยุ่ คงไม่ดีแน่ถ้าทั้งสองเกิดมีลูกขึ้นมาด้วยกัน

จากนั้นปารารินก็รีบลุกออกไป ก่อนจะเดินหาร้านขายยาในห้างนี้ ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ามันจะอยู่ชั้นไหนทำให้เธอต้องไปถามพนักงานจนรู้ว่ามันอยู่ที่โซนมาร์กเก็ต เธอจึงรีบลงไปซื้อยาคุมทันที พอซื้อเรียบร้อยแล้วปารารินก็เดินออกไปที่ประตูทางออก

ด้านปิ่นแก้วที่แวะมาซื้อของก็เห็นปารารินกำลังเดินมาที่ประตูทางออกพร้อมกับก้มดูของที่อยู่ในถุงอะไรสักอย่างอยู่ เธอก็มองแล้วคิดในใจอย่างอิจฉาเด็กคนนี้ เพราะหลังจากที่รู้ว่าเด็กคนนี้เข้ามาทำงานในบริษัทของภารัณแล้ว เธอก็กลัวว่าภารัณจะลืมเธอแล้วเริ่มต้นใหม่กับเด็กคนนี้ได้จริงๆ เธอจึงกัดฟันแล้วยิ้มมุมปากออกมาก่อนจะตั้งใจเดินเข้าไปชนปารารินอย่างแรง จนปารารินล้มลงไปแรง

“ตุ๊บ โอ๊ย” ปารารินร้องออกมาอย่างเจ็บๆ เมื่อแขนของเธอล้มลงไปกระแทกที่พื้นอย่างแรง

“ อ่อคุณปรางนี่เอง ขอโทษนะคะปิ่นไม่ทันได้มองน่ะคะ ปิ่นช่วยนะคะ” ปิ่นแก้วเห็นแล้วก็ยิ้มมุมปากออกมา ก่อนจะเอ่ยพูดออกไปแล้วยืนมองปารารินล้มลงไปกับพื้น ก่อนจะแกล้งเข้าไปช่วยอย่างเนียนๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ปรางเองก็ไม่ทันได้มองเท่าไหร่ ” ปารารินพูดบอกไปก็ลุกขึ้นเอง ก่อนจะมองหน้าของแฟนเก่าของภารัณอย่างสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้ตั้งใจมาชนเธอหรือว่าเธอไม่ตั้งใจกันแน่ เพราะภายนอกเธอก็ดูเป็นคนดีอยู่หรอกแต่สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกเธอว่า ไม่ควรไม่ใจแฟนเก่าของภารัณ

“แต่ปิ่นก็ต้องขอโทษคุณปรางอยู่ดีนั่นแหละค่ะ คุณปรางไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหมคะ ถ้าเจ็บปิ่นพาไปโรงพยาบาลได้นะคะ” ปิ่นแก้วพูดออกไปพร้อมกับทำสีหน้าเป็นห่วงออกไป

“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีปรางต้องไปออกงานกับพี่ภามเขาคืนนี้ ไว้เดี๋ยวกลับคอนโดแล้วปรางให้พี่ภามเขาทายาให้ปรางก็ได้ค่ะ” ปารารินพูดด้วยรอยยิ้มออกไป ก่อนจะมองหน้าของปิ่นแก้วที่ดูจะอึ้งๆไป เธอก็มองอย่างสังเกต

“อ่อ ภามจะพาคุณปรางออกงานคืนนี้ด้วยเหรอคะ ดีค่ะงั้นเราสองคนคงได้เจอกันที่งานคืนนี้ อ้อ ของคุณปรางหล่นนิคะ ยะ ยาคุมเหรอคะ” ปิ่นแก้วพูดออกไปแล้วก็ยิ้มกัดฟันออกไป ก่อนจะเห็นของปารารินยังหล่นอยู่ที่พื้นเธอจึงก้มลงไปเก็บมาให้ ก่อนจะเห็นว่าในถุงนั้นคือยาคุมกำเนิด มันก็ทำให้เธอถึงกับอึ้งไปทันที

“ค่ะ พอดีพี่ภามเขาไม่ชอบใส่ถุงยางปรางก็เลยต้องกินยาคุมแทน ขอบคุณนะคะคุณปิ่น งั้นปรางขอตัวกลับก่อนนะคะ” ปารารินพูดตอบไปแบบใสซื่อ ทั้งที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องพูดอย่างนั้นก็ได้ แต่เธอคิดว่าพูดข่มอีกฝั่งไว้หน่อยก็ไม่เสียหายอะไร

ปิ่นแก้วได้ยินปารารินพูดออกมาแบบนั้นก็รู้ทันทีเลยว่าความสัมพันธ์ของภารัณและเด็กคนนี้มันคงไปถึงไหนต่อไปกันแล้ว ไม่งั้นเด็กคนนี้คงไม่มาซื้อยาคุมกินแบบนี้หรอก แต่ก็ดีที่มันกินยาคุมจะได้ไม่ต้องมีมารหัวขนมาผูกมัดภารัณ ปิ่นแก้วคิดไปอย่างไม่อยากให้ทั้งสองสมหวัง

“อ่อค่ะ แล้วเจอกันที่งานคืนนี้นะคะ” ปิ่นแก้วพูดออกไปก็ยิ้มให้กับปารารินไป แต่เธอกับกำมือแน่นอย่างเก็บความไม่พอใจ เพราะจนถึงตอนนี้เธอเองก็เริ่มจะรู้ใจตัวเองแล้วว่าที่ผ่านมาเธอยังไม่เคยลืมภารัณได้เลย เธอยังคงหึงหวงเขากับผู้หญิงคนอื่นอยู่

ปารารินก็ยิ้มตอบไปก่อนจะก้มไปเห็นปิ่นแก้วกำมือแน่น เธอก็มั่นใจเลยว่าผู้หญิงคนนี้หน้าไหว้หลังหลอกแน่ๆ แต่ไปเธอควรจะระวังผู้หญิงคนนี้เอาไว้ จะไว้ใจไม่ได้เด็ดขาด ปารารินคิดไปอย่างนั้นก่อนจะเดินออกไปแบบเจ็บๆที่ขาและแขนเพราะล้มลงเมื่อกี้