37. อยากเจอมันมากหรอ

ด้านปารารินก็กลับมาที่คอนโดนของภารัณด้วยขาที่เดินกะเผลกๆอย่างเจ็บๆเพราะล้มลงตอนที่ชนกับปิ่นแก้วที่ห้าง ทำให้ภารัณที่นั่งดูทีวีรอเธออยู่ถึงกับหันมามองปารารินอย่างสงสัยว่าเธอเป็นอะไร

“ขาเป็นอะไรทำไมเดินมาแบบนั้น ” ภารัณพูดออกไปก็ลุกขึ้นแล้วก็เดินเข้าไปหาปารารินทันที ก่อนจะเอาถุงกระดาษของเธอมาถือแล้วเขาก็เข้าไปประคองปารารินให้มานั่งที่โซฟา

“พอดีปรางชนกับคุณปิ่นแก้วเขาที่ห้างน่ะค่ะ ก็เลยเจ็บที่ข้อเท้านิดหน่อย อื้อ” ปารารินพูดบอกไปด้วยเสียงอ่อน ก่อนจะทำท่าทางเจ็บๆออกไปอย่างอ้อนๆภารัณให้เขาใส่ใจเธอ

“ชนกับปิ่นแรงขนาดนั้นเลยเหรอ ไหนผมดูสิ” ภารัณพูดบอกไปก่อนจะนั่งลงที่พื้นแล้วเอาท้าของปารารินมาเหยียบที่ขาของเขา แล้วเขาก็มองสำรวจข้อเท้าของเธอที่บวมออกมานิดหน่อย

ปารารินก็มองภารัณทำแบบนี้กับเธอด้วยท่าทีห่วงใยแล้วใจเธอมันก็เต้นแทบไม่เป็นจังหวะ ทำไมเขาถึงอ่อนโยนกับเธอแบบนี้นะ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอตกหลุมรักคนอย่างเขาได้ยังไงกัน

“ก็แรงจนปรางล้มลงพื้นเลยล่ะค่ะ นี่ถ้าปรางไม่คิดมากไปล่ะก็ ปรางคงคิดว่าคุณปิ่นเขาตั้งใจมาชนปรางด้วยซ้ำอ่ะ” ปารารินพูดบ่นๆออกไปแบบเนียนๆ แล้วเธอก็แอบดูภารัณอย่างสังเกตว่าเขาจะตอบเธอว่ายังไง เขายังจะหวังให้แฟนเก่าของเขาหึงหวงเขาแล้วกลับมารักเขาแบบที่เขาต้องการเมื่อก่อนไหมนะ ปารารินคิดในใจไปอย่างลุ้นๆ

“ปิ่นเขาจะทำอย่างนั้นทำไมกัน เท่าที่ผมรู้จักปิ่นมา เขาไม่เคยทำร้ายใคร เพราะฉะนั้นคุณไม่ควรคิดแบบนั้นเข้าไหมปราง มันก็แค่อุบัติเหตุเท่านั้นแหละ” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็เงยหน้ามองปารารินอย่างจดจ้อง เพราะเขาคิดว่ามันก็คงจะเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น

“ใครจะไปรู้ล่ะคะ บางทีคุณปิ่นเขาอาจจะหึงที่ปรางมาคบกับคุณก็ได้ ผู้หญิงน่ะไม่ได้ใสๆซื่อๆอย่างที่คุณเห็นทุกคนหรอกนะคะ อย่ามั่นใจความคิดของคุณไปหน่อยเลย ดูอย่างฉันสิ คุณดูออกหรือเปล่าล่ะคะว่าฉันเป็นคนยังไง ฉันมาอยู่กับคุณที่นี่เพราะอะไร” ปารารินพูดบอกไปแล้วก็มองหน้าของภารัณพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากออกไป

ภารัณก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วคิดในใจอย่างประหม่า เพราะคำพูดของปารารินมันก็เป็นความจริงที่คนเราไม่สามารถรู้ใจของใครได้

“คุณก็เป็นเด็กขี้อ่อยขี้ยั่วผมไง แล้วคุณก็ยังหื่นมากๆด้วย ถ้าผมเดาไม่ผิดคุณก็คงจะมาอยู่กับผมเพราะอยากให้ผมเอาหรือไม่ก็อยากได้ค่าตอบแทนที่ผมเสนอไป” ภารัณพูดออกไปตามความคิดของเขา เพราะเท่าที่ดูตอนนี้เขาและปารารินกำลังลุ่มหลงเรื่องอย่างว่ากันมากกว่าเรื่องอื่นๆ

“หึ ก็จริงอย่างที่คุณพูดนั่นแหละค่ะ ฉันต้องการทั้งเซ็กส์แล้วก็เงินค่าตอบแทนจากคุณ แต่มันก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ฉันอยากจะได้จากคุณมากกว่าสิ่งพวกนี้ และฉันเชื่อว่าอีกไม่นานฉันต้องได้มันจากคุณแน่ๆ” ปารารินพูดออกไป เพราะเธอกำลังหมายถึงว่าสิ่งที่เธอต้องการจากเขามันก็คือความรัก และเธอก็หวังว่าเธอจะทำมันสำเร็จในไม่ช้า

“หึ คุณอยากได้อะไรจากผมอีกงั้นเหรอ เงินหรือว่าบ้าน รถ” ภารัณขมวดคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“เดี๋ยวอีกหน่อยคุณก็รู้เองแหละค่ะ โอ๊ย ซี๊ด อื้อ” ปารารินพูดออกไปก็ขยับตัวหลบสายตาของภารัณที่มองมา แล้วศอกของเธอก็ไปโดนขอบโซฟาพอดีจึงร้องออกมาแบบเจ็บ

“มีแผลถลอกนิ เดี๋ยวผมเอายามาทาให้ รอแปปละกัน” ภารัณพูดออกไป เมืเห็นแผลถลอกที่ข้อศอกของปาราริน เขาจึงรีบลุกไปเอาอุปกรณ์ทำแผลที่ตู้ยาทันที

ปารารินก็มองตามแล้วยิ้มมุมปากออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อเธอเห็นท่าทางห่วงใยของภารัณ เพราะถึงเขาจะปากแข็งยังไง แต่การกระทำของเขามันก็แสดงให้เธอเห็นว่าเขาห่วงใยเธออยู่ดี จากนั้นภารัณก็เอาอุปกรณ์มาทำแผลที่ข้อศอกของปารารินอย่างเบามือ

“ทีหลังเวลาเดินก็มองทางให้ดีล่ะ จะได้ไม่เจ็บตัวแบบนี้อีก อ่ะ เสร็จแล้ว” ภารัณพูดบอกไปขณะที่เขากำลังติดพลาสเตอร์ลงที่แผลของปาราริน แล้วเขาก็เงยหน้ามามองสบตากับเธอ

“ค่ะ ต่อไปปรางจะระวังให้มากค่ะ แล้วเรื่องไปงานกับคุณวันนี้ล่ะคะ” ปารารินพูดบอกไปก็มองภารัณอย่างจดจ้อง

“เจ็บข้อเท้าแบบนี้ก็ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวมันจะบวมขึ้นไปอีก เราก็นอนพักที่ห้องนี่ก็แล้วกัน แล้วพรุ่งนี้ก็ลางานสักวัน” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็เก็บอุปกรณ์เข้าใส่กล่องยาดังเดิม

“ค่ะ งั้นก่อนที่พี่ภามจะไปงาน พี่ภามช่วยประคองปรางไปที่ห้องได้ไหมคะ” ปารารินพูดบอกไปแบบอ้อนๆภารัณ เพราะเธออยากให้เขาอยู่กับเธอที่นี่ ยิ่งงานนั้นมีปิ่นแก้วไปด้วยปารารินจงไม่อยากให้ภารัณไปเลย

“เดี๋ยวนั่งเล่นตรงนี้ก่อนก็ได้ พี่ไม่ไปงานเลี้ยงคืนนี้แล้วล่ะ เดี๋ยวให้ปรินทร์มันออกหน้าแทนก็ได้ เราเจ็บข้อเท้าแบบนี้พี่ไม่อยากให้อยู่คนเดียว” ภารัณพูดบอกไปก็ลุกขึ้นแล้วเดินเอาอุการณ์ทำแผลไปเก็บใส่ตู้

ปารารินได้ยินแบบนั้นก็มองตามหลังของภารัณแล้วยิ้มออกไปทันที เพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะยอมอยู่กับเธอที่นี่ แบบนี้เธอต้องแกล้งเจ็บข้อเท้าอ้อนเขาซะแล้วล่ะ จะได้ใกล้ชิดกันให้มากขึ้น ปารารินคิดในใจแบบเจ้าเล่ห์ก่อนที่เธอจะทำอย่างนั้นจริงๆ จนภารัณต้องโทรไปหาปรินทร์ให้รับหน้าที่ออกงานคืนนี้แทนเขา

ณ งานเลี้ยง

ปิ่นแก้วก็แต่งตัวสวยควงคู่มากับศิลาคู่หมั้นของเธอมาอย่างต้องการสวยเชือดเด็กอย่างปาราริน เพราะเธอจะทำให้เด็กนั่นรู้ว่าเธอไม่ควรมาอยู่ในสังคมนี้และเด็กนั่นก็ไม่คู่ควรกับคนอย่างภารัณ

“โอ้โหปิ่น วันนี้ปิ่นสวยมากเลยอ่ะ” ปรินทร์เอ่ยชมปิ่นแก้วไปอย่างอดไม่ได้ เมื่อปิ่นแก้วสวยสง่าจนเขาและคนทั้งงานต่างพากันมอง

“ปรินทร์ก็ชมปิ่นเกินไป ปิ่นก็แต่งตัวออกงานแบบนี้ออกจะบ่อยไป แล้วนี่ภามยังไม่มาอีกเหรอ” ปิ่นแก้วเอ่ยพูดบอกไป ก่อนจะเอ่ยถามถึงภารัณที่เธอยังไม่เห็นเขา

“จะถามถึงเขาทำไมกัน อยากเจอเขามากนักหรือไง” ศิลาพูดออกไปแล้วมองหน้าของปิ่นแก้วอย่างไม่พอใจที่เธอถามหาภารัณทั้งๆที่เธอก็ยืนควงกับเขาอยู่ มันทให้เขารู้สึกเสียหน้าอย่างบอกไม่ถูก

“ปิ่นก็ถามไปตามประสาคนรู้จักกันนิคะ ปกติคุณปรินทร์กับภามเขาก็มาด้วยกันตลอด คุณอย่าทำตัวงี่เง่าอย่างนี้สิคะศิลา เราคุยกันเรื่องนี้แล้วไม่ใช่เหรอ” ปิ่นแก้วเอ่ยพูดบอกไปแล้วก็มองหน้าของศิลาอย่างจดจ้อง

“อืม งั้นผมไปคุยกับเพื่อนก่อนก็แล้วกัน คุณจะคุยอะไรกับคุณปรินทร์เกี่ยวกับนายภารัณก็คุยไป” ศิลาพูดบอกไปแล้วก็ดึงมือของปิ่นแก้วที่เกาะแขนของเขาออก ก่อนจะเดินออกไปแบบงอนๆ