35. สายเปย์

จากนั้นปารารินและเกริกพลก็นำเสนอผลงานจนจบแล้ว ทุกคนก็รอฟังคำพิจารณาของภารัณและปรินทร์อย่างลุ้นๆ โดยเฉพาะปารารินที่มองภารัณอย่างคาดหวังว่าผลงานของพวกเธอจะผ่าน

“การออกแบบในรูปแบบนี้ผมให้ผ่านครับ มันน่าทำออกมาได้ดีเลยว่าไหมครับคุณภารัณ ” ปรินทร์พูดบอกไปก่อนจะหันไปถามเพื่อนหนุ่มแล้วยิ้มแบบกวนๆออกไป

“อืม งั้นก็เอารูปแบบนี้ใส่ในโครงการใหม่ก็แล้วกัน แล้วหน้าที่ประสานงานกับบริษัทใหญ่ก็เอาหัวหน้าทีมคนนี้ละกัน แล้วให้ส่งงานให้ผมโดยตรงเลย ไม่ต้องผ่านคุณปรินทร์” ภารัณพูดบอกไปก็ทำหน้านิ่งๆออกไป เพราะคนที่จะประสานงานนี้จะต้องเป็นปารารินคนเดียวเท่านั้น เนื่องจากเขาสามารถเรียกพบเธอได้แบบไม่ต้องมีใครสงสัยในความสัมพันธ์ของเขาและปารารินเลย

ปรินทร์ก็แอบยิ้มมุมปากกับความเจาเล่ห์ของเพื่อนหนุ่มที่มันหาเรื่องให้ปารารินอยู่ใกล้ตัวของมันได้ โดยที่ไม่มีใครสงสัย ไม่น่าล่ะวันนี้มันถึงได้ลงมาประเมินกับเขาด้วย แผนสูงจริงๆ

“อ่อ รับทราบค่ะท่านประธาน” ปารารินพูดออกไปก็ยิ้มมุมปากออกไปอย่างเขินๆ เพราะภารัณพูดแบบนี้ถ้าให้เธอคิดเข้าข้างตัวเองล่ะก็ เธอก็คงจะคิดว่าเขากำลังหาเรื่องให้เธอไปมาหาสู่เขาแบบสะดวกๆอยู่แน่ๆ

“อืม งั้นเดี๋ยวตามเอาเอกสารพวกนี้ไปให้ผมด้วย เพราะมันยังมีอีกหลายจุดที่ผมต้องให้คุณไปแก้ไข” ภารัณพูดบอกไปแบบนิ่งๆ

“ได้ค่ะท่านประธาน”ปารารินพูดบอกไปก็พยักหน้าอย่างรับทราบ ปรินทร์ก็มองแล้วส่ายหน้ายิ้มออกไปกับความเนียนของทั้งสองที่ใช้งานมาเป็นข้ออ้าง

ส่วนเกริกพลก็มองแบบเงียบๆ เพราะดูเหมือนว่าทั้งสองจะทำเหมือนไม่ได้เป็นอะไรกันในสถานที่ทำงานแบบนี้ แต่ภารัณก็ยังสรรหาวิธีที่จะได้ใกล้ชิดกับปาราริน ทำให้เกริกพลคิดทันทีเลยว่างานี้เขาคงไม่มีทางสู้ผู้ชายคนนี้ได้

พอประชุมเสร็จภารัณและปรินทร์ก็เดินออกไป แล้วทุกคนก็ร้องเฮออกมากันอย่างดีใจที่ผลงานของพวกเขาผ่าน หลังจากที่พวกเขาคิดผลงานมานำเสนอกว่าห้าทีม จนมีทีมที่โดนใจของผู้บริหารเข้าก็ทำให้พวกเขาสามารถทำงานที่นี่กันได้อีกต่อไป จากนั้นปารารินก็ถูกชเอมคะยั้นคะยอให้รีบเอาเอกสารตามภารัณขึ้นไปชั้นผู้บริหาร

“พี่พึ่งรู้นะครับเนี่ยว่าแฟนของน้องปรางคือคุณภารัณซึ่งเป็นผู้บริหารของที่นี่และก็เป็นบอสใหญ่ของพวกเรา น้องปรางนี่โชคดีจริงๆเลยนะครับ” เกริกพลพูดออกไปอย่างยินดีกับเธอ เมื่อเขาได้รู้ว่าเธอกำลังคบกับผู้บริหารที่หล่อและรวยมากพอที่จะทำให้เธออยู่ได้แบบสุขสบาย

“อ่อค่ะ แต่เรื่องที่ปรางคบกันคุณภารัณยังไม่มีใครรู้ ยังไงพี่พลช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไปก่อนนะคะ ตอนนี้ปรางกับคุณภารัณยังไม่พร้อมจะเปิดตัวน่ะค่ะ” ปารารินพูดบอกไปแล้วยิ้มแห้งๆให้กับเกริกพลไปในขณะที่เธอรอลิฟต์อยู่

“ได้สิ พี่ไม่บอกใครหรอก พี่เข้าใจ” เกริกพลพูดออกไปก็ยิ้ม เพราะเขาเข้าใจว่าทั้งสองคงไม่ต้องการเอาเรื่องส่วนตัวมารวมกับเรื่องงาน

“ขอบคุณนะคะพี่พล งั้นเดี๋ยวปรางเอางานขึ้นไปให้คุณภารัณเขาดูก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวแก้ตรงไหนบ้าง ปรางจะมาบอกอีกทีค่ะ” ปารารินพูดบอกไปก็ยิ้มให้เกริกพลอย่างขอบคุณเขา ก่อนจะที่เธอจะเดินเข้าไปในลิฟต์

ผ่านไปห้านาที ปารารินก็ถือเอกสารเดินาจนถึงห้องทำงานของภารัณ เธอก็เข้าไปทักทาเลขาของภารัณทันที

“สวัสดีค่ะพี่วิ พอดีปรางเอาเอกสารมาให้คุณภารัณเขาตรวจน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าปรางเข้าพบคุณภารัณได้เลยไหมคะ” ปารารินถามออกไปอย่างมีมารยาท จนวิชุดาเงยหน้ามายิ้มอย่างชอบใจในความน่ารักของเด็กสาว

“เข้าพบได้เลยจ้ะน้องปราง คุณภารัณสั่งพี่เอาไว้แล้ว อ่อ แล้วก็เรื่องรถของน้องปรางที่ยางแบนคุณภารัณก็ให้ช่างมาจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะจ้ะ” วิชุดาพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เพราะตั้งแต่ปารารินเข้ามาทำงานในบริษัทภารัณก็อารมณ์ดีขึ้นมากทีเดียว ทำให้เธอไม่ค่อยจะโดนดุเวลาทำงานเท่าไหร่

“อ่อค่ะ ขอบคุณนะคะพี่วิ งั้นเดี๋ยวปรางขอตัวไปพบคุณภารัณเขาก่อนนะคะ” ปารารินพูดบอกไปก็ยิ้มออกไป แล้วคิดในใจว่าภารัณนี่ก็ใส่ใจเธอเหมือนกันนะเนี่ย เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้เขาก็ยังจัดการให้เธอโดนที่เธอไม่ต้องทำให้เหนื่อยเลย

“จ้ะ รีบเข้าไปเถอะ” วิชุดาพูดไปก็ยิ้ม ก่อนจะกลับมาสนใจงานของตัวเองที่ทำอยู่

ส่วนปารารินก็เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของภารัณ ก่อนจะกดล็อคประตูเพื่อความปลอดภัยเพราะคราวก่อนเธอและภารัณก็เกือบจะจ้ำจี้กันในห้องทำงานของเขาอยู่แล้ว ถ้าวันนั้นปรินทร์ไม่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน ยิ่งเขาหื่นๆอยู่ด้วยทำแบบนี้ดีที่สุด

“ขอนุญาติค่ะบอสขา เป็นยังไงบ้างคะวันนี้เห็นความสามารถของแฟนคนสวยแล้วภูมิใจไหมคะ” ปารารินพูดออกไปด้วยเสียงอ้อนๆ พร้อมกับท่าทางเดินไปหาภารัณอย่างสะดีดสะดิ้งแบบกวนๆ

“ภูมิใจอะไรก็งั้นๆแหละ งานของคุณน่ะยังต้องแก้อีกเยอะ แล้วหยุดทำท่าทางแรดๆอย่างนั้นได้แล้ว เห็นแล้วมันรำคาญสายตา” ภารัณพูดออกไปแบบไม่ยอมรับว่าเขาภูมิใจในความสามารถของเธอ เพราะกลัวว่าเธอจะได้ใจที่เขาชม เขาจึงพูดออกไปอย่างนั้น

“รำคาญสายตาขนาดนั้นเลยเหรอคะ ไม่ใช่ว่ากลัวอดใจไม่ไหวหรอกเหรอคะ ปรางออกจะสวย จะเซ็กซี่แบบนี้ มีตรงไหนให้น่ารำคาญสายตาคะบอสขา” ปารารินพูดตอบเขาไปแบบกวนๆ แล้วเธอก็ทำหน้าทำตายั่วยวนเขาไปพร้อมกับเอาท่าโพสต์เซ็กซี่ๆให้เขาดู

“หยุดกวนประสาทพี่แล้วมานั่งดีๆซะปราง พี่ให้เรามาทำงานนะไม่ได้ให้มายั่วพี่ แล้วพี่ก็บอกเราแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าพี่ทำงานมันก็คือทำงาน เพราะฉะนั้นห้ามยั่วพี่อีก” ภารัณพูดบอกไปตามตรง เพราะขืนเธอเธอยังเล่นหูเล่นตาใส่เขาแบบนี้ เขาได้ตะบะแตกเอากับเธออีกรอบแน่ๆ ช่วงนี้เขายิ่งหื่นๆอยู่ด้วย

“แต่เมื่อเช้าพี่ภามยังเอากับปรางที่ลานจอดรถอยู่เลยนิคะ เอาเถอะค่ะ ปรางไม่ยั่วพี่ภามแล้วก็ได้ ปรางจะเก็บเอาไว้ยั่วพี่ภามคืนนี้แทน หึๆ งั้นตอนนี้บอสขามีอะไรจะชี้แนะลูกน้องคนนี้ก็เชิญเลยค่ะ นี่เอกสารพี่บอสอยากดูค่ะ” ปารารินพูดบอกไป ก่อนจะเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกเขาแบบจริงจังขึ้น เพราะเขาอยากจะรักษาระยะห่างแบบนั้นเธอก็จะไม่ขัดเขา

“อืม เอาไว้ตรงนั้นแหละ ที่จริงงานมันก็ไม่ได้แก้ไขอะไรมากมายหรอก พี่ก็แค่อยากจะคุยกับปรางเท่านั้นแหละ” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็มองหน้าสวยอย่างจดจ้อง

“คุยกับปรางเรื่องอะไรอีกเหรอคะ” ปารารินถามอกไปอย่างสงสัย ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของภารัณ ก่อนจะเอามือท้าวคางอย่างอยากรู้อยากเห็น

“คืนนี้พี่จะให้ปรางไปออกงานการกุศลกับพี่ ยังไงก็เตรียมชุดสวยๆเอาไว้ด้วยล่ะ ถ้ายังไม่มีก็เอานี่ไปซื้อมาใส่ซะ แล้วนี่บัตรเคดิตพี่ให้เอาไว้ใช้” ภารัณพูดบอกไปก็เอาบัตรเครดิตของตัวเองให้กับปารารินไปรูดซื้อของและให้เธอเอาไว้ใช้เป็นการส่วนตัว เผื่อเธอมีอะไรอยากจะได้นอกจากนั้น

“หูย สายเปย์มากเลยค่ะป๋าขา นี่ถ้าปรางยังเรียนไม่จบ ปรางนึกว่าตัวเองเป้นเด็กเสี่ยแล้วนะคะเนี่ย ฮ่าๆ แต่ปรางจะใช้ให้คุ้มกับที่ต้องเหนื่อยขย่มให้พี่ภามเลยค่ะ” ปารารินพูดตอบไปแล้วหยิบบัตรเครดิตมาพร้อมกับรอยยิ้มกวนๆ

“พี่ไม่ให้เงินเราใช้เพราะเรานอนกับพี่ แต่พี่ให้เพราะเราเป็นแฟนของพี่ เราเข้าใจความหมายที่พี่บอกใช่ไหมปราง” ภารัณพูดอิบายเสริมออกไป เพราะกลัวว่าเธอจะคิดว่าเขาให้เงินเธอเพราะเธอนอนกับเขา ซึ่งมันไม่ใช่เลย เขาให้เงินเธอก็เพราว่าเขาอยากดูแลเธออย่างดีในฐานะแฟนของเขาก็เท่านั้น ถึงแม้ว่ามันจะแค่ปลอมๆก็เถอะ

“เข้าใจค่ะ ทำไมคะ พี่ภามกลัวปรางคิดว่าพี่ภามให้เงินปรางเหมือนปรางเป็นผู้หญิงขายตัวเหรอคะ” ปารารินมองหน้าของภารัณแล้วถามเขาด้วยสายตาจอจ้องอย่างเขินๆ เพราะเธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของเขาที่พูดบอกเธอแบบนั้น

“เปล่า พี่ก็แค่จะบอกเอาไว้ว่าพี่ไม่ได้คิดแบบนั้น เรากลับไปทำงานได้แล้วไป” ภารัณพูดตัดจบออกไปทันที เมื่อปารารินนั่งยิ้มจ้องหน้าเขาอย่างนั้น จนเขารู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก

“หึๆก็ได้ค่ะ งั้นก็เอากุญแจรถของพี่ภามไปด้วยละกันค่ะ เพราะเย็นนี้ปรางจะขับรถของปรางกลับเอง พี่ภามให้คนมาเปลี่ยนยางรถให้ปรางใหม่แล้วไม่ใช่เหรอคะ ขอบคุณนะคะ จุ๊บ”ปารารินพูดบอกไปแล้วก้ส่งกุญแจรถของภารัณวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขา ก่อนที่เธอจะขยิบตาวิ้งๆใส่เขาแล้วก็ทำปากจุ๊บออกไป

“อืม หกโมงเย็นต้องถึงคอนโดนะปราง” ภารัณพูดบอกปารารินออกไปนัยๆว่าเขาให้เธอช้าสุดได้ที่เวลาหกโมงเย็นเท่านั้น

“ค่ะพี่ภาม เลิกงานแล้วปรางจะไปซื้อชุดแล้วจะรีบกลับคอนโดของพี่ภามให้เร็วที่สุดเลยค่ะ งั้นกระเป๋าเสื้อผ้าของปราง ถ้าพี่ภามถึงแล้วก็ขนขึ้นไปให้ปรางด้วยนะคะ” ปารารินพูดแล้วก็ยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับเขาไปแบบน่ารัก

“พี่ไม่ใช่คนใช้นะปราง” ภารัณพูดเตือนๆเธอออกไปที่สั่งๆเขาให้ยกกระเป๋าขึ้นไปให้เธอราวกับคนใช้

“แต่พี่ภามเป็นแฟนของปรางนิคะ แฟนใช้แค่นิดๆหน่อยเองนะคะอย่าทำหน้าบึ้งอย่างนั้นสิคะ ทีตอนพี่ภามขอเอากับปราง ปรางยังไม่เคยบ่นพี่ภามเลยนะคะ” ปารารินพูดตอบไปด้วยสีหน้าและเสียงกวนๆ