บทที่ 3 ยาพิษในถ้วยวิวาห์

กลิ่นไหม้ลอยเข้ามาทางหน้าต่างตั้งแต่ยามเช้า

เผยเยว่ซินซึ่งกำลังบดสมุนไพรอยู่หน้าโต๊ะชะงักมือ ก่อนเงยหน้ามองควันสีเทาที่ลอยขึ้นจากลานด้านหลังจวน หัวใจของนางกระตุกวูบด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง

เมื่อคืนหลังจากตรวจศพมือสังหาร นางกำชับฉางเฟิงอย่างชัดเจนว่าห้ามเคลื่อนย้ายร่างผู้ตายจนกว่าจะตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง นางยังต้องการผ่าดูว่าภายในร่างกายของคนผู้นั้นมีพิษชนิดอื่นหลงเหลืออยู่หรือไม่ รวมทั้งตรวจสิ่งสกปรกใต้เล็บและบาดแผลเก่า เผื่อจะค้นพบสถานที่ซึ่งเขาเคยอาศัยหรือได้รับการฝึกฝน

ทว่าควันที่ลอยขึ้นจากด้านหลังจวนกลับทำให้นางรู้ว่าคำสั่งของตนไม่มีความหมาย

เยว่ซินวางสากบดลงแล้วลุกออกจากห้องทันที

เมื่อไปถึงลานด้านหลัง นางพบกองฟืนขนาดใหญ่กำลังลุกไหม้ ทหารสองนายยืนเฝ้าอยู่ข้างกองเพลิง ส่วนฉางเฟิงกำลังสั่งให้คนรับใช้ขนโต๊ะกับแจกันที่เสียหายจากเรือนด้านข้างออกมา

แม้มองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ภายในกองไฟ แต่กลิ่นเนื้อไหม้ซึ่งปะปนมากับควันก็ชัดเจนเกินพอ

“ผู้ใดสั่งให้เผาศพ”

น้ำเสียงของนางทำให้คนในลานหยุดมือ

ฉางเฟิงหันกลับมา สีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “เป็นคำสั่งของท่านแม่ทัพขอรับ”

เยว่ซินกวาดตามองรอบบริเวณ “เขาอยู่ที่ใด”

“ห้องหนังสือ”

นางหมุนตัวกลับทันที ชายกระโปรงสีฟ้าอ่อนสะบัดผ่านขอบประตู แรงโกรธทำให้ฝีเท้ารวดเร็วกว่าปกติ จนสาวใช้ซึ่งพยายามติดตามต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลัง

ประตูห้องหนังสือเปิดอยู่ จิ่งเหยียนนั่งอ่านรายงานทางทหารอยู่หลังโต๊ะ เสื้อคลุมสีดำปิดบังผ้าพันแผลตรงหัวไหล่ สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับเหตุการณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น

เยว่ซินเดินเข้าไปโดยไม่รอให้คนด้านหน้าประกาศ

นางวางมือบนรายงานที่เขากำลังอ่านแล้วกดมันลงกับโต๊ะ

“เหตุใดจึงเผาศพ”

จิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้น “เมื่อคืนเจ้าตรวจเสร็จแล้วมิใช่หรือ”

“ข้าตรวจเพียงภายนอก ยังไม่ได้ผ่าศพหรือเก็บตัวอย่างพิษในฟันของเขา”

“พิษชนิดนั้นคือผงดับชีพ พบได้ทั่วไปในหมู่มือสังหาร ไม่มีประโยชน์ต้องตรวจสอบต่อ”

“มีประโยชน์หรือไม่ควรให้ข้าเป็นผู้ตัดสิน ในเมื่อท่านพาข้ามาที่นี่เพื่อสืบเรื่องพิษ”

“ข้าพาเจ้ามารักษาข้า ไม่ได้พามาผ่าศพทุกคนซึ่งตายในจวน”

“แต่คนผู้นั้นมีป้ายหยกสกุลเผย!”

คำพูดของนางดังขึ้นกว่าปกติ จิ่งเหยียนจึงเหลือบมองประตู ฉางเฟิงซึ่งยืนอยู่ด้านนอกรีบปิดบานประตูลงทันที

เยว่ซินลดเสียง แต่ความไม่พอใจมิได้ลดตาม “ป้ายหยกนั้นอาจเป็นหลักฐานที่เชื่อมโยงไปถึงคนเก่าของบิดาข้า ท่านกลับสั่งเผาศพโดยไม่ถามข้าสักคำ”

“หากเก็บศพไว้จนทางการพบ สิ่งแรกที่พวกเขาจะตรวจพบก็คือป้ายสกุลเผย” จิ่งเหยียนกล่าว “จากนั้นเจ้าจะถูกลากออกจากจวนไปสอบสวนว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการลอบสังหารแม่ทัพใหญ่หรือไม่”

“ป้ายอยู่กับข้าแล้ว ต่อให้เก็บศพไว้ ทางการก็ไม่มีวันพบ”

“เมื่อคืนมีทหารยามเห็นป้ายนั้นถึงสี่คน คนรับใช้ซึ่งเข้าไปทำความสะอาดอีกสองคน เจ้ามั่นใจหรือว่าทุกคนจะปิดปากสนิท”

“ทั้งหมดเป็นคนของท่าน”

“เพราะเป็นคนของข้า ข้าจึงรู้ว่าความภักดีของมนุษย์ซื้อขายได้เสมอ”

ถ้อยคำเย็นชาแต่ไม่อาจโต้แย้งได้ เยว่ซินกำมือแน่นอยู่ข้างลำตัว

“อย่างน้อยท่านควรให้เวลาข้าตรวจศพจนถึงรุ่งเช้า”

“ข่าวการลอบสังหารต้องถูกปิดก่อนประตูเมืองเปิด หากทิ้งไว้นานกว่านั้น คนส่งศพเข้ามาจะรู้ว่าพวกเรากำลังตรวจพบสิ่งใดบ้าง”

“เช่นนั้นท่านก็คิดว่าป้ายหยกถูกจงใจนำเข้ามา”

“เป็นไปได้มากที่สุด”

“แต่ท่านไม่ยอมอธิบายตราหน่วยเสบียงด้านหลัง”

จิ่งเหยียนสบตานาง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “เพราะตอนนี้ยังไม่มีสิ่งใดยืนยันว่าตรานั้นเป็นของจริง”

เยว่ซินหยิบป้ายหยกออกจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ “ท่านมีตราประทับของหน่วยเสบียงอยู่ในมือ เหตุใดไม่เรียกคนมาตรวจเสียเดี๋ยวนี้”

“เพราะตราที่ใช้เมื่อสิบปีก่อนสูญหายไปแล้ว”

ปลายนิ้วของนางชะงักอยู่เหนือป้ายหยก “สูญหายเมื่อใด”

“คืนเดียวกับที่ขบวนเสบียงขนพิษเข้ามาถึงเมืองหลวง”

“ผู้ใดเป็นคนถือครองตรา”

จิ่งเหยียนนิ่งเงียบ

“ท่านรู้คำตอบ แต่ไม่ยอมบอกข้าอีกแล้ว”

“ข้ารู้เพียงชื่อซึ่งถูกบันทึกไว้ในรายงาน แต่คนผู้นั้นตายไปเก้าปีแล้ว จะเป็นผู้ใช้ตราจริงหรือแพะที่ถูกส่งมารับผิดแทนยังไม่มีผู้ใดพิสูจน์ได้”

“เขาชื่ออะไร”

“เมื่อข้าตรวจสอบแน่ชัดแล้วจะบอกเจ้า”

“แล้วข้าต้องรออีกนานเพียงใด”

“จนกว่าเจ้าจะเข้าใจว่า บางครั้งการรีบร้อนตามหาความจริงอาจทำให้หลักฐานชิ้นสุดท้ายถูกทำลาย”

เยว่ซินมองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่พอใจ นับตั้งแต่พบกัน จิ่งเหยียนมักเปิดเผยความจริงให้นางรู้เพียงครึ่งเดียว เขาหยิบยื่นเบาะแสให้ แต่ทุกครั้งที่นางพยายามเข้าใกล้ เขากลับสร้างกำแพงขึ้นมาขวางกั้น

“หรือท่านกำลังถ่วงเวลาเพราะกลัวว่าข้าจะพบว่าท่านเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

“หากข้ากลัว คงไม่เก็บป้ายหยกไว้ให้เจ้าพบแต่แรก”

“ท่านไม่ได้เก็บไว้ให้ข้าพบ มันอยู่บนตัวผู้บุกรุก”

“ศพอยู่ในจวนของข้า ข้าสามารถนำป้ายออกก่อนเรียกเจ้าเข้าไปได้”

เยว่ซินเม้มริมฝีปาก นางเกลียดที่เหตุผลของเขามักทำให้ตนไม่อาจโต้แย้งได้ทั้งหมด

จิ่งเหยียนเก็บรายงานทางทหารขึ้นมาใหม่ “เรื่องศพจบแล้ว ต่อจากนี้เจ้าห้ามเอ่ยถึงป้ายหยกต่อหน้าคนอื่นอีก”

“ท่านไม่มีสิทธิ์สั่งให้ข้าลืมหลักฐานของครอบครัว”

“ข้าไม่ได้สั่งให้ลืม แต่สั่งให้รักษาชีวิตไว้ก่อน หากราชสำนักรู้ว่าบุตรสาวหมอหลวงเผยยังมีชีวิต เจ้านึกหรือว่าพวกเขาจะปล่อยให้เจ้าเดินตรวจพิษอยู่ในจวนอย่างสงบ”

“ผู้ใดในราชสำนักที่ต้องการให้ข้าตาย”

“นั่นคือสิ่งที่เราต้องค้นหา”

เยว่ซินยังไม่ทันตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“ท่านแม่ทัพ” ฉางเฟิงกล่าวจากด้านนอก “มีคนจากวังหลวงมาขอพบขอรับ”

จิ่งเหยียนกับเยว่ซินมองหน้ากัน

เขาอนุญาตให้เข้ามา ฉางเฟิงจึงเปิดประตูแล้วรายงานว่า ขันทีเกา ผู้ดูแลห้องเครื่องในตำหนักฮองเฮาเดินทางมาพร้อมของพระราชทาน ต้องการมอบให้คู่บ่าวสาวด้วยตนเอง

เยว่ซินเหลือบมองควันสีเทาที่ยังลอยอยู่นอกหน้าต่าง

ข่าวการแต่งงานถูกปิดจนแทบไม่มีแขกจากราชสำนักได้รับอนุญาตให้เข้าจวน แต่ของพระราชทานจากฮองเฮากลับมาถึงในเช้าวันแรกหลังพิธีพอดี

รวดเร็วจนน่าสงสัย

จิ่งเหยียนออกคำสั่งให้พาคนจากวังไปรอที่โถงรับรอง ก่อนหันมาหานาง “เก็บป้ายเสีย”

“ข้าจะไปด้วย”

“คนจากวังอาจเคยเห็นคนในสกุลเผย”

“หากข้าไม่ออกไปพบในฐานะฮูหยินของท่าน จะยิ่งทำให้เขาสงสัย”

ชายหนุ่มพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “อย่าอยู่ห่างจากข้า”

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงโถงรับรอง ขันทีวัยกลางคนในชุดสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนรออยู่ ข้างกายมีบ่าวหนุ่มสองคนช่วยกันประคองหีบไม้แดงขนาดเล็ก

ขันทีเกามีรูปร่างผอม ใบหน้าขาวซีด และมีรอยยิ้มประดับริมฝีปากตลอดเวลา เมื่อเห็นคู่บ่าวสาว เขารีบโค้งกายคำนับอย่างนอบน้อม

“ข้าน้อยถวายความเคารพท่านแม่ทัพและฮูหยิน”

จิ่งเหยียนนั่งลงบนเก้าอี้ประธาน “ขันทีเกาไม่ต้องมากพิธี ฮองเฮามีรับสั่งสิ่งใดหรือ”

“เมื่อวานพระองค์เพิ่งทราบข่าวว่าท่านแม่ทัพประกอบพิธีมงคล น่าเสียดายที่ทราบช้าเกินไปจึงมิได้เตรียมของพระราชทานล่วงหน้า เช้าวันนี้พระองค์มีรับสั่งให้ข้าน้อยนำสุราบุปผาร้อยปีมามอบให้ เพื่ออวยพรให้ท่านแม่ทัพกับฮูหยินครองคู่กันยืนยาว”

บ่าวยกหีบไม้ขึ้นวางบนโต๊ะ เมื่อเปิดออก ภายในมีไหสุราสีขาวแกะลายดอกโบตั๋นหนึ่งใบ ปากไหปิดด้วยผ้าแดงและประทับตราขี้ผึ้งรูปหงส์ ซึ่งเป็นตราส่วนพระองค์ของฮองเฮาหลี่

เยว่ซินมองตราผนึกอย่างละเอียด ขอบขี้ผึ้งเรียบสนิท ไม่มีรอยแตกหรือรอยหลอมใหม่ เชือกซึ่งมัดปากไหก็เป็นปมแบบเฉพาะของวังหลวง ไม่มีร่องรอยถูกแกะออกระหว่างทาง

ขันทีเกาหยิบจอกสุราสองใบมาวาง “ฮองเฮามีรับสั่งว่า สุราไหนี้เป็นของที่อดีตฮ่องเต้ประทานให้พระองค์เมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์ พระองค์เก็บรักษาไว้นานหลายปี วันนี้ยอมมอบให้เพราะทรงเห็นว่าท่านแม่ทัพมีความชอบต่อแผ่นดิน”

คำว่าอดีตฮ่องเต้ทำให้เยว่ซินรู้สึกเย็นวาบ

นางหันไปมองจิ่งเหยียน พบว่าเขายังคงมีสีหน้าไม่สะทกสะท้าน

ขันทีเกาแกะตราผนึกต่อหน้าทุกคน กลิ่นสุราหอมหวานลอยออกมาทันที เขารินลงในจอกทั้งสองใบ ของเหลวใสสะท้อนแสงเป็นประกาย ไม่มีตะกอนหรือสีผิดปกติ

จิ่งเหยียนเอื้อมมือหมายจะรับ แต่เยว่ซินชิงหยิบจอกของเขาขึ้นมาก่อน

“ฮูหยิน?” ขันทีเกามองนางอย่างแปลกใจ

เยว่ซินยิ้มบาง “ท่านแม่ทัพเพิ่งได้รับบาดเจ็บ หมอกำชับไม่ให้ดื่มสุรามาก ข้าเป็นภรรยาย่อมต้องตรวจดูเสียก่อน”

นางหยิบเข็มเงินจากกล่องเล็กที่พกติดตัว จุ่มลงในจอกแล้วรออยู่ครู่หนึ่ง

เข็มยังคงเป็นสีเงิน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

“ฮูหยินระมัดระวังยิ่งนัก” ขันทีเกากล่าวคล้ายหยอกล้อ “แต่สิ่งนี้เป็นสุราจากตำหนักฮองเฮา จะมีสิ่งผิดปกติได้อย่างไร”

“เพิ่งมีคนลอบเข้าจวนเมื่อคืน ข้าจึงจำเป็นต้องรอบคอบ”

เยว่ซินยกจอกสุราเข้าใกล้จมูก นอกจากกลิ่นหอมของดอกไม้กับสุราบ่ม นางยังได้กลิ่นหวานจาง ๆ คล้ายผลไม้สุก กลิ่นนั้นบางเบาจนแทบถูกความหอมอย่างอื่นกลบมิด

นางเคยได้กลิ่นนี้ในห้องปรุงยาของบิดา

เป็นกลิ่นของ เกสรหลัวหง สมุนไพรที่ไม่มีพิษในตัวเอง ใช้เพียงเล็กน้อยจะช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตและทำให้ร่างกายอบอุ่น แต่หากใช้กับผู้ที่มีพิษจันทร์โลหิตสะสมอยู่ มันจะทำให้พิษซึ่งสงบนิ่งกระจายไปทั่วเส้นชีพจรอย่างรวดเร็ว

เยว่ซินเหลือบมองจิ่งเหยียนก่อนวางจอกลง

“ไม่มีพิษ”

ขันทีเกายิ้มกว้างขึ้น “เช่นนั้นเชิญท่านทั้งสองดื่มเถิด ข้าน้อยจะได้นำความกลับไปกราบทูลว่าพระราชทานถึงมือแล้ว”

จิ่งเหยียนหยิบจอกสุราขึ้นมา

เยว่ซินจับแขนเสื้อเขาไว้ใต้โต๊ะ ปลายนิ้วเขียนอักษรสั้น ๆ ลงบนข้อมือของเขา

อย่าดื่ม

ทว่าภายนอกนางยังคงยิ้ม ก่อนยกจอกของตนขึ้นแตะกับจอกเขา

ทั้งสองยกจอกขึ้นพร้อมกัน เยว่ซินใช้แขนเสื้อปิดบังใบหน้า ปล่อยให้สุราไหลลงไปตามผ้าที่ซ่อนอยู่ด้านใน ส่วนจิ่งเหยียนเพียงแตะริมฝีปากแล้วเทสุราส่วนใหญ่ลงในแจกันข้างเก้าอี้อย่างแนบเนียน

ขันทีเกาจับตามองจนแน่ใจว่าจอกทั้งสองว่างเปล่า จึงกล่าวคำอวยพรอีกหลายประโยคก่อนขอตัวกลับ

ทันทีที่เขาพ้นประตู จิ่งเหยียนก็วางจอกลง

“พบอะไร”

“เกสรหลัวหง”

“เป็นพิษหรือไม่”

“สำหรับคนทั่วไปไม่ใช่ แต่สำหรับท่าน มันอันตรายกว่ายาพิษธรรมดาหลายเท่า”

เยว่ซินนำสุราส่วนหนึ่งเทใส่ขวดกระเบื้องเล็ก ก่อนเติมผงยาสีน้ำตาลลงไป ของเหลวใสค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงราวโลหิต

“พิษในร่างกายท่านปกติจะซ่อนตัวอยู่ตามเส้นชีพจร เกสรชนิดนี้จะกระตุ้นให้มันไหลเข้าสู่หัวใจและสมอง ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป ท่านจะเริ่มปวดศีรษะ สูญเสียความสามารถในการแยกแยะมิตรกับศัตรู และมีพละกำลังเพิ่มขึ้นชั่วคราว”

จิ่งเหยียนมองสุราสีแดงในขวด “เหมือนเมื่อคืนหรือ”

“อาจรุนแรงกว่านั้น หากท่านดื่มทั้งจอก คนในห้องนี้อาจไม่มีผู้ใดรอดชีวิต”

ฉางเฟิงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลรีบจับด้ามดาบ “ข้าจะไปจับตัวขันทีผู้นั้น”

“อย่าเพิ่ง” จิ่งเหยียนสั่ง “หากเขาเป็นผู้ลงมือจริง การจับตอนนี้จะทำให้คนบงการไหวตัว”

เยว่ซินพยักหน้า “คนส่งย่อมต้องรอดูว่าท่านดื่มหรือไม่ เมื่อครู่เขาจับตาดูจอกสุราตลอดเวลา บ่าวที่มากับเขาก็น่าสงสัยไม่ต่างกัน”

จิ่งเหยียนสั่งให้ฉางเฟิงพาคนติดตามอย่างลับ ๆ ส่วนเขากับเยว่ซินกลับไปตรวจไหสุรา

ตราผนึกไม่มีร่องรอยถูกเปิด แสดงว่าเกสรหลัวหงถูกใส่ลงไปก่อนประทับตรา หากสุราออกมาจากห้องเก็บของในตำหนักฮองเฮาจริง คนที่ลงมือย่อมต้องมีอำนาจเข้าออกเขตหวงห้ามของวังหลัง

แต่ยังมีความเป็นไปได้ว่าตราผนึกทั้งหมดเป็นของปลอม

“ฮองเฮาหลี่มีเหตุผลใดต้องการให้ท่านคลุ้มคลั่ง” เยว่ซินถาม

“ข้าไม่เคยอยู่ฝ่ายพระนาง”

“เพียงเพราะไม่ยอมเข้าร่วมกับฝ่ายฮองเฮา พระนางจึงต้องการฆ่าท่านหรือ”

“ในราชสำนัก การไม่ยอมเป็นพวกเดียวกันก็เพียงพอให้ถูกมองว่าเป็นศัตรูแล้ว”

“แต่ยานี้ไม่ได้มุ่งหมายให้ท่านตายในทันที” เยว่ซินมองสุราในขวด “คนร้ายต้องการให้ท่านสูญเสียสติและลงมือทำบางอย่าง หากเพียงอยากฆ่า เกสรหลัวหงไม่ใช่ตัวเลือกที่เหมาะสม”

จิ่งเหยียนกำลังจะตอบ ฉางเฟิงก็กลับเข้ามารายงานว่าขันทีเกาเดินทางออกจากจวนไปแล้ว แต่บ่าวหนุ่มหนึ่งในสองคนกลับอ้างว่าทำถุงเงินหายและขอแยกตัวไปค้นหา

บ่าวผู้นั้นไม่ได้ออกทางประตูใหญ่ หากลอบเดินไปยังเรือนเก็บของร้างหลังจวน

จิ่งเหยียนคว้ากระบี่ทันที

เยว่ซินติดตามไปด้วย แม้ฉางเฟิงพยายามคัดค้าน แต่จิ่งเหยียนไม่ได้ห้าม เขาเพียงกำชับให้นางอยู่ด้านหลังและห้ามแยกตัวไปเพียงลำพัง

เรือนร้างตั้งอยู่ติดกำแพงทิศตะวันตก เดิมใช้เก็บเสบียงก่อนสร้างคลังแห่งใหม่ หลังคาบางส่วนผุพัง ประตูไม้เต็มไปด้วยฝุ่น ทว่าบนพื้นกลับมีรอยเท้าใหม่ทอดเข้าไปด้านใน

จิ่งเหยียนผลักประตูเปิด

กลิ่นเลือดพุ่งออกมาต้อนรับทันที

บ่าวหนุ่มจากวังนอนคว่ำอยู่กลางเรือน ด้านหลังมีลูกธนูสั้นปักอยู่ เลือดไหลนองไปตามพื้น ฝุ่นรอบกายมีรอยตะเกียกตะกาย แสดงว่าเขายังมีชีวิตอยู่หลังถูกยิง

เยว่ซินรีบคุกเข่าลงข้างกาย พลิกร่างเขาขึ้นแล้วตรวจชีพจร

ยังเต้นอยู่ แต่แผ่วเบาเต็มที

“ผู้ใดส่งเจ้ามา” จิ่งเหยียนถาม “ใส่สิ่งใดลงในสุรา”

บ่าวหนุ่มพยายามอ้าปาก เลือดกลับไหลออกมาจากริมฝีปาก เขาไม่อาจเปล่งเสียงได้ เพราะลูกธนูทะลุปอดข้างหนึ่ง

เยว่ซินกดผ้าห้ามเลือดแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ “ไม่ต้องพูด เขียนลงบนพื้น เจ้าต้องการบอกสิ่งใดก็เขียนออกมา”

นางนำปลายนิ้วของเขาแตะเลือดที่ไหลอยู่ข้างลำตัว

บ่าวหนุ่มใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายลากนิ้วไปบนพื้นไม้ เส้นแรกโค้ง เส้นที่สองพาดลงตรงกลาง ก่อนวาดกรอบรอบนอกอย่างสั่นเทา

เป็นอักษรคำว่า จันทร์

เขาพยายามจะเขียนต่อ ทว่าปลายนิ้วหยุดนิ่งเสียก่อน ลมหายใจสุดท้ายหลุดออกจากริมฝีปาก ดวงตาเบิกค้างอย่างหวาดกลัว

เยว่ซินแตะเปลือกตาเขาให้ปิดลง

“เขารู้เรื่องจันทร์โลหิต” นางกล่าว

จิ่งเหยียนมองอักษรซึ่งเขียนด้วยเลือด “หรือกำลังบอกว่าคนสั่งการมีชื่อเกี่ยวข้องกับดวงจันทร์”

“อาจเป็นได้ทั้งสองอย่าง”

ฉางเฟิงค้นรอบเรือน พบรูเล็กบนหน้าต่างด้านหลัง คนร้ายซุ่มยิงมาจากภายนอกและหลบหนีข้ามกำแพงไปก่อนที่พวกเขาจะมาถึง เหลือไว้เพียงรอยรองเท้าซึ่งจงใจเหยียบย่ำจนไม่อาจระบุรูปแบบได้

อีกครั้งที่พยานถูกฆ่าก่อนเปิดเผยความจริง

หลังนำศพออกไป เยว่ซินกลับมายังเรือนใหญ่และนำบันทึกเก่าของบิดาออกมา นางเปิดหน้าซึ่งกล่าวถึงจันทร์โลหิต แล้ววางไว้ตรงหน้าจิ่งเหยียน

“คนทั่วไปเข้าใจว่าจันทร์โลหิตเป็นยาพิษร้ายแรง เพราะอดีตฮ่องเต้สิ้นพระชนม์หลังได้รับมัน แต่ความจริงมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อสังหาร”

“แล้วสร้างขึ้นเพื่อสิ่งใด”

“ทำลายความทรงจำและควบคุมมนุษย์”

จิ่งเหยียนนิ่งไป

เยว่ซินชี้ตัวอักษรในบันทึก “หากได้รับเพียงครั้งเดียว ผู้ถูกพิษจะปวดศีรษะและสูญเสียความทรงจำช่วงสั้น ๆ แต่หากได้รับต่อเนื่องหลายปี มันจะฝังตัวอยู่ในเส้นชีพจร ทำให้ผู้ใช้ยาสามารถควบคุมปฏิกิริยาของคนผู้นั้นได้”

“ควบคุมอย่างไร”

“ใช้เสียง กลิ่น หรือคำพูดบางอย่างร่วมกับยากระตุ้น หากทำซ้ำเป็นเวลานาน ร่างกายจะจดจำคำสั่งแม้สมองไม่อาจจดจำได้” นางมองเข้าไปในดวงตาของเขา “ท่านอาจไม่ได้คลุ้มคลั่งเพราะพระจันทร์เต็มดวง แต่เพราะมีคนเลือกลงมือในคืนพระจันทร์เต็มดวง เพื่อทำให้ทุกคนเชื่อว่าอาการของท่านเกิดขึ้นตามธรรมชาติ”

จิ่งเหยียนกำมือแน่น “หมายความว่า ทุกครั้งที่ข้าสูญเสียสติ อาจมีคนคอยกระตุ้นพิษอยู่ใกล้ ๆ”

“เป็นไปได้”

“รวมถึงเมื่อคืน”

“โดยเฉพาะเมื่อคืน”

เขาลุกขึ้นทันที แต่การเคลื่อนไหวกะทันหันทำให้สีหน้าบิดเบี้ยว มือข้างหนึ่งยกขึ้นกดขมับ

เยว่ซินรีบเข้าไปประคอง “ปวดศีรษะอีกแล้วหรือ”

“เพียงเล็กน้อย”

คำตอบของเขาไม่ตรงกับเม็ดเหงื่อซึ่งเริ่มผุดขึ้นตามไรผม เยว่ซินกำลังจะตรวจชีพจร เสียงกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ กลับดังแว่วมาจากด้านนอก

เป็นเสียงกระดิ่งโลหะหลายลูกกระทบกันตามแรงลม

ชั่วพริบตา ร่างของจิ่งเหยียนก็แข็งเกร็ง

ลมหายใจซึ่งเคยสม่ำเสมอพลันหนักหน่วง เส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้น ดวงตาของเขามีสีแดงจาง ๆ ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

เยว่ซินประคองใบหน้าเขา “จิ่งเหยียน มองข้า”

ชายหนุ่มเหมือนไม่ได้ยิน

เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง

กรุ๊งกริ๊ง...

มือของเขากระชากข้อมือนางอย่างรุนแรง ก่อนจะหยุดชะงักราวกับกำลังต่อสู้กับตนเอง

เยว่ซินรีบแทงเข็มลงบนจุดระงับประสาทสองแห่ง เสียงกระดิ่งด้านนอกหยุดลงในเวลาเดียวกัน อาการเกร็งของจิ่งเหยียนจึงค่อย ๆ บรรเทา

“เสียงนั้นมาจากที่ใด” นางถาม

ฉางเฟิงซึ่งเพิ่งวิ่งเข้ามาหยุดอยู่ตรงประตู เขาหันมองตามทิศทางของเสียง ก่อนตอบด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เรือนของหลี่มามาขอรับ”

เยว่ซินหันไปทางหน้าต่าง

ท่ามกลางกิ่งไม้ซึ่งไหวเอนตามแรงลม นางมองเห็นชายคาเรือนหลังเล็กอยู่ไม่ไกล กระดิ่งทองเหลืองหลายลูกแขวนอยู่ใต้ชายคา สายสีแดงซึ่งผูกติดกับกระดิ่งสะบัดไปมาตามแรงลม

หลี่มามาเป็นผู้เลี้ยงจิ่งเหยียนมาตั้งแต่เด็ก

นางย่อมรู้ว่าเขาถูกพิษ รู้ว่าอาการจะกำเริบเมื่อใด และรู้เรื่องในอดีตมากกว่าคนส่วนใหญ่ในจวน

เยว่ซินนึกถึงรอยยิ้มอบอุ่นของหญิงวัยกลางคนในคืนแต่งงาน ก่อนก้มมองรอยนิ้วสีแดงซึ่งจิ่งเหยียนทิ้งไว้บนข้อมือของตนหรือคนที่คอยกระตุ้นให้พยัคฆ์โลหิตกลายเป็นสัตว์ร้าย จะเป็นหญิงผู้เลี้ยงดูเขามากับมือ