บทที่ 4 ห้องลับใต้เรือนแม่ทัพ

หลังเสียงกระดิ่งจากเรือนของหลี่มามาหยุดลง อาการปวดศีรษะของเซี่ยจิ่งเหยียนก็ค่อย ๆ บรรเทาอย่างน่าประหลาด

เผยเยว่ซินถอนเข็มเล่มสุดท้ายออกจากบริเวณต้นคอของเขา ก่อนใช้นิ้วแตะชีพจรตรงข้อมือ ชีพจรที่เมื่อครู่เต้นรุนแรงราวกับสัตว์ป่ากำลังพุ่งชนกรงขังเริ่มกลับมาเป็นจังหวะ แม้จะยังเร็วกว่าปกติอยู่บ้างก็ตาม

จิ่งเหยียนลืมตาขึ้น ดวงตาแดงก่ำจางลงจนเกือบเป็นสีเดิม ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างยังคงเกร็งแน่น

“รู้สึกอย่างไรบ้าง”

“เหมือนมีเข็มนับร้อยเล่มแทงอยู่ในศีรษะ”

“ก่อนอาการกำเริบ ท่านได้ยินเสียงกระดิ่งหรือไม่”

เขาหลับตานึกอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ยิน”

“เคยได้ยินเสียงแบบเดียวกันก่อนสูญเสียสติครั้งอื่นหรือไม่”

“จำไม่ได้”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เยว่ซินขมวดคิ้ว นางหันไปมองฉางเฟิงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

“กระดิ่งเหล่านั้นแขวนอยู่ที่เรือนหลี่มามานานเท่าใดแล้ว”

“เท่าที่ข้าจำได้ก็หลายปีแล้วขอรับ” ฉางเฟิงตอบ “เป็นกระดิ่งที่ท่านแม่ทัพนำกลับมาจากชายแดน หลี่มามาเห็นว่างดงามจึงขอไปแขวนไว้ใต้ชายคา”

“เมื่อก่อนเสียงกระดิ่งเคยทำให้อาการของท่านแม่ทัพกำเริบหรือไม่”

“ข้าไม่เคยสังเกต”

เยว่ซินหันกลับมามองจิ่งเหยียน “กระดิ่งมาจากที่ใด”

“จำไม่ได้”

“ท่านนำมันกลับมาด้วยตนเอง แต่จำไม่ได้หรือ”

“ข้ากลับจากสนามรบแต่ละครั้งพร้อมของมากมาย บางชิ้นเป็นของบรรณาการ บางชิ้นเป็นของที่ยึดมาจากศัตรู ข้าจำไม่ได้ทั้งหมด”

แม้คำอธิบายฟังดูสมเหตุสมผล แต่เยว่ซินยังไม่อาจละทิ้งความสงสัย

หลี่มามาเป็นผู้ใกล้ชิดจิ่งเหยียนมาตั้งแต่เด็ก นางย่อมรู้เรื่องอาการป่วยและการสูญเสียความทรงจำของเขาดีกว่าคนอื่น หากเสียงกระดิ่งเป็นสิ่งกระตุ้นพิษจริง ไม่มีทางที่หญิงผู้นั้นจะไม่เคยสังเกตเห็นตลอดหลายปี

“ข้าจะให้คนนำกระดิ่งออก” จิ่งเหยียนกล่าว

“ยังไม่ต้อง”

เขามองนางอย่างตั้งคำถาม

“หากหลี่มามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริง การรีบร้อนนำออกจะทำให้นางรู้ว่าพวกเราสงสัย” เยว่ซินเก็บเข็มกลับลงในกล่อง “ปล่อยทุกอย่างไว้เหมือนเดิมก่อน”

“เมื่อวานเจ้ายังโกรธที่ข้าทำลายศพ วันนี้กลับรู้จักเก็บอาการแล้วหรือ”

“ข้าเพียงเรียนรู้ว่าการอยู่กับสามีซึ่งมีความลับมากมาย จำเป็นต้องมีความอดทนมากกว่าปกติ”

จิ่งเหยียนปรายตามองนาง แต่ไม่ได้โต้ตอบ เขาหันไปสั่งฉางเฟิงให้เพิ่มเวรยามรอบจวนและตรวจสอบคนที่เข้าออกเรือนของหลี่มามาอย่างลับ ๆ

ส่วนเยว่ซินตัดสินใจว่าจะไม่รอผลจากการตรวจสอบของเขาเพียงอย่างเดียว

เช้าวันถัดมา หลี่มามาเดินทางไปยังวัดนอกเมืองเพื่อนำของไปถวายตามธรรมเนียมหลังพิธีแต่งงาน เยว่ซินรอจนรถม้าของหญิงวัยกลางคนออกจากจวนแล้ว จึงถือกล่องยาเดินไปยังเรือนของนาง

“ฮูหยินมาหาหลี่มามาหรือเจ้าคะ” สาวใช้หน้าเรือนถาม

“เมื่อคืนเสียงกระดิ่งทำให้ข้านอนไม่หลับ ข้าจึงอยากตรวจดูว่ามีกลไกใดผิดปกติหรือไม่”

สาวใช้มิได้สงสัย เพราะทั้งจวนรู้แล้วว่าเมื่อคืนท่านแม่ทัพมีอาการปวดศีรษะ นางจึงรีบยกบันไดมาให้และช่วยปลดกระดิ่งทั้งหมดลงจากชายคา

เยว่ซินตรวจทีละลูกอย่างละเอียด กระดิ่งทำจากทองเหลืองธรรมดา ด้านในไม่มีผงยา ไม่มีกลิ่น และไม่พบช่องลับสำหรับซ่อนสิ่งใด เสียงของมันอาจเป็นเพียงสิ่งกระตุ้นซึ่งร่างกายจิ่งเหยียนถูกฝึกให้ตอบสนอง ไม่จำเป็นต้องมียาพิษซ่อนอยู่ในกระดิ่ง

“ข้าต้องการเชือกเส้นใหม่ เจ้าไปเอาจากห้องเก็บของได้หรือไม่”

สาวใช้รับคำแล้วเดินออกไป

เมื่อเหลืออยู่เพียงลำพัง เยว่ซินจึงเข้าไปภายในเรือน

ห้องของหลี่มามาจัดวางอย่างเรียบง่าย เตียงไม้ตั้งอยู่ชิดผนัง ด้านข้างมีโต๊ะเครื่องแป้งกับตู้เสื้อผ้าหลังเล็ก บนโต๊ะบูชาวางพระพุทธรูปหยกหนึ่งองค์กับถ้วยน้ำสะอาด ไม่มีเครื่องประดับราคาแพงหรือสิ่งของซึ่งบ่งบอกว่าหญิงผู้นี้เคยรับผลประโยชน์จากผู้ใด

เยว่ซินตรวจตู้เสื้อผ้า ลิ้นชัก และใต้เตียง ไม่พบยาแปลกปลอมหรือจดหมายลับแม้แต่ชิ้นเดียว

นางกำลังจะยอมถอยกลับ แต่เมื่อเดินผ่านโต๊ะบูชา กลับสังเกตว่าขอบตู้ด้านล่างมีรอยครูดบนพื้น ฝุ่นบริเวณนั้นบางกว่าส่วนอื่น แสดงว่ามีการเคลื่อนย้ายอยู่บ่อยครั้ง

เยว่ซินออกแรงเลื่อนตู้ พบช่องเล็กซ่อนอยู่ด้านหลัง ภายในมีกล่องไม้เก่าขนาดประมาณสองฝ่ามือวางอยู่

หัวใจของนางเต้นเร็วขึ้น

ฝากล่องไม่มีแม่กุญแจ แต่พันไว้ด้วยเชือกแดงซึ่งสีซีดจนเกือบกลายเป็นสีเทา เยว่ซินคลายปมออกแล้วเปิดอย่างระมัดระวัง

ภายในไม่มีจดหมายหรือยาพิษ มีเพียงเศษผ้าสีขาวขนาดหนึ่งฝ่ามือ พื้นผ้าเต็มไปด้วยคราบสีน้ำตาลคล้ำซึ่งน่าจะเป็นเลือดเก่า ตรงมุมปักรูปพระจันทร์เสี้ยวด้วยด้ายสีแดง

ลวดลายคล้ายกับอักษรคำว่า “จันทร์” ซึ่งบ่าวจากวังใช้เลือดเขียนไว้ก่อนตาย

เยว่ซินหยิบเศษผ้าขึ้นดม กลิ่นทั้งหมดจางหายไปตามกาลเวลา แต่เมื่อพลิกด้านหลัง นางกลับพบตัวอักษรเล็ก ๆ ปักอยู่ใต้ลายจันทร์

เจ็ด

ตัวเลขนั้นหมายถึงสิ่งใด

คนลำดับที่เจ็ด ห้องทดลองหมายเลขเจ็ด หรือยาตำรับที่เจ็ด?

“ฮูหยินกำลังหาอะไรอยู่หรือเจ้าคะ”

เสียงซึ่งดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เยว่ซินชะงัก

นางหันกลับไปพบหลี่มามายืนอยู่ตรงประตู ในมือถือตะกร้าสานซึ่งภายในมีธูปกับกระดาษเงินกระดาษทอง การไปวัดซึ่งควรใช้เวลาครึ่งวันกลับสิ้นสุดลงเร็วกว่าที่คาด

สาวใช้ที่ถูกส่งไปเอาเชือกยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าซีดเผือด คงรู้แล้วว่าตนถูกหลอกให้ออกไป

เยว่ซินไม่รีบร้อนเก็บของหนี นางวางเศษผ้ากลับลงในกล่องแล้วหันมาเผชิญหน้าอีกฝ่าย

“ข้าควรถามท่านมากกว่าว่า สิ่งนี้คืออะไร”

หลี่มามาวางตะกร้าลงบนโต๊ะ “เป็นของเก่าที่ไม่มีความสำคัญ”

“หากไม่มีความสำคัญ เหตุใดต้องซ่อนเอาไว้หลังตู้บูชา”

หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาหยิบกล่องไม้ นางลูบรอยเลือดบนเศษผ้าอย่างแผ่วเบา แววตาอบอุ่นซึ่งมักมีรอยยิ้มเจืออยู่พลันเต็มไปด้วยความเศร้า

“ของบางอย่างถูกเก็บไว้ ไม่ใช่เพราะยังมีประโยชน์ แต่เพราะเจ้าของไม่อาจตัดใจทิ้งมัน”

“มันเป็นของผู้ใด”

“ข้าน้อยตอบไม่ได้เจ้าค่ะ”

“เกี่ยวข้องกับพิษในร่างกายจิ่งเหยียนหรือไม่”

มือของหลี่มามาหยุดนิ่งเพียงชั่วครู่ ก่อนปิดฝากล่องลง “ฮูหยินไม่ควรเรียกชื่อท่านแม่ทัพตรง ๆ ต่อหน้าคนรับใช้”

“ท่านยังไม่ได้ตอบคำถาม”

“บางคำถามไม่มีคำตอบ ย่อมดีกว่ารู้แล้วต้องเจ็บปวด”

“เมื่อคืนเสียงกระดิ่งจากเรือนท่านทำให้อาการของเขากำเริบ ท่านรู้หรือไม่”

“รู้เจ้าค่ะ”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เยว่ซินประหลาดใจ

“แล้วเหตุใดจึงยังแขวนมันไว้”

“เพราะในอดีตท่านแม่ทัพเป็นผู้สั่งห้ามผู้ใดนำกระดิ่งลง”

“เขารู้หรือว่าเสียงนั้นทำให้อาการกำเริบ”

“อาจรู้ หรืออาจไม่รู้” หลี่มามามองนาง “ความทรงจำของท่านแม่ทัพมิได้ขาดหายเพราะพิษเพียงอย่างเดียว บางเรื่องเขาเป็นผู้เลือกจะลืมด้วยตนเอง”

“ไม่มีผู้ใดเลือกได้ว่าจะจำหรือลืมสิ่งใด”

“เมื่อความทรงจำเจ็บปวดเกินกว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อ มนุษย์ย่อมหาวิธีฝังมันเอาไว้ แม้ต้องหลอกตนเองก็ตาม”

เยว่ซินก้าวเข้าไปใกล้ “เมื่อก่อนเกิดอะไรขึ้นกับเขา”

หลี่มามาสบตานาง คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มอ่อนโยนดังเช่นทุกครั้ง

“หากท่านแม่ทัพอยากให้ฮูหยินรู้ เขาจะเป็นผู้เล่าเอง”

“แต่เขาจำไม่ได้”

“เช่นนั้นก็ปล่อยให้ลืมไปเถิดเจ้าค่ะ”

“พิษอาจคร่าชีวิตเขา ท่านกลับต้องการให้ข้าหยุดค้นหาหรือ”

“ข้าน้อยเพียงไม่ต้องการให้ฮูหยินรื้อฟื้นเรื่องที่ท่านแม่ทัพต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อฝังมันลงไป” หลี่มามากอดกล่องไม้ไว้กับอก “ความจริงมิได้ช่วยให้ทุกคนหลุดพ้นเสมอไป บางครั้งมันเพียงฉุดคนตายให้กลับมาหลอกหลอนคนเป็น”

คำพูดนั้นทำให้เยว่ซินรู้สึกเย็นวาบ

“ท่านกำลังเตือนหรือข่มขู่ข้า”

“ข้าน้อยไม่กล้าข่มขู่ฮูหยิน” หลี่มามายอบกาย “ข้าน้อยเพียงหวังว่าท่านจะรักษาชีวิตของแม่ทัพ มิใช่เปิดบาดแผลจนเขาต้องกลับไปตายอยู่ในอดีตอีกครั้ง”

เยว่ซินออกจากเรือนโดยไม่ได้คำตอบ แต่ความสงสัยกลับเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

หลี่มามารู้เรื่องสถานที่ซึ่งจิ่งเหยียนถูกทดลองยา รู้ว่าเสียงกระดิ่งเกี่ยวข้องกับอาการของเขา และยังเก็บเศษผ้าปักรูปจันทร์เอาไว้ ทว่านางไม่พบสิ่งใดยืนยันว่าหญิงวัยกลางคนเป็นผู้วางยา

หลี่มามาอาจเป็นศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้เขาที่สุด

หรืออาจเป็นผู้รอดชีวิตอีกคนซึ่งกำลังพยายามปกป้องเขาด้วยวิธีของตนเอง

เย็นวันนั้น จิ่งเหยียนกลับจากค่ายทหารเร็วกว่าปกติ เขาไม่ได้ถามเรื่องที่เยว่ซินเข้าไปตรวจค้นเรือนหลี่มามา แสดงว่าไม่มีผู้ใดรายงาน หรือเขารู้แล้วแต่เลือกไม่เอ่ยถึง

หลังรับอาหารเย็น เขาเข้าไปในห้องหนังสือและสั่งห้ามผู้ใดรบกวน

เยว่ซินรออยู่ในห้องนอนเกือบครึ่งชั่วยาม ก่อนหยิบกริชกับกล่องเข็มติดตัวแล้วออกไป

นางไม่อาจรอให้ทุกคนในจวนยินยอมเปิดเผยความลับทีละเรื่อง

เมื่อไปถึงห้องหนังสือ ด้านในกลับว่างเปล่า ประตูอีกด้านไม่มีทางออก หน้าต่างยังปิดสนิท แต่น้ำชาบนโต๊ะมีไอร้อนลอยอยู่ แสดงว่าจิ่งเหยียนเพิ่งอยู่ที่นี่ไม่นาน

เยว่ซินเดินสำรวจรอบห้อง ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานเต็มไปด้วยตำราพิชัยสงครามและแผนที่ชายแดน ไม่มีร่องรอยของประตูลับ แต่บนพื้นหน้าชั้นหนังสือด้านทิศเหนือมีรอยฝุ่นขาดหายเป็นรูปครึ่งวงกลม

นางลองผลักชั้นหนังสือแต่ไม่ขยับ จึงตรวจสอบสิ่งของที่อยู่ใกล้กัน กระทั่งพบแจกันสำริดบนโต๊ะมุมห้องมีรอยจับอยู่ตรงฐาน

เมื่อหมุนแจกันไปทางซ้าย เสียงกลไกภายในผนังก็ดังขึ้น

ชั้นหนังสือค่อย ๆ เคลื่อนออก เผยบันไดหินทอดลงสู่ความมืดเบื้องล่าง

เยว่ซินจุดตะเกียงบนโต๊ะแล้วเดินลงไปทีละขั้น อากาศใต้ดินเย็นชื้นและมีกลิ่นกระดาษเก่า ทางเดินยาวพานางมาถึงห้องลับซึ่งกว้างเกือบเท่าห้องหนังสือด้านบน

แสงตะเกียงหลายดวงส่องให้เห็นผนังซึ่งเต็มไปด้วยแผนที่ ภาพวาดบุคคล และกระดาษบันทึกจำนวนมาก เชือกสีแดงโยงหลักฐานแต่ละชิ้นเข้าหากันราวกับใยแมงมุมขนาดใหญ่

จิ่งเหยียนไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว อาจออกไปทางประตูลับอีกด้านก่อนนางลงมา

เยว่ซินวางตะเกียงแล้วเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ

ภาพวาดตรงกลางเป็นใบหน้าของอดีตฮ่องเต้ รอบข้างมีรายชื่อขุนนาง หมอหลวง ขันที และนายทหารซึ่งรับหน้าที่รักษาความปลอดภัยในคืนสิ้นพระชนม์

รายชื่อทั้งหมดมีสิบสองคน

สิบเอ็ดชื่อถูกขีดฆ่าด้วยหมึกแดง

ข้างแต่ละชื่อมีบันทึกสาเหตุการตายแตกต่างกัน บางคนตกม้าตาย บางคนจมน้ำ บางคนถูกโจรฆ่าระหว่างเดินทางกลับบ้านเกิด อีกสองคนเสียชีวิตเพราะไฟไหม้เรือนพัก

เมื่อมองเพียงผิวเผิน ทุกคนเหมือนตายด้วยอุบัติเหตุซึ่งไม่เกี่ยวข้องกัน ทว่าเวลาเสียชีวิตกลับไล่เรียงกันตามลำดับ โดยทุกครั้งจะเกิดขึ้นหลังจิ่งเหยียนส่งคนไปสอบถามเรื่องคดีไม่นาน

เหลือเพียงชื่อสุดท้ายซึ่งยังไม่ถูกขีดฆ่า

หมอหลวงจ้าวเหวินฉี

เยว่ซินจำคนผู้นี้ได้ เขาเคยเป็นศิษย์ร่วมสำนักกับบิดาและเดินทางเข้าออกจวนสกุลเผยเป็นประจำ หลังเกิดคดีมีข่าวว่าเขาลาออกจากสำนักหมอหลวงด้วยอาการป่วย ก่อนหายตัวไปจากเมืองหลวง

นางนึกว่าเขาตายไปแล้วเสียอีก

ใต้รายชื่อมีข้อความสั้น ๆ เขียนไว้

พบเบาะแสครั้งสุดท้ายที่เมืองหลินอัน คาดว่ายังมีชีวิต

เยว่ซินรีบหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมา แต่เสียงเย็นชากลับดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าเข้ามา”

นางหันขวับ

จิ่งเหยียนยืนอยู่ตรงปากทางลับอีกด้าน อาภรณ์สีดำกลืนเข้ากับเงามืดจนแทบมองไม่เห็นสีหน้า ในมือถือม้วนเอกสารหลายฉบับ

“ข้าไม่รู้ว่าภรรยาต้องขออนุญาตสามีก่อนเข้าห้องหนังสือ”

“นี่ไม่ใช่ห้องหนังสือ”

“แต่เป็นห้องที่สามีใช้ซ่อนความจริงจากข้า”

เขาเดินเข้ามาดึงกระดาษรายชื่อออกจากมือนาง “เจ้าไม่ควรพบสถานที่แห่งนี้”

“ท่านติดตามคนในรายชื่อมานานเท่าใดแล้ว”

จิ่งเหยียนไม่ตอบ

“สิบเอ็ดคนตายหลังท่านส่งคนไปพบ หมายความว่าฆาตกรรู้ความเคลื่อนไหวของท่านทุกครั้ง” เยว่ซินมองเชือกแดงที่โยงอยู่บนผนัง “ในจวนนี้มีสายลับ และเขาอยู่ใกล้ท่านมากพอจะรู้ว่าท่านกำลังสืบสิ่งใด”

“ข้ารู้”

“แล้วหมอหลวงจ้าวเล่า ท่านพบเขาหรือยัง”

“ยัง”

“ให้ข้าไปพบเขา”

“ไม่ได้”

“เขาเป็นพยานคนสุดท้ายที่อาจรู้ว่าพระโอสถถูกเปลี่ยนอย่างไร”

“เพราะเป็นคนสุดท้าย ข้าจึงไม่อาจเสี่ยงให้เจ้าเข้าใกล้”

“ท่านคิดว่าข้าจะทำร้ายเขาหรือ”

“ข้าคิดว่าทันทีที่เจ้าเคลื่อนไหว ศัตรูจะรู้ว่าเขาซ่อนอยู่ที่ใด”

เยว่ซินจ้องเขา “ท่านสืบเรื่องของสกุลเผยมากี่ปีแล้ว”

“เก้าปี”

คำตอบทำให้นางนิ่งไป

“ตลอดเก้าปีที่ผ่านมา ท่านตามหาพยาน รวบรวมบันทึก และตรวจสอบคนที่เกี่ยวข้องกับการตายของบิดาข้า?”

“ใช่”

“เพราะเหตุใด”

จิ่งเหยียนหันไปวางเอกสารบนโต๊ะ “ข้าบอกแล้วว่าบิดาเจ้าเคยช่วยชีวิตข้า”

“การช่วยชีวิตเพียงครั้งเดียวทำให้ท่านยอมเสียเวลาถึงเก้าปีหรือ”

“สำหรับเจ้าอาจเป็นเพียงครั้งเดียว แต่สำหรับคนที่ไม่ควรมีชีวิตรอด มันคือทุกสิ่ง”

“เขาช่วยท่านจากที่ใด”

มือของจิ่งเหยียนที่กำลังจัดเอกสารหยุดชะงัก

“เกี่ยวข้องกับเศษผ้าปักรูปจันทร์ซึ่งหลี่มามาเก็บไว้หรือไม่”

เขาหันกลับมาทันที “เจ้าเข้าไปค้นห้องนาง?”

“ข้าไม่พบพิษหรือหลักฐานว่านางเป็นคนกระตุ้นอาการของท่าน แต่หลี่มามารู้เรื่องในอดีต นางรู้ว่าเสียงกระดิ่งทำอะไรกับท่าน และเตือนว่าข้าไม่ควรรื้อฟื้นความทรงจำที่ท่านเลือกจะลืม”

“ข้าจะสั่งให้นางทิ้งกระดิ่งทั้งหมด”

“นั่นไม่ใช่คำตอบ”

“เจ้าต้องการคำตอบใด”

“บิดาข้าช่วยท่านไว้อย่างไร เหตุใดจันทร์โลหิตจึงอยู่ในร่างกายท่าน และเหตุใดทุกคนต้องปิดบังเรื่องนี้”

“เพราะมันไม่เกี่ยวกับคดีของสกุลเผย”

“ทุกสิ่งเกี่ยวพันกันหมด!” เยว่ซินชี้ไปยังภาพหลักฐานบนผนัง “พิษในร่างกายท่าน ป้ายหยกของครอบครัวข้า ตราหน่วยเสบียง รวมถึงคนสิบเอ็ดคนที่ถูกฆ่าปิดปาก ท่านจะหลอกตนเองไปถึงเมื่อใดว่าสิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกัน”

จิ่งเหยียนก้าวเข้ามาใกล้ “บางเรื่องรู้แล้วจะไม่มีทางย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิม”

“ข้าไม่มีสิ่งใดให้ย้อนกลับไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว”

“แต่ข้ามี”

ถ้อยคำนั้นหลุดออกมารุนแรงกว่าปกติ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกซึ่งนางไม่อาจอ่านออก

เยว่ซินกำลังจะถามต่อ กลิ่นหอมบางอย่างกลับลอยเข้ามาในห้อง

เป็นกลิ่นกำยานหวานจัด ปะปนด้วยกลิ่นดอกไม้ไหม้

จิ่งเหยียนชะงัก ร่างทั้งร่างแข็งเกร็งในทันที

ม้วนเอกสารหลุดออกจากมือ

“จิ่งเหยียน?”

เขายกมือกุมศีรษะ เส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้น ลมหายใจหนักหน่วง และดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว

เยว่ซินหันมองรอบห้อง ทางเข้าสองด้านปิดอยู่ แต่กลิ่นกำยานยังไหลเข้ามาตามช่องระบายอากาศเหนือผนัง มีคนกำลังเผามันอยู่ด้านนอกห้องหนังสือ

นางรีบหยิบผ้าออกมาปิดจมูกเขา “อย่าสูดลมหายใจลึก มองข้าเอาไว้”

จิ่งเหยียนสะบัดมือนางออก

แรงของเขามากกว่าปกติหลายเท่า เยว่ซินถอยหลังไปชนโต๊ะ ก่อนจะทันหยิบเข็ม ร่างสูงก็เข้าประชิดและผลักนางชิดกำแพง

มือใหญ่บีบลำคอนาง

ภาพจากคืนก่อนย้อนกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ดวงตาของจิ่งเหยียนไม่ได้ว่างเปล่า ภายในนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความโกรธ และความเจ็บปวดราวกับเขากำลังมองเห็นใครอีกคนซ้อนทับอยู่บนร่างนาง

“ปล่อย...ข้า...”

“พวกเจ้าฆ่าพวกเขา”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

“จิ่งเหยียน ข้าคือเยว่ซิน”

“อย่าแตะต้องพวกเขา!”

แรงบีบบริเวณลำคอเพิ่มขึ้น เยว่ซินพยายามดึงเข็มออก แต่ข้อมือกลับถูกตรึงแน่นกับกำแพง นางจึงทำได้เพียงเรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ

“เซี่ยจิ่งเหยียน มองข้า”

แววตาของเขาสั่นไหว

“ข้าคือเผยเยว่ซิน บุตรสาวของหมอหลวงเผย คนที่ช่วยท่านจากริมลำธาร”

ลมหายใจร้อนจัดกระทบใบหน้านาง มือที่บีบลำคอยังคงไม่คลาย

“ท่านบอกให้ข้าอยู่ใกล้ ๆ เพื่อสงสัยท่าน จำไม่ได้หรือ”

ดวงตาสีแดงจ้องนางนิ่ง

“หากท่านฆ่าข้า จะไม่มีผู้ใดช่วยทวงความจริงให้บิดาข้า และจะไม่มีผู้ใดรักษาท่านอีกแล้ว”

ปลายนิ้วของเขากระตุก

เยว่ซินเรียกชื่ออีกครั้ง ช้าลงและชัดเจนกว่าเดิม

“จิ่งเหยียน กลับมา”

ความสับสนปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม ราวกับเสียงของนางฝ่าฝันร้ายเข้าไปถึงส่วนลึกสุดของจิตใจ

ทันใดนั้นเขาปล่อยลำคอนาง ก่อนดึงกริชออกจากเอวแล้วแทงทะลุฝ่ามือตนเอง

เลือดสดพุ่งออกมา

ความเจ็บปวดทำให้ดวงตาที่พร่าเลือนกลับมามีสติ จิ่งเหยียนเซถอยหลังไปชนโต๊ะ เขากำมือที่ถูกแทงแน่น ปล่อยให้เลือดไหลหยดลงบนพื้น

“ท่านทำอะไร!”

เยว่ซินไออย่างรุนแรง แต่ยังรีบเข้าไปจับมือเขา นางดึงกริชออก ใช้ผ้ารัดข้อมือห้ามเลือด แล้วพาเขานั่งลงบนเก้าอี้

“หากแทงลึกกว่านี้อีกนิด เส้นเอ็นของท่านจะขาด”

“อย่างน้อยข้าก็หยุดได้”

“ข้ามีเข็ม ท่านไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้”

“เจ้าไม่มีโอกาสหยิบมัน”

คำพูดนั้นทำให้นางเงียบไป

เมื่อครู่หากเสียงของนางไม่ทำให้เขาชะงัก หรือหากเขาไม่ยอมใช้ความเจ็บปวดดึงสติกลับมา นางอาจกลายเป็นศพอยู่ในห้องลับแล้วจริง ๆ

เยว่ซินแกะเสื้อคลุมของเขาออกเพื่อทำแผล มือที่เปื้อนเลือดทำให้สาบเสื้อด้านในเปรอะไปหมด นางจึงสั่งให้เขาถอดเสื้อตัวบนออก

“ไม่จำเป็น”

“หากเลือดไหลต่อ ท่านจะเป็นลม”

“แผลอยู่ที่มือ มิได้อยู่บนตัว”

“ข้าต้องตรวจว่าพิษกระจายไปตามเส้นชีพจรถึงตำแหน่งใดแล้ว ถอดออก”

จิ่งเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมปลดสายรัดเอวและดึงเสื้อตัวในออกจากไหล่

เยว่ซินเคยเห็นบาดแผลจากลูกธนูของเขามาแล้ว แต่ไม่เคยเห็นแผ่นหลังทั้งหมด

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้มือของนางหยุดนิ่ง

ใต้รอยแผลจากคมดาบและลูกธนูจำนวนมาก มีรอยแผลเก่าซึ่งไม่ควรเกิดขึ้นในสนามรบ ข้อมือทั้งสองข้างมีรอยแผลเป็นเป็นวง คล้ายเคยถูกโซ่เหล็กรัดเป็นเวลานาน ข้อเท้าก็มีรอยแบบเดียวกัน

ตรงแนวกระดูกสันหลังมีจุดแผลเล็ก ๆ เรียงกันหลายสิบจุด บางแห่งเป็นรอยเข็ม บางแห่งเป็นรอยกรีดซ้ำ ๆ เพื่อเปิดเส้นเลือด ส่วนบริเวณใต้สะบักมีรอยตราประทับรูปจันทร์ซึ่งถูกเหล็กร้อนนาบจนเนื้อผิดรูป

เยว่ซินยกมือแตะรอยนั้นอย่างแผ่วเบา

ร่างของจิ่งเหยียนเกร็งขึ้นทันที

“ผู้ใดทำกับท่าน”

“จำไม่ได้”

“ท่านจำไม่ได้จริง ๆ หรือไม่ต้องการจำ”

เขาไม่ได้ตอบ

เยว่ซินเลื่อนสายตากลับไปยังรอยแผลทั้งหมด “สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากการทรมานเพื่อสอบสวนเพียงครั้งเดียว มีคนกักขังท่านไว้เป็นเวลานาน เจาะเลือด ฝังเข็ม และทดลองยากับร่างกายท่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“พอแล้ว”

“บิดาข้าช่วยท่านออกมาจากสถานที่นั้นใช่หรือไม่”

“ข้าบอกว่าพอแล้ว”

จิ่งเหยียนคว้าเสื้อขึ้นมาสวม ทว่ามือที่บาดเจ็บทำให้การเคลื่อนไหวติดขัด เยว่ซินจึงดึงเสื้อออกจากมือเขาแล้วช่วยคลุมกลับบนไหล่ให้อย่างเงียบ ๆ

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้จนได้ยินลมหายใจของกันและกัน กลิ่นเลือดกับกลิ่นกำยานยังคงติดอยู่บนร่างของเขา

เยว่ซินพันผ้ารอบฝ่ามือให้แน่น ก่อนผูกปมอย่างระมัดระวัง

“ท่านอาจไม่อยากจำ แต่ตราบใดที่ความทรงจำเหล่านั้นยังถูกใช้เป็นอาวุธควบคุมท่าน การลืมก็ไม่ได้ช่วยให้ท่านหลุดพ้น”

แววตาของจิ่งเหยียนมืดลง “หากเจ้ารื้อฟื้นมัน เจ้าก็อาจกลายเป็นคนแรกที่ข้าฆ่า”

“เมื่อคืนท่านเกือบฆ่าข้า วันนี้ก็เกือบฆ่าอีกครั้ง” นางเงยหน้าสบตาเขา “แต่ทั้งสองครั้งท่านหยุดได้เมื่อข้าเรียกชื่อ นั่นหมายความว่าส่วนหนึ่งของท่านยังต่อสู้กับพิษอยู่”

“วันหนึ่งข้าอาจหยุดไม่ได้”

“เช่นนั้นข้าจะหาวิธีหยุดท่านก่อนวันนั้นมาถึง”

จิ่งเหยียนมองนางนิ่ง ความเย็นชาในดวงตาค่อย ๆ จางลง เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด

แต่ก่อนที่ผู้ใดจะกล่าวสิ่งใดต่อ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากบันไดด้านบน ฉางเฟิงตะโกนเรียกท่านแม่ทัพด้วยความร้อนใจ

จิ่งเหยียนเปิดทางออกและสั่งให้คนตรวจหาผู้เผากำยาน ส่วนเยว่ซินเดินไปยังกระถางสำริดในห้องหนังสือ ควันสีขาวบาง ๆ ยังลอยขึ้นจากถ่านที่ใกล้มอด

คนร้ายน่าจะลอบใส่บางอย่างผ่านหน้าต่างแล้วหนีไปก่อนพวกเขาขึ้นมา

นางใช้คีมคุ้ยเถ้าถ่าน พบเศษกลีบดอกไม้สีม่วงเข้มปะปนอยู่กับกำยาน กลีบบางส่วนไหม้จนดำ แต่รูปทรงเรียวยาวกับเส้นสีเงินตรงกลางยังมองเห็นได้ชัด

เยว่ซินหยิบขึ้นมาดม สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป

“เจ้ารู้จักหรือ” จิ่งเหยียนถาม

“ดอกหอมราตรีม่วง เป็นพืชจากแคว้นตะวันตก กลิ่นของมันช่วยให้กำยานติดทนนาน แต่เมื่อผสมเกสรหลัวหงจะกลายเป็นตัวกระตุ้นพิษ”

“พบได้ที่ใดในเมืองหลวง”

“พืชชนิดนี้ปลูกยากและไม่ชอบอากาศหนาว ทั่วเมืองหลวงน่าจะมีเพียงไม่กี่แห่ง”

ฉางเฟิงซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาเห็นกลีบดอกไม้บนผ้า สีหน้าพลันเคร่งเครียด

“ข้าเคยเห็นดอกไม้ชนิดนี้”

เยว่ซินหันไปหาเขา “ที่ใด”

“หลายเดือนก่อน ข้าติดตามท่านแม่ทัพเข้าร่วมงานเลี้ยงชมบุปผา” ฉางเฟิงตอบช้า ๆ “มีผู้หนึ่งสั่งนำพืชจากแคว้นตะวันตกมาปลูกเต็มสวน ถึงกับสร้างเรือนกระจกเพื่อรักษาอุณหภูมิในฤดูหนาว”

“เป็นจวนของผู้ใด”

ฉางเฟิงมองจิ่งเหยียนก่อนตอบ

“ตำหนักชิงอวี้ขององค์ชายรองฉีหยวนเจ๋อขอรับ”

ชื่อขององค์ชายรองทำให้เยว่ซินกำเศษกลีบดอกไม้แน่น

เมื่อสิบปีก่อน หลังสกุลเผยถูกกล่าวหาและทหารหลวงเข้าล้อมจวน ผู้ที่แอบส่งคนเปิดประตูเมืองให้นางหลบหนีออกไปก็คือองค์ชายรอง

บุรุษผู้เคยช่วยชีวิตนางในอดีต กลับกลายเป็นเจ้าของดอกไม้ซึ่งถูกนำมาใช้กระตุ้นพิษในร่างกายสามีของนาง