ตอนที่ 3 แก้วนี้ฉันให้สองหมื่น

วันต่อมาในห้องทำงานของรณกร เขานั่งไขว่ห้างพิงโซฟาหลังใหญ่ ในมือถือแก้วเหล้า ส่วนคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างกับคนที่กำลังใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่เมื่อคืนเขายังไม่ได้หลับ เพราะมีเรื่องที่จะต้องให้คิดและรีบจัดการอีกหลายเรื่อง

“มีอะไรครับนาย” บดินทร์ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องเดินเข้ามาหารณกรเมื่อถูกเรียกพบ

“ไปตามพนักงานคนนั้นมาพบฉันเดี๋ยวนี้” รณกรออกคำสั่ง

“คนไหนครับ” บดินทร์ถามด้วยความสงสัย

“คนเมื่อคืนไง”

“ผมไม่รู้จักหรอกครับ แล้วก็จำไม่ได้ด้วยว่าคนไหน” เพราะบดินทร์ไม่ใช่คนที่พารสิตามาตั้งแต่แรก เขาเลยไม่รู้จักเธอ

เพล้ง!!

เขาเขวี้ยงแก้วเหล้าในมือลงไปบนพื้นจนมันแตกกระจัดกระจาย ทำให้บดินทร์กระโดดหลบแทบไม่ทัน

“มีอะไรครับ” ราเชนทร์ที่อยู่ด้านนอกอีกคนวิ่งเข้ามาถามเมื่อได้ยินเสียงแก้วแตก

“ไม่ได้เรื่องสักตัว ออกไป!!” รณกรตวาดจนไม่มีใครกล้าถามอะไรอีก

ทั้งสองพากันวิ่งออกมาด้านนอกด้วยอาการตกใจ นานแล้วที่พวกเขาไม่เห็นอาการหงุดหงิดแบบนี้ของมาเฟียหนุ่ม

“นายเป็นอะไรวะ”

“กูก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็บอกให้กูไปตามน้องคนเมื่อคืน” บดินทร์บอก “หรือจะตามมาให้ล้างแผลให้”

“เอ้า มึงก็ไปตามให้นายสิ”

“กูไม่รู้จัก กูจำหน้าไม่ได้ มึงจำได้เหรอ” บดินทร์หันไปบอก “พี่ภพ...ต้องถามพี่ภพเมื่อคืนพี่ภพเป็นคนพาน้องเขามา”

“พี่ภพก็ไม่รู้จักหรอก เพราะแกก็บังเอิญเจอน้องเขาเหมือนกัน” ราเชนทร์ให้เหตุผล

“นั่นสินะ” บดินทร์เห็นด้วย

“ลองมองลงไปสิ เผื่อว่าวันนี้มาทำงานแล้ว” ราเชนทร์ออกความเห็น

“ออกดึกแบบนั้น กูว่าคงไม่เข้ากะเช้าหรอก” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้นแต่สายตาก็กวาดมองอย่างมีความหวัง แม้ว่ามันจะริบหรี่ก็เถอะ

ไม่ใช่เพียงแค่ลูกน้องทั้งสองที่กวาดสายตามองไปด้านล่าง ตอนนี้ชายหนุ่มที่กำลังอารมณ์เสียก็ยืนมองลงไปผ่านกระจกในห้องเหมือนกัน เขาได้ยินที่ลูกน้องพูดทั้งหมด

“เข้ากะบ่ายสินะ”

ในขณะที่เขากำลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน เท้าก็เหยียบอะไรบางอย่าง เขาจึงก้มลงไปเก็บสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำอาการหงุดหงิดที่มีหายไป

“ไอ้บิ๊ก” รณกรตะโกนเรียกลูกน้องทันที

“ครับนาย” บดินทร์ก็ไม่รอช้ารีบขานรับก่อนที่ตัวจะโผล่เข้าไป

“ตามคุณโจมาพบฉันหน่อย” เขาออกคำสั่ง

“ครับนาย” แม้จะดูเหมือนว่าเจ้านายจะใจเย็นลง แต่ด้วยความกลัวบดินทร์ก็แทบจะกระโดดลงไปโดยไม่ใช้บันได เพราะเขาไม่ใช่ซุปเปอร์แมนจึงทำให้ล้มลุกคลุกคลาน แต่เขาก็ไม่สนใจรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปหาจักรพงศ์อย่างรวดเร็ว

หลังได้รับทราบคำสั่งจากบดินทร์เพียงไม่นานจักรพงศ์ก็มาพบรณกรที่ห้องทำงาน

“มีอะไรให้ช่วยครับ”

“เชิญนั่งก่อน”

“ครับ” จักรพงศ์เลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลง

“พนักงานคนนี้” เขาวางป้ายพนักงานลงไปบนโต๊ะตรงหน้าขอจักรพงศ์ “ใช่พนักงานในบ่อนของเรามั้ย”

“ใช่ครับ” จักรพงศ์ยืนยัน

“เรียกเธอมาพบผมหน่อย”

“รู้สึกว่าวันนี้เธอจะเข้ากะบ่ายครับ” จักรพงศ์จำได้ว่าเมื่อวานรสิตาเข้างานกะบ่ายซึ่งวันนี้ก็คงไม่ต่างกัน

“มีที่อยู่ของเธอหรือเปล่า” รณกรก็ยังไม่ละความพยายามที่จะเจอรสิตาให้ได้

“เธอพักอยู่ในที่พักพนักงานของเราครับ”

“อย่างนั้นเหรอ”

คำตอบของจักรพงศ์ทำให้รณกรพอใจอยู่ไม่น้อย อย่างน้อยๆ เขาก็ไม่ต้องไปหาไกล เพราะเธออยู่ใต้จมูกของเขานี่เอง

“ครับ...คือผมขออนุญาตถามได้มั้ยครับ” จักรพงศ์ลังเลเพราะเขาอยากรู้ว่าทำไมรณกรถึงได้ถามหารสิตา

“อะไร”

“เธอไปทำอะไรให้คุณกรไม่พอใจหรือเปล่าครับ” เพราะจักรพงศ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเขาเลยคาดเดาไปก่อน

“ไม่มี เพียงแต่ผมมีเรื่องจะคุยกับเธอก็แค่นั้น” รณกรตอบไปตามความจริง

“อ๋อครับ” จักรพงศ์รู้สึกโล่งใจ ซึ่งรณกรก็สังเกตเห็นท่าทางนั้น “เรื่องสำคัญหรือเปล่า ให้ผมไปตามให้มั้ยครับ”

เมื่อได้รู้ว่ารสิตาไม่ได้สร้างเรื่องอะไร จักรพงศ์ก็ไม่ต้องเป็นห่วงหากเธอจะมาพบรณกรตอนนี้ และยินดีที่จะไปตามรสิตาให้

“ไม่ต้อง...ให้มาทำงานก่อนค่อยตามมาพบผม” รณกรคิดว่าเวลานี้คงจะเป็นเวลาพักผ่อนของหญิงสาวเขาเลยปฏิเสธจักรพงศ์ออกไป “เดี๋ยวผมต้องออกไปธุระข้างนอกด้วย”

“คุณกรครับ คุณท่านดีขึ้นบ้างมั้ยครับ”

“ดีขึ้นเยอะแล้ว ตอนนี้กำลังฝึกเดินอยู่”

เนื่องจากหลายเดือนก่อนพ่อของรณกรลื่นล้มในบ้านทำให้กระดูกขาร้าว จึงต้องเข้ารับการผ่าตัดซึ่งตอนนี้ก็รักษาตัวอยู่ที่บ้าน

“อ๋อครับ”

“ไม่มีอะไรแล้วกลับไปทำงานเถอะ”

“ครับ” ขณะที่กำลังจะขอตัวออกมาจักรพงศ์ก็เอื้อมมือจะหยิบป้ายชื่อของรสิตาออกมาด้วย แต่รณกรก็ยื่นมือมาเก็บไปก่อน ทำให้จักรพงศ์แก้เขินด้วยการเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ใกล้ ๆ แทน

บ่ายสองเป็นเวลาเข้างานของรสิตา แต่วันนี้เธอมาเร็วกว่าปกติ เพราะเธอหาป้ายชื่อไม่เจอ และจำไม่ได้ว่าเอาไปวางไว้ที่ไหน เธอเดินเข้าออกตรงห้องเปลี่ยนชุดอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็ไม่เจอ เธอจึงต้องทำงานโดยไม่ได้ติดป้ายชื่อ และแน่นอนตามกฏเธอต้องโดนหักเงินที่ไม่แต่งกายให้เรียบร้อย

“ริบบิ้น” ขณะที่รสิตาเดินผ่านก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเรียกเธอไว้

“คะพี่เฟิร์ส” รสิตาขานรับทันที

เฟิร์สหรือ เอมิกา เธอคือพนักงานกลุ่มที่สอง เธอเป็นคนหนึ่งที่รสิตาค่อนข้างสนิทด้วย เพราะมักจะเข้างานกะเดียวกันอยู่บ่อย ๆ

“ดูแลแขกให้พี่ก่อนได้มั้ย พี่จะไปเข้าห้องน้ำ” เธอนั่งอั้นฉี่มาสักพักแล้ว พอเห็นรสิตาเดินผ่านมาเลยวานให้ช่วยดูลูกค้าให้

“อ๋อได้ค่ะ” รสิตาก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เมื่อเอมิกาลุกออกไป รสิตาก็นั่งลงโดยเว้นระยะห่างกับลูกค้าเล็กน้อย แต่อยู่ ๆ ลูกค้าก็ขยับเข้ามาใกล้เธอแล้วพยายามเอามือโอบไหล่ เธอถอยจนติดพนักโซฟา

“โอ๊ย!!” ทันทีที่มือปลาหมึกวางไปบนขาอ่อนของรสิตา เธอก็จับเขาบิดข้อมือจนต้องร้องออกมา

“ขอโทษค่ะ ฉันสะบัดแรงไปหน่อย” รสิตาลุกขึ้นคำนับลูกค้า “ฉันเป็นพนักงานเสิร์ฟค่ะ ไม่ใช่พนักงานนั่งดริ้ง”

“ฉันจะให้ทิปหนักๆ เลย ดื่มให้ฉันสักแก้ว” เขาดึงเงินพับใหญ่ในกระเป๋าออกมา จากนั้นก็ส่งให้รสิตาเป็นแบงค์เทา 5 ใบพร้อมกับแก้วเหล้าในมือ

รสิตามีความลังเล เธออยากได้เงิน แต่เธอไม่อยากดื่มแก้วเดียวกับเสี่ยคนนี้

เมื่อเห็นว่ารสิตายังไม่รับแก้วเหล้าในมือ หนุ่มใหญ่คนนี้เลยเพิ่มแบงค์เทาอีก 5 ใบ

ในที่สุดรสิตาก็หยิบแก้วในมือของเสี่ยมาถือไว้ ก่อนจะก้มไปหยิบแก้วเปล่าที่วางอยู่ เธอเทเหล้าใส่แก้วใหม่แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด ขณะก้มลงวางแก้วเธอก็ยื่นมือไปหยิบแบงค์พันในมือของเสี่ยทั้งสิบใบมาใส่กระเป๋าไว้อย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนคนที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกที่ทันได้เห็นเหตุการณ์ยังแปลกใจ

“แก้วนี้ฉันให้สองหมื่น” เสี่ยชูแก้วในมือขึ้นคราวนี้เขาเทเหล้าเพียว ๆ ลงไปครึ่งแก้ว

คราวนี้รสิตารับมาโดยไม่ลังเล แต่ขณะที่เธอกำลังจะกระดกเหล้าเข้าปากกลับมีคนเอามือมาจับแขนของเธอไว้

“นายเรียกพบ” ราเชนทร์เป็นคนรับคำสั่งมาเรียกรสิตาไปพบรณกร

“ขอหนูดื่มเหล้าแก้วนี้ก่อน” พูดจบรสิตาก็จะกระดกเหล้าเข้าปากแต่ก็โดนห้ามไว้เหมือนเดิม “แป๊บเดียวพี่ ไม่เกินห้าวิ”

“นายบอกว่าเดี๋ยวนี้” ราเชนทร์ย้ำ เพราะเจ้านายของเขาเน้นย้ำว่าด่วน ๆ

“ก็ให้นายพี่รอไปก่อน หนูทำงานอยู่” รสิตาก็ไม่ได้รีบร้อนกับคำสั่งนั้น เธอคิดว่าแป๊บเดียวเขาคงรอได้

“ถ้าช้าอาจจะโดนไล่ออก” ราเชนทร์ขู่

ปั่ก!

เพียงแค่ได้ยินว่าไล่ออกรสิตาก็รีบวางแก้วลงทันที เพราะการอยู่ที่นี่ สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด

“ขอโทษด้วยนะคะเสี่ย คืนพรุ่งนี้ถ้ามาอีกหนูจะมาเล่นด้วย” พูดจบเธอก็ขยิบตาให้เสี่ยไปหนึ่งที

วิโรจน์รู้สึกเสียดาย เขากำลังสนุกอยู่เลย นาน ๆ จะเจอพนักงานที่ถูกใจแบบนี้สักครั้ง และดูเหมือนเธอจะไม่ใช่พนักงานสาวทั่วไป

ท่าทางขี้เล่นนั้นตกอยู่ในสายตาคนที่ยืนรอเธออยู่หน้าห้อง เพราะเขาไม่ยอมเข้าไป เขาอยากรู้ว่ารสิตาทำอะไรเลยหยุดมองอยู่ตรงนั้น...