บทที่ 3

ตกเย็น เสียงหมุนกลอนประตูทางเข้าก็ดังมาจากบริเวณโถงทางเข้า

พ่อ แม่ พี่สาว และสวี่เจียวหยางต่างหิ้วถุงข้าวของพะรุงพะรังเดินเข้ามา

สวี่เจียวหยางสวมเสื้อแจ็กเก็ตคอลแลบส์รุ่นลิมิเต็ดตัวใหม่เอี่ยม กำลังดึงข้อมือเจียงว่านว่านอวดของใหม่

"หล่อไหม? ว่านว่าน"

"นี่ชุดวันจบการศึกษาที่พ่อเพิ่งซื้อให้ฉันเลยนะ ทั้งเมืองมีไม่กี่ตัวหรอก"

เจียงว่านว่านพยักหน้ารับคำยิ้มๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ "สวยมาก เหมาะกับนายสุดๆ หล่อเท่เอาการเลย"

แม่เดินเข้ามา ค้นถุงผ้าร่มหูรูดสีดำราคาถูกสำหรับแถมฟรีออกมาจากก้นถุงใบล่างสุด แล้วยัดใส่มือผม

"เสี่ยวห่าว แม่เห็นว่าปกติลูกใช้ใส่หนังสือได้พอดี ก็เลยตั้งใจหิ้วกลับมาฝากลูกน่ะ"

ผมรับถุงไนลอนของแถมที่มีสกรีนโลโก้คู่นั้นมา

"ขอบคุณครับแม่"

ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"เสี่ยวห่าวนี่ว่าง่ายจริงๆ"

พ่อเปลี่ยนใส่สลิปเปอร์เรียบร้อย ตบบ่าผมด้วยความตื้นตันใจ

"ไม่เหมือนเจียวหยาง ชอบแต่งตัวใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ปกติลูกไม่ชอบเรื่องพวกนี้ ประหยัดแถมยังรู้ความ สมกับเป็นเด็กดีจริงๆ"

ผมนึกยืนค้างอยู่กับที่ ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร

พวกเขานั้นไม่เคยเอ่ยปากถามผมสักคำว่า "เสี่ยวห่าว ลูกอยากได้ไหม"

พวกเขาเพียงแค่เคยชินกับการทึกทักไปเองตามสัญชาตญาณว่า เจียวหยางสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

ส่วนผมคู่ควรเพียงแค่คอยเก็บเศษของแถมที่เหลือทิ้ง แถมยังต้องถูกแปะป้ายคำว่า "รู้ความ" เอาไว้ด้วย

สวี่เจียวหยางเห็นผมนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา พลันดึงรั้งแขนเสื้อของแม่ไว้

"แม่ครับ ผมใช้เงินเยอะไปหรือเปล่า? ดูเหมือนพี่จะไม่ค่อยพอใจเลย"

เขาหันหน้ามามองผม แล้วยัดถุงชอปปิงแบรนด์เนมหลายใบในมือใส่มือผมด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดา

"พี่ครับ ถ้างั้นเสื้อผ้ากับรองเท้าพวกนี้ยกให้พี่หมดเลยแล้วกัน"

"ยังไงซะลับหลังพ่อกับแม่ก็เอาซองอั่งเปาฉลองเรียนต่อให้ผมตั้งสี่แสน แล้วพี่สาวก็โอนให้อีกหนึ่งแสน... เงินแค่นี้ก็พอให้ผมใช้แล้ว ของขวัญพวกนี้ผมไม่เอาแล้ว ยกให้พี่หมดเลย!"

บรรยากาศภายในห้องรับแขกพลันเงียบสงัดลงจนน่าตกใจ

มือของพ่อที่กำลังจะรินชาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้าของสวี่อันหรานผู้เป็นพี่สาวก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน

เงินห้าแสนนี้ ผมไม่เคยยินได้ยินใครเอ่ยถึงเลยแม้แต่คนเดียว

"เสี่ยวห่าว อย่าคิดมากนะ"

พี่สาวเป็นคนแรกที่เอ่ยปากทลายความเงียบ "ตอนนี้พี่เพิ่งเริ่มฝึกงาน เงินทองยังตึงมือ ไว้เดือนหน้าเงินเดือนออก พี่จะให้ซองอั่งเปาทบให้นายแน่นอน"

"ใช่ๆๆ"

แม่รีบเอ่ยปากสมทบอย่างลนลาน "เงินฝากประจำของที่บ้านเดือนหน้าถึงจะครบกำหนด ถึงตอนนั้นแม่ทบให้ลูกแน่นอน ไม่ลำเอียงเด็ดขาด"

พวกเขารีบร้อนอธิบายความ ราวกับกำลังปกปิดความลับที่มิอาจให้ผู้ใดล่วงรู้

ผมมองดูสีหน้าลนลานของพวกเขา แล้วรู้สึกเพียงแค่อยากหัวเราะออกมา

"ไม่ต้องหรอกครับ" ผมเอ่ย

"พี่ครับ พี่อย่าโกรธพ่อกับแม่เลยนะ"

สายตาของสวี่เจียวหยางพลันกวาดไปตกอยู่ที่โต๊ะหนังสือของผม ตกอยู่ที่หุ่นสิงโตไม้แกะสลักที่สีลอกร่อนตัวนั้น

"พี่ครับ ถ้าพี่โกรธจริงๆ ล่ะก็... ผมเอาเสื้อผ้าใหม่พวกนี้ แลกกับสิงโตไม้บนโต๊ะพี่ได้ไหม? ผมชอบมันจริงๆ นะ"

นั่นคือสิ่งของชิ้นเดียวที่คุณตาทิ้งไว้ให้ผมก่อนท่านจะจากโลกนี้ไป

ตอนผมอายุสิบขวบ พ่อกับแม่พาคนสวี่เจียวหยางไปดิสนีย์แลนด์ ทิ้งผมไว้ที่บ้านคุณตาในชนบทเพียงลำพัง

ในวันฝนตกหนัก คุณตาสวมแว่นสายตายาว ใช้มีดแกะสลักค่อยๆ สลักสิงโตไม้ตัวนี้ขึ้นมาให้ผม

คุณตาลูบหัวผมพลางเอ่ยว่า:

"อะไรที่เจียวหยางมี เสี่ยวห่าวของเราก็ต้องมีเหมือนกัน!"

"เสี่ยวห่าวของเรา ต่อไปจะต้องส่งเสียงคำรามสะเทือนฟ้าเหมือนสิงโตตัวนี้!"

ทุกครั้งที่ผมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เพียงได้ลูบไล้หุ่นไม้แกะสลักตัวนั้น ผมก็จะรู้สึกว่าคุณตายังคงเคียงข้างผมเสมอ

แม่รีบเอ่ยปากหว่านล้อม:

"เสี่ยวห่าว ในเมื่อเจียวหยางชอบ ลูกก็ยกให้เขาไปเถอะ"

"รอไว้ลูกไปถึงกรุงเทพฯ แม่จะซื้อโมเดลกันดั้มของแท้ให้ลูกสักตัว"

เจียงว่านว่านก็เอ่ยปากช่วยพูดอยู่ข้างๆ:

"นั่นสิ นานๆ ทีน้องชายจะชอบของเล่นไม้แบบนี้"

"อาห่าว ถ้านายชอบ ไว้ไปถึงกรุงเทพฯแล้ว ฉันจะส่งฟิกเกอร์รุ่นลิมิเต็ดให้ยกชุดเลย"

พวกเขาสลับกันพูดคนละคำ ตัดสินใจแทนผมอย่างเชี่ยวชาญช่ำชอง

ใช้ถุงผ้าร่มหูรูดของแถมจากการซื้อรองเท้า กับคำสัญญาเลื่อนลอยกลางอากาศ มาแลกกับสิ่งของที่มีค่าที่สุดของผม

"ตกลงครับ" ผมมองหน้าพวกเขา แล้วพยักหน้ารับ

ผมเดินเข้าไป หยิบสิงโตไม้ส่งให้สวี่เจียวหยาง

เขากอดมันไว้ในอ้อมอกราวกับได้ค้นพบสมบัติพัสถาน แย้มยิ้มสดใสเปล่งประกาย: "พี่ ขอบใจนะ!"

"เอาล่ะ รีบไปล้างมือทานข้าวได้แล้ว"

เจียงว่านว่านดันหลังสวี่เจียวหยางเดินไปยังห้องอาหาร คนทั้งบ้านเอื้อนเอ่ยวาจายิ้มแย้มเดินตามหลังไป

ผมหันหลังกลับ ล็อกกลอนประตูห้อง แล้วล็อกอินเข้าสู่แพลตฟอร์มสินค้ามือสอง

ผมนำร่องรอยทุกอย่างของผมในบ้านหลังนี้ ทยอยขายทีละชิ้น ทีละชิ้น