本棚
検索
ホーム / ละทิ้งอดีตที่เหมือนกรงขัง / บทที่ 8

共有

บทที่ 8

作者: เส้นทางของฉัน
คำพูดของฉันเพิ่งจะสิ้นสุดลง ประตูบานใหญ่หลังหอประชุมพลันถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

คุณแม่ พี่สาว พร้อมด
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • ละทิ้งอดีตที่เหมือนกรงขัง   บทที่ 9

    บ่ายวันนั้น ฉันโอนเงินสี่แสนหนึ่งหมื่นห้าพันบาทถ้วน ไม่ขาดไม่เกินเข้าบัตรธนาคารของคุณแม่ข้อความแนบมีเพียงสี่คำ: ค่าเลี้ยงดูชำระเสร็จสิ้นหลังจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ ฉันก็เดินออกจากหอประชุมใหญ่ไห่โข่วพลันเกิดฝนตกหนักลงมาทันควันฉันกางร่ม เตรียมตัวจะเดินกลับหอพัก ทว่ากลับเห็นเจียว่านว่านยืนอยู่ใต้บันไดตัวเธอเปียกปอนไปทั้งร่าง ในอ้อมอกกอดปกป้องถุงกระดาษเอาไว้โดยที่ไม่ให้ถูกฝนเลยสักนิดไว้อย่างแน่นหนาพอเห็นฉัน ขอบตาเธอก็แดงระเรื่อขึ้นแล้วพุ่งตัวเข้ามา ขวางอยู่หน้าร่มของฉัน"อาห่าว นี่คืออาร์ตทอยรุ่นลิมิเต็ดล่าสุด แล้วก็ยังมีรองเท้าผ้าใบระดับคอลแลบส์ที่แพงที่สุดคู่นั้น ฉันตระเวนหาซื้อตั้งหลายร้านกว่าจะได้มา"เธอยื่นถุงกระดาษส่งมาให้ น้ำเสียงสั่นสะท้าน"ฉันผิดไปแล้ว เมื่อก่อนฉันแยกแยะความสำคัญผิดไป ฉันเคยชินกับความแสนดีของนาย ฉันนึกว่านายจะไม่มีวันเดินจากไป..."ฉันจ้องมองอาร์ตทอยและรองเท้าผ้าใบที่บรรจุแพ็กเกจฉูดฉาดในถุง พลันยิ้มออกมา"เจียงว่านว่าน ฉันเกลียดของฉูดฉาดพวกนี้ที่สุด เข่าฉันเคยบาดเจ็บจนเจ็บเรื้อรังเล่นบาสไม่ได้ เธอจำได้ไหม"ฉันจ้องมองเธออย่างสงบเธอตะลึงค้าง มือที

  • ละทิ้งอดีตที่เหมือนกรงขัง   บทที่ 8

    คำพูดของฉันเพิ่งจะสิ้นสุดลง ประตูบานใหญ่หลังหอประชุมพลันถูกผลักเปิดออกอย่างแรงคุณแม่ พี่สาว พร้อมด้วยสวี่เจียวหยางและเจียงว่านว่าน ทั้งสี่คนฝ่าด่านจิตอาสต้อนรับนักศึกษาใหม่รอบนอก พุ่งตรงเข้ามาหน้าโพเดียมทันที"เสี่ยวห่าว! ในที่สุดแม่ก็หาแกเจอเสียที!"คุณแม่ขอบตาแดงก่ำ คว้าขอบโพเดียมไว้ แล้วตะโกนสะอื้นไห้ใส่ไมโครโฟนตรงหน้าฉันเสียงดัง:"แกสอบได้ตั้งอันดับเจ็ดของมณฑลเลยนะ! พ่อกับแม่เหน็ดเหนื่อยเลี้ยงดูแกจนโตมา ไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะกว่าจะสร้างเด็กเรียนดีอย่างแกขึ้นมาได้!""แกควรจะหายโกรธได้แล้ว กลับบ้านกับแม่เถอะนะ!"คณาจารย์และนักศึกษานับพันชีวิตใต้เวทีพลันเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที สายตาทุกคู่พุ่งเป้าจับจ้องมาที่นี่ฉันมองดูการแสดงร้องไห้ฟูมฟายของพวกเขาก่อนจะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง"คิดถึงผมเหรอ"ฉันพูดใส่ไมโครโฟน ส่งเสียงชัดเจนกระจายไปทั่วหอประชุม"ในเมื่อแคร์ผมขนาดนี้ ทำไมวันงานเลี้ยงฉลองสอบติด พวกคุณถึงจัดโต๊ะเลี้ยงลูกชายคนเล็กอย่างยิ่งใหญ่อลังการ แต่กลับไม่ยอมซื้อชุดสูทดีๆ ให้ผมสักชุดล่ะ""ผมกดออกจากกลุ่มครอบครัว ดึงพวกคุณเข้าแบล็กลิสต์ทั้งหมด ตลอดหนึ่งวันกับหนึ่งคืนเต็มๆ ไม่เคยมีใ

  • ละทิ้งอดีตที่เหมือนกรงขัง   บทที่ 7

    ตลอดสามเดือนถัดมา ฉันไม่ได้ไปสนใจข่าวคราวใดๆ ของคนครอบครัวนั้นอีกเลยฉันตั้งหลักอยู่ที่ไห่โข่ว กลางวันทำงานพาร์ตไทม์ฝ่ายเทคนิคในไอทีพลาซ่าแห่งหนึ่ง วันหยุดก็ไปเดินเล่นริมชายหาดกับเพื่อนใหม่ลมทะเลพัดเอาความอัดอั้นตลอดสิบแปดปีให้สูญสลายไปจนหมดสิ้นปลายเดือนสิงหาคม อาจารย์จากศูนย์รับสมัครของมหาวิทยาลัยไห่หนานติดต่อหาฉันล่วงหน้าเนื่องจากฉันเป็นนักศึกษาใหม่ที่สอบติดด้วยคะแนนอันดับเจ็ดของมณฑล และเป็นอันดับหนึ่งของโรงเรียนทางมหาวิทยาลัยจึงยกเว้นค่าเล่าเรียนและค่าหอพักตลอดสี่ปีในระดับอุดมศึกษาให้ฉันโดยตรง แถมยังมอบทุนการศึกษานักศึกษาใหม่ชั้นพิเศษจำนวนห้าแสนบาทให้อีกด้วยวันที่เงินโอนเข้าบัญชี ฉันจ้องมองตัวเลขอันยาวเหยียดนั่นฉันรู้ดีว่า ตัวเองไม่จำเป็นต้องพึ่งพาตระกูลสวี่อีกต่อไปแล้วก่อนวันเปิดภาคเรียน ฉันย้ายเข้าหอพักชายยามค่ำคืน โจวยูเพื่อนร่วมห้องกำลังไถโทรศัพท์อยู่ พลันยื่นหัวออกจากเตียงชั้นบน"พี่ห่าว ในฟอรัมประจำเมืองมีกระทู้เด็ดอันหนึ่ง วัวลืมตีนที่ถูกด่าในนั้นทำไมชื่อเหมือนพี่เลยวะ"ฉันเดินเข้าไป รับโทรศัพท์มาจากมือเขาคนโพสต์กระทู้คือแม่ของฉันเองรูปประกอบคือรูปถ่ายใ

  • ละทิ้งอดีตที่เหมือนกรงขัง   บทที่ 6

    ในคลิปวิดีโอ คำคาดคั้นของนักข่าวทำเอาทั้งหอจัดเลี้ยงตกอยู่ในความเงียบสงัดไปเต็มๆ สามวินาทีคุณแม่ลนลานคว้าแขนเสื้อนักข่าวไว้ ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก:"คุณนักข่าวคะ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า นี่สวี่เจียวหยางลูกชายคนเล็กของฉัน เขาสอบได้ 620 คะแนนนะคะ""เสี่ยวห่าวคือลูกชายคนโตของฉัน ปกติผลการเรียนเขาแย่มาก จะเป็นเขาไปได้ยังไงกันคะ"สีหน้าของนักข่าวพลันเคร่งขรึมลงทันที หันหน้าแบบฟอร์มไปทางพวกเขาโดยตรง:"นี่คือข้อมูลที่ตรวจสอบกับทางสถาบันทดสอบทางการศึกษาประจำมณฑลแล้วครับ""วันนี้พวกเรามาเพื่อสัมภาษณ์พิเศษกับนักเรียนสวี่ห่าว อันดับเจ็ดของมณฑล ในเมื่อพวกคุณไม่ใช่ งั้นก็ขอไม่รบกวนแล้วครับ"กล้องถ่ายวิดีโอถูกปิดลงอย่างหยาบคายนักข่าวและทีมงานหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองภายในหอจัดเลี้ยง บรรดาญาติมิตรและแขกเหรื่อใต้เวทีพลันแตกฮือขึ้นมาทันใด"ที่แท้อันดับท็อปสิบของมณฑลก็คือลูกชายคนโตหรอกเหรอ? แล้วทำไมบ้านนี้ถึงจัดงานเลี้ยงให้ลูกชายคนเล็กที่สอบได้แค่ 620 คะแนนล่ะ?""ทำคนสอบได้ 690 คะแนนจริงๆ ให้กลายเป็นอากาศธาตุ เหยียบคนโตเพื่ออวยคนเล็ก ปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อเลยสินะ!

  • ละทิ้งอดีตที่เหมือนกรงขัง   บทที่ 5

    ยามเครื่องบินลงจอดที่สนามบิน สายฝนกำลังตกลงมาทั่วท้องฟ้าฉันเพิ่งจะเปิดเครื่อง แอปแชตก็เด้งข้อความสิบกว่าสายรวมถึงคลิปวิดีโอสั้นอีกสองคลิปจากหลี่ซื่อหมิงเพื่อนสนิทขึ้นมาทันที"เชี่ยพี่ห่าว! งานเลี้ยงฉลองสอบติดบ้านพี่วงแตกแล้ว!""แล้วตัวพี่อยู่ไหนเนี่ย! อาจารย์จากศูนย์รับสมัครมหาวิทยาลัยA กับนักข่าวสถานีโทรทัศน์มณฑลบุกไปถึงหอจัดเลี้ยงบ้านพี่แล้วนะ!"ฉันกดเปิดวิดีโอคลิปแรกภายในหอจัดเลี้ยงของโรงแรมอวิ๋นจิ่งเสียงเซ็งแซ่จอกแจกอึกทึก หน้าจอ LED สีแดงขนาดใหญ่ตรงหน้ากำลังเล่นตัวหนังสือสีทองเลื่อนไปมา:[ขอแสดงความยินดีกับคุณชายสวี่ที่สอบได้อันดับดีเยี่ยม!]สวี่เจียวหยางสวมชุดสูทสั่งตัดชั้นสูงสีขาวตัวนั้น ยืนอยู่กลางเวที แสงสปอตไลต์สาดส่องจนทั่วทั้งร่างของเขาเปล่งประกายนักข่าวจากสถานีข่าวระดับมณฑลถือกล้องถ่ายภาพ ยื่นไมโครโฟนมาจ่อตรงปากเขา:"คุณสวี่ ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะที่สอบได้ท็อปสิบสายวิทย์ของทั้งมณฑล""ในฐานะม้ามืดของการสอบเอ็นทรานซ์ครั้งนี้ พอจะแบ่งปันเทคนิคการเรียนให้ทุกคนฟังหน่อยได้ไหมคะ"บนใบหน้าของสวี่เจียวหยางฉายประกายความละอายใจวูบหนึ่ง ทว่าก็ถูกเสียงปรบมือกึกก้องใต้เวท

  • ละทิ้งอดีตที่เหมือนกรงขัง   บทที่ 4

    ก่อนวันงานเลี้ยงฉลองสอบติดหนึ่งวัน ในห้องรับแขกคราคร่ำไปด้วยกล่องของขวัญน้อยใหญ่กองพะเนินสวี่เจียวหยางสวมชุดสูทสั่งตัดชั้นสูงสีขาว ยืนจัดหูกระต่ายอยู่หน้ากระจกเงาคุณแม่อยู่ด้านหลังช่วยเขาลูบรอยยับตรงชายเสื้อด้วยความระมัดระวัง"แม่ครับ ชุดสูทของผมล่ะ"ฉันเดินไปข้างโซฟา จ้องมองถุงกันฝุ่นที่วางเกลื่อนกลาดเต็มโซฟาคุณแม่ไม่ได้หันกลับมามอง ทำเพียงช่วยสวี่เจียวหยางจัดขอบแขนเสื้อไปพลาง เอ่ยตอบตามบุญตามกรรมไปพลาง"แกเองปกติก็ไม่ชอบโดดเด่นอยู่แล้ว พรุ่งนี้นั่งกินอยู่ข้างล่างเวทีก็พอ ใส่ชุดอะไรก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ"สวี่อันหรานเดินออกจากห้อง เค่นหัวเราะออกมา"ตัวเอกของงานพรุ่งนี้คือเจียวหยาง แกแต่งตัวตามสบายก็พอ เอาที่สบายตัวที่สุดนั่นแหละ""ใส่เสื้อยืดสีขาวบนตัวแกนั่นแหละ ดูดีออก"ฉันมองดูพวกเขานั่งล้อมหน้าล้อมหลังสวี่เจียวหยาง ราวกับกำลังชมละครฉากหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกันกับตัวฉัน"ครับ"ฉันยิ้มรับเออออ "สบายตัวดีจริงๆ นั่นแหละ"สวี่เจียวหยางหันหน้ามา ส่งยิ้มใสซื่อไร้เดียงสา "สมกับเป็นพี่จริงๆ รู้จักเสวยสุข!"ฉันไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไปดึกดื่นค่อนค

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status