บทที่ 2

ฉันขบคิดประโยคนี้วนไปวนมาในหัว แล้วก็ยิ้มออกมา

อีกเจ็ดวันข้างหน้า คือวันเกิดของไป๋เหิง

และยิ่งไปกว่านั้น มันคือวันที่ฉันกับเขาจะตัดขาดกันอย่างถาวร

เช้าวันต่อมา เสียงกุกกักดังขึ้นจนทำให้ฉันตื่น

ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก็พบว่าเป็นไป๋เหิงที่กำลังจัดเก็บเครื่องสำอางซึ่งวางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของฉัน

ไม่ได้เจอกันแค่คืนเดียว แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด

“ชิวชิว คุณตื่นแล้ว ผมเห็นคุณวางเครื่องสำอางทิ้งไว้ไม่เป็นระเบียบอีกแล้ว ก็เลยช่วยเก็บให้”

ฉันมองดูใบหน้าเธอเหลาของเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่ส่งเสียงอะไร

เขามักจะใส่ใจแบบนี้เสมอ

เรื่องเล็กๆ อย่างการจัดโต๊ะเครื่องแป้งให้ฉัน ไปจนถึงเรื่องใหญ่ๆ ในชีวิตและรายละเอียดเล็กน้อยนับไม่ถ้วนที่ฉันละเลย เขาก็มักจะคอยนึกถึงและจัดการแทนฉันได้เป็นอย่างดี

สิบห้าปีที่ผ่านมาเขาเป็นแบบนี้เสมอมา เอาเรื่องของฉันมาเป็นอันดับแรกจริงๆ

แต่ผู้ชายที่คอยคิดเผื่อฉันไปซะทุกเรื่องคนนี้ กลับไปพลอดรักหวานชื่นกับผู้หญิงคนอื่นในวันเกิดของฉัน

อาจจะเพราะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของฉันที่เปลี่ยนไป เขาจึงล้วงเอากล่องใบเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า

ไป๋เหิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แววตาของเขาอ่อนโยนจนแทบจะล้นทะลักออกมา

“ชิวชิว เมื่อคืนวันเกิดคุณที่ผมไม่ได้กลับบ้าน ก็เพราะผมไปสั่งทำแหวนวงนี้มาให้คุณ เพชรเม็ดนี้คือหัวใจนิรันดร์ที่ผมทุ่มเทตามหามาอย่างยากลำบาก มีแค่เม็ดเดียวในโลกเลยนะ!”

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า

“ให้สิ่งนี้เป็นตัวแทนความรักที่เป็นนิรันดร์ของเรานะ ชิวชิว ผมรักคุณตลอดไป”

ฟังเขาพูดจบ ฉันก็กระตุกยิ้มมุมปาก

รับแหวนจากมือเขามา แล้วพลิกดูซ้ายขวาอย่างพินิจพิเคราะห์

ไป๋เหิงยังคงสวมกอดเอวฉันไว้อย่างออดอ้อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเว้าวอน

“ชิวชิว เมื่อคืนผมอุตส่าห์ทำแหวนให้คุณทั้งคืนเลยนะ คุณไม่มีอะไรจะให้รางวัลผมหน่อยเหรอ?”

พูดจบ น้ำเสียงของเขาก็แหบพร่าลง ฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเอวของฉัน

สีหน้าของฉันเรียบเฉย และเอื้อมมือไปจับมือของเขาเพื่อหยุดการกระทำนั้น

ข้ออ้างห่วยๆ แบบนี้ ถ้าฉันไม่จับได้ว่าไป๋เหิงนอกใจ ฉันก็คงจะเชื่อไปแล้ว

เพราะสิบห้าปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยโกหกฉันเลยสักครั้ง

จนกระทั่งหลินซวงเยว่ปรากฏตัวขึ้น

ที่แท้ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น เพียงแค่มันยังไม่ถึงเวลา

ฉันเก็บซ่อนความรู้สึก น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ถูก

“คุณยุ่งมาทั้งคืนคงเหนื่อยแย่แล้ว พักผ่อนให้สบายเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋เหิงก็ยิ่งกอดฉันแน่นขึ้นไปอีก เอาแต่ซุกไซ้ใบหน้าเข้าที่ซอกคอของฉันไม่หยุด ราวกันโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโตที่กำลังอ้อนเจ้าของ

“ชิวชิวของผมนี่ดีกับผมจังเลยนะ ผมนี่มันเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเลย!”

เขาพูดไป ฉันก็หัวเราะเบาๆ ตามไปด้วย พร้อมหยิบกล่องของขวัญดีไซน์ประณีตที่อยู่ใกล้มือขึ้นมา

ไป๋เหิงรับไปแล้วก็มีสีหน้างุนงงเล็กน้อย และทำท่าจะเปิดมันออกทันที

ฉันกดมือเขาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบว่า

“ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าน่ะ จำไว้นะว่าต้องเปิดดูในวันเกิดเท่านั้น”

เขาดูประหลาดใจระคนยินดีเอามากๆ

“ให้ของขวัญล่วงหน้าตั้งหกวันเลยเหรอ! ตอนนี้ผมอดใจรอไม่ไหวแล้วนะ อยากรู้จังว่าชิวชิวเตรียมอะไรไว้ให้ผม!”

ความดีใจบนใบหน้าของเขาดูออกมาจากใจจริงล้วนๆ เราสองคนดูราวกับคู่สามีภรรยาธรรมดาๆ ที่แสนจะมีความสุข

แต่ฉันรู้ดีว่า ทั้งหมดนี้มันก็แค่ภาพลวงตา

และเขาก็รู้ดีเช่นกัน

ดังนั้นเขาจึงยิ่งแสดงละครอย่างสุดความสามารถ

ของที่อยู่ในกล่องใบนั้น ก็คือข้อความทั้งหมดที่หลินซวงเยว่ส่งมาหาฉันตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

ทั้งประวัติการแชตเชิงชู้สาว รูปถ่ายคู่สุดแนบชิด และข้าวของสารพัดอย่างที่เขาซื้อให้เธอ

แม้กระทั่งคลิปวิดีโอที่หลินซวงเยว่ส่งมาให้ ฉันก็รวบรวมใส่แฟลชไดรฟ์เอาไว้ให้หมดแล้ว

นอกจากของพวกนี้แล้ว ก็ยังมีหนังสือสัญญาหย่าที่ฉันเซ็นชื่อเอาไว้เรียบร้อยแล้วอีกหนึ่งฉบับ

หวังว่าในวันเกิดอีกหกวันข้างหน้า เขาจะชอบของขวัญชิ้นนี้นะ

ช่วงบ่าย ไป๋เหิงฝากให้ฉันเอาเอกสารไปส่งให้เขาที่บริษัท

“ชิวชิว เมื่อเช้าผมรีบออกจากบ้านไปหน่อย เอกสารนั่นต้องใช้ประกอบการร่วมทุนกับต่างชาติวันนี้ สำคัญมากเลยนะ คุณช่วยเอามาส่งให้ผมหน่อยได้ไหม?”

ยิ่งพูด เสียงของเขาก็ยิ่งเบาลง ประโยคสุดท้ายเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“โทษผมเองแหละ ถ้าผมไม่ขี้ลืม ชิวชิวก็คงไม่ต้องลำบากวิ่งมาหาหรอก”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนที่ได้ยินคำพูดรู้สึกผิดของไป๋เหิง ฉันคงจะปลอบใจเขาอย่างดี และบอกเขาว่าแค่แวะมาบริษัทเอง ไม่เห็นจะลำบากตรงไหนเลย

แต่ตอนนี้ ฉันทำเพียงแค่ส่งเสียงตอบรับเบาๆ ในลำคอ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเลย