บทที่ 4

ฉันยกมือขึ้นบังหน้าตัวเองโดยสัญชาตญาณ แล้วเดินตามหลังพวกเขาไป

ผู้คนในบริษัทเห็นจนชินตาแล้ว สายตาหยอกล้อจับจ้องไปที่พวกเขา ถึงขั้นมีคนที่สนิทกับหลินซวงเยว่เอ่ยแซวอย่างเปิดเผยว่า

"ซวงเยว่ ทำงานอยู่กับท่านประธานจอมเผด็จการของคุณอีกแล้วเหรอ?"

หลินซวงเยว่ค้อนขวับคนพูดด้วยความขัดเขิน ไป๋เหิงเห็นดังนั้น ก็ทำเพียงแค่ลูบผมเธออย่างตามใจ

เสียงโห่ร้องแซวของทุกคนก็ยิ่งดังขึ้นไปอีก

ที่แท้พวกเขาก็รู้เรื่องทั้งหมดอยู่แล้ว

พวกเขาร่วมมือกับไป๋เหิงเล่นละคร ร่วมมือกับเขาแสดงละครฉากใหญ่ พยายามสร้างภาพลวงตานี้ให้ถึงที่สุด

มีแค่ฉันที่เหมือนตัวตลกซึ่งถูกปิดหูปิดตา ซ้ำยังหลงดีใจที่ได้มีคู่ชีวิตแสนดีอย่างไป๋เหิง

หลินซวงเยว่สวมกระโปรงทรงสอบรัดรูป หน้าอกหน้าใจอวบอิ่มจนแทบจะทะลักออกมา เธออ้างเรื่องงานเพื่อเข้าไปกระซิบกระซาบเป่าลมหายใจรดข้างหูไป๋เหิง

ทุกคนต่างรู้งานและเบือนหน้าหนี หันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่ได้เห็นภาพนี้ ฉันคงจะต้องสติแตกเพราะการทรยศของไป๋เหิงแน่ๆ

แต่ตอนนี้ ฉันกลับพบว่าตัวเองในเวลานี้ช่างสงบนิ่งเหลือเกิน

อาจจะเป็นเพราะเวลาที่จะได้อยู่ที่นี่เหลืออีกไม่มากแล้ว ดังนั้นอะไรๆ ก็เลยดูไม่ค่อยสำคัญอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋เหิงก็ถูกฉันคัดชื่อออกจากหัวใจไปตั้งนานแล้ว

คืนนี้ คือคืนสุดท้ายก่อนที่ฉันจะจากไป

ตอนก่อนออกจากบ้าน ไป๋เหิงกอดฉันพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ชิวชิวคนดี วันนี้ก็เป็นวันเกิดของผมแล้ว ทำไมคุณยังไม่ให้ผมแกะของขวัญอีกล่ะ?"

ฉันสบตาเขา แววตาสงบนิ่งจนน่าเหลือเชื่อ

"เดี๋ยวกินข้าวเย็นคืนนี้เราค่อยแกะด้วยกันนะ"

เขาหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ

ไป๋เหิงไม่รู้หรอกว่า ช่วงบ่ายฉันก็จะไปแล้ว

วันเกิดวันนี้ เขาเลื่อนงานทั้งหมดออกไป และถือโอกาสชดเชยวันเกิดที่ไม่สมบูรณ์ของฉันเมื่อเจ็ดวันก่อนไปด้วยเลย

"อยากไปไหนล่ะ ไปเดินเล่นที่เขาเฟิ่งซานไหม?"

เขาเฟิ่งซานคือสถานที่ที่ฉันกับไป๋เหิงตกลงคบหากันในวัยเด็ก มันมีความหมายลึกซึ้งต่อเราสองคนมาก

ฉันตอบรับเบาๆ พลันนึกขึ้นได้ว่าลืมผ้าพันคอไว้ในห้องนอน จึงยื่นกระเป๋าให้เขาถือไว้เพื่อจะกลับไปหยิบผ้าพันคอ

ไป๋เหิงบีบจมูกฉันเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู

"ชิวชิวติดนิสัยขี้ลืมมาจากผมซะแล้วสิ"

ฉันยิ้มบางๆ

พอกลับมาก็เห็นไป๋เหิงกำมือถือของฉันไว้แน่น สีหน้าบ่งบอกถึงความร้อนรนอย่างชัดเจน

พอเขาเห็นฉันเดินมา ก็รีบเดินโซเซเข้ามาหาฉันทันที

"ชิวชิว เมื่อกี้มีผู้ชายโทรหาคุณ บอกว่า... บอกว่าอย่าลืมขึ้นเครื่องคืนนี้นะ..."

"นี่มันเรื่องอะไรกัน? ผู้ชายคนนี้เป็นใคร? แล้วคืนนี้คุณจะไปไหน?"

ริมฝีปากของเขาสั่นระริก แววตาเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวอย่างหนัก ราวกับว่าถ้าฉันจากไป เขาก็จะขาดใจตายตามไปด้วย

ฉันกระตุกยิ้มเย้ยหยัน ถ้าเขารักฉันมากขนาดนี้ แล้วทำไมถึงไปมั่วสุมกับผู้ช่วยของตัวเองล่ะ

เมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดของเขา ฉันก็ตอบปัดๆ ไปว่า "น่าจะโทรผิดมั้ง"

พอได้ยินดังนั้น สีหน้าที่ตึงเครียดของไป๋เหิงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงปิดบังความกังวลไว้ไม่มิด

เขาจับมือฉันไว้แน่น น้ำเสียงเด็ดขาดไม่ยอมให้โต้แย้ง

"ชิวชิว ผมรักคุณมากๆ เลยนะ คุณรู้ไหมว่าเมื่อกี้ตอนที่ได้ยินว่าคุณจะไป หัวใจผมแทบจะหลุดออกมานอกคอเลย ผมสูญเสียคุณไปไม่ได้จริงๆ..."

เขาพูดตะกุกตะกัก ความรู้สึกทั้งหมดล้วนเต็มไปด้วยความรักอันร้อนแรงและลึกซึ้งที่มีต่อฉัน

เขาไม่เพียงแต่เป็นนักแสดงชั้นยอด แต่ยังเป็นปรมาจารย์จอมหลอกลวงอีกด้วย

เขาหลอกได้แม้กระทั่งฉัน และยังหลอกได้แม้กระทั่งตัวเอง

ทั้งที่เปลี่ยนใจไปตั้งนานแล้ว แต่กลับยังคิดว่าฉันคือรักแท้ชั่วชีวิตของเขา

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ หลินซวงเยว่ก็คงไม่โผล่มาหรอก

รถแล่นไปตามทางอย่างรวดเร็ว ไป๋เหิงดูออกว่าฉันกำลังเหม่อลอย ตลอดทางจึงพยายามสรรหาคำพูดหยอกล้อสารพัดมาทำให้ฉันหัวเราะ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะหัวเราะร่าไปกับเขาแล้ว แต่ตอนนี้ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะทำแบบนั้นจริงๆ

เขาอยากจะแสดงละครก็ปล่อยเขาไป ฉันไม่ขอเล่นด้วยแล้ว

เมื่อมาถึงเขาเฟิ่งซาน ไป๋เหิงก็จับมือฉันเดินเล่นไปเรื่อยๆ

ช่วงไม่กี่วันก่อนหิมะตกหนัก ตอนนี้เขาเฟิ่งซานจึงถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลน แม้แต่กิ่งไม้ที่แห้งเหี่ยวก็ยังถูกประดับประดาด้วยเกล็ดหิมะจนดูสวยงาม

ลมหายใจอุ่นๆ ลอยกรุ่นอยู่รอบตัวเรา เขาจับมือฉันไว้ ฉันก็เลยไม่ค่อยรู้สึกหนาวเท่าไหร่

รอบกายเงียบสงัด ท้องฟ้าเริ่มมีหิมะโปรยปรายลงมา เพียงไม่นานก็ร่วงหล่นจนย้อมไหล่ของฉันและไป๋เหิงให้กลายเป็นสีขาว