บทที่ 5

เราทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้สนใจหิมะบนตัวเลย

ฉันยังคงรอคอย

เมื่อก่อนฉันกับไป๋เหิงเคยสัญญากันไว้ว่า ทุกครั้งที่เดินตากหิมะด้วยกัน เราจะต้องบอกรักกันหนึ่งครั้ง

แต่พอฉันมองดูผู้ชายตรงหน้าที่ยังคงเอาแต่ชื่นชมวิวหิมะตามลำพัง ก็ตระหนักได้อีกครั้งว่า สุดท้ายแล้วเราคงไม่อาจอยู่ร่วมกันจนแก่เฒ่าได้

เสียงกึกก้องดังจากไกลเข้ามาใกล้ จู่ๆ ในใจฉันก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา พอเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ก็เห็นหินก้อนยักษ์กำลังกลิ้งหลุนๆ พุ่งตรงมาทางฉันอย่างรวดเร็ว

สมองของฉันขาวโพลนไปชั่วขณะ เสียงดัง "ครืน" สนั่นหวั่นไหว วินาทีต่อมา ร่างกายก็รู้สึกราวกับถูกรถบรรทุกทับ

"ซี๊ด—"

ฉันกุมหน้าอกสูดปากด้วยความเจ็บปวด เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

"ชิวชิว!!"

ไป๋เหิงตกใจจนเสียงหลง ขอบตาแดงก่ำในพริบตา น้ำตาร้อนผ่าวไหลอาบแก้ม

"ชิวชิว! คุณเป็นยังไงบ้าง? ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"

ฉันมองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของเขา แล้วแค่นยิ้มหยัน

เมื่อกี้ไป๋เหิงยืนอยู่ห่างจากฉันไม่ไกล เขามีเวลาถมเถที่จะดึงฉันเข้าไปหลบในจุดที่ปลอดภัย

แต่เมื่อกี้เขามัวแต่ก้มหน้าดูมือถือ จนไม่ได้สนใจแม้กระทั่งเสียงหินยักษ์ที่กลิ้งตกลงมา

ฉันหลุบตาลงมองหน้าจอมือถือของไป๋เหิงที่ยังไม่ได้ดับลง แล้วก็เห็นชื่อที่ตั้งไว้ในหน้าแชต

เยว่เยว่

เรียกซะสนิทสนมเชียวนะ

ไป๋เหิงกำลังติดต่อเจ้าหน้าที่กู้ภัย อีกเดี๋ยวก็คงจะมาถึง

จู่ๆ มือถือของฉันก็มีข้อความเด้งเข้ามาสองสามข้อความ

พอเปิดดูก็พบว่าเป็นหลินซวงเยว่ที่ส่งมา

"ได้ยินอาเหิงบอกว่า พวกเธอกำลังไปรำลึกความหลังที่สถานที่ตกลงคบกันเหรอ?"

"วันนี้เป็นวันเกิดของเขาใช่ไหม ตอนวันเกิดเธอครั้งที่แล้วอาเหิงก็อยู่เป็นเพื่อนฉัน คราวนี้เธอลองทายดูสิว่า เขาจะทิ้งเธอเพื่อมาหาฉันอีกหรือเปล่า?"

ฉันกวาดสายตามองแวบหนึ่งแล้วก็ปิดมือถือไป

ตอนนี้ไป๋เหิงจะเป็นยังไง มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ

ชีวิตใหม่ของฉันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ที่นั่นจะไม่มีไป๋เหิง ไม่มีหลินซวงเยว่ และจะไม่มีเรื่องอะไรมากวนใจฉันอีก

เสียงแจ้งเตือนข้อความที่ตั้งไว้เป็นพิเศษดังขึ้น ไป๋เหิงหน้าตึงเครียดทันที แล้วรีบหันมามองฉันอย่างระแวดระวัง

พอเห็นว่าฉันมีสีหน้าเรียบเฉย เขาถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก

ฉันมองดูเขาที่หลงคิดว่าตัวเองปิดบังได้แนบเนียนไร้ที่ติเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

สีหน้าที่เดิมทีดูเป็นกังวลของไป๋เหิง ถูกแทนที่ด้วยความดีใจทันทีที่เห็นข้อความในมือถือ

เขารีบเดินจ้ำอ้าวเข้ามาหา พอเห็นว่าฉันยังล้มอยู่บนกองหิมะ เขาก็ลังเลไปวูบหนึ่ง แต่ไม่นานความลังเลบนใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิด

"ชิวชิว จู่ๆ บริษัทก็มีโปรเจกต์ด่วนที่ต้องเรียกประชุมฉุกเฉิน ผมต้องไปเข้าร่วม เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่ผมเรียกไว้กำลังจะมาถึงแล้ว คุณรออยู่คนเดียวแป๊บหนึ่งได้ไหม?"

ยิ่งพูดเสียงของเขาก็ยิ่งเบาลง ราวกับคิดไว้แล้วว่าจะต้องถูกปฏิเสธแน่ๆ

มองดูท่าทางคอตกของเขา ฉันก็ตอบตกลงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เขาเงยหน้าขึ้นขวับอย่างคาดไม่ถึง แววตาเป็นประกายด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

จากนั้นก็รีบพุ่งเข้ามาจูบหน้าผากของฉัน พลางพูดอย่างดีใจว่า

"ชิวชิวของผมน่ารักที่สุดเลย เดี๋ยวตอนเย็นกลับมา ผมจะซื้อของโปรดร้านซูจี้มาฝากนะ แล้วเราค่อยมาแกะของขวัญด้วยกัน!"

พูดจบ เขาก็รีบร้อนเปิดประตูรถแทบจะทนรอไม่ไหว วินาทีต่อมารถก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง

รอบด้านกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง มีเพียงเกล็ดหิมะที่ยังคงร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ

มือถือสั่นเตือนขึ้นมา พอเปิดดูก็พบว่าเป็นหลินซวงเยว่อีกตามเคย

เธอส่งรูปแคปหน้าจอแชตมา เป็นบทสนทนาระหว่างไป๋เหิงกับเธอ

"ที่รัก มีเรื่องจะเซอร์ไพรส์แหละ ฉันท้องแล้ว! ตอนนี้ฉันคิดถึงคุณจังเลย รีบมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ"

"ใจเย็นๆ นะที่รัก ผมกำลังไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ข้อความสั้นๆ แค่สองบรรทัด กลับทำให้ไป๋เหิงกล้าทิ้งฉันที่กำลังบาดเจ็บไว้ท่ามกลางหิมะเหน็บหนาวเพียงลำพัง

ฉันหัวเราะเบาๆ แคปหน้าจอแชตนั้นเก็บไว้ แล้วก็บล็อกหลินซวงเยว่ไปอย่างถาวร

เหลือเวลาอีกแค่สามชั่วโมงก่อนเครื่องบินจะขึ้น ฉันควรจะไปได้แล้ว

พอถึงสนามบิน ฉันก็ส่งรูปแคปหน้าจอที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ทั้งหมดไปให้ไป๋เหิงรวดเดียว แล้วทิ้งข้อความไว้แค่ประโยคเดียว

"ของขวัญวันเกิดที่ให้ไป อย่าลืมเปิดดูด้วยล่ะ"