บทที่ 3

ฉันกับเขา ไม่มีอะไรจะพูดกันอีกแล้ว

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบริษัท ตั้งแต่พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าประตู พนักงานต้อนรับที่ล็อบบี้ ไปจนถึงพนักงานที่กำลังเดินขวักไขว่ วินาทีที่เห็นฉัน ทุกคนต่างก็หยุดเดินแล้วโค้งทักทายฉัน

นี่คือสิ่งที่ไป๋เหิงกำชับไว้เป็นพิเศษ ถึงขั้นเขียนระบุไว้ในกฎระเบียบของบริษัทเลยทีเดียว

เพียงเพราะเมื่อก่อนฉันพื้นเพต่ำต้อย เวลามาที่บริษัทของเขาเลยเคยถูกพนักงานกลั่นแกล้ง

ตอนนั้นฉันกับเขาเพิ่งคบกันได้ไม่นาน ในแต่ละวันล้วนจมดิ่งอยู่กับความงดงามของความรัก แทบจะควักหัวใจออกมาทำดีกับเขาให้หมด

เวลาที่เขายุ่งกับงานก็มักจะกินข้าวไม่ตรงเวลา ฉันก็เลยหัดทำกับข้าวและเอาข้าวกล่องไปส่งให้เขาทุกเที่ยง

ตอนที่ไปครั้งแรกพนักงานต้อนรับไม่รู้จักฉันและฉันก็ไม่ได้นัดหมายไว้ล่วงหน้า พอเธอเห็นฉันแต่งตัวซอมซ่อก็เริ่มพูดจาถากถางทันที

“นี่ก็พวกอยากจะจับคนรวยอีกคนแล้วสิ ไม่ดูสารรูปตัวเองบ้างเลยว่าดูไม่ได้ขนาดไหน ท่านประธานของเราแค่มองเธอแวบเดียวยังเป็นเสนียดสายตาเลย!”

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ตกอยู่ในสายตาของไป๋เหิงที่เพิ่งลงลิฟต์มาพอดี เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที จากคนที่ปกติมักจะอ่อนโยนกับผู้อื่นเสมอ กลับตบหน้าพนักงานต้อนรับที่พูดจาไม่เข้าหูฉันคนนั้นอย่างแรง

“ผู้หญิงของฉันยังไม่ถึงคิวให้เธอมาวิพากษ์วิจารณ์หรอกนะ!”

เพราะเรื่องในตอนนั้น ไป๋เหิงจึงถูกแปะป้ายว่าเป็นเจ้านายอารมณ์ร้าย หุ้นของบริษัทก็ร่วงเอาๆ

แต่เขากลับไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย เอาแต่คิดถึงฉันด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ เขาบอกว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกต้องหลีกทางให้อารมณ์ความรู้สึกของฉัน

หลังจากเหตุการณ์นั้น ฉันก็ถูกไป๋เหิงพาไปแนะนำให้ทุกคนที่รู้จักเขาได้รู้จักฉัน

จอยักษ์ของบริษัทจะต้องเจียดเวลามาฉายรูปฉันทุกวัน ไป๋เหิงถึงขั้นออกคำสั่งว่า ขอเพียงเป็นพนักงานของไป๋กรุ๊ป ทันทีที่เห็นฉันจะต้องทักทายฉันเป็นอันดับแรก

ต่อให้ฉันกับเขาจะเดินเคียงข้างกันมา ก็ต้องทักทายฉันก่อน

แต่ผู้ชายที่รักฉันจนฝังรากลึกเข้าไปในกระดูกแบบนี้ กลับยังคงนอกใจ

เมื่อถึงหน้าห้องประชุม ฉันก็เคาะประตูเบาๆ

ไป๋เหิงมองผ่านผนังกระจกเห็นว่าคนที่มาคือฉัน เขาก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดการประชุมชั่วคราว จากนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินจ้ำอ้าวมาหาฉันทันที

ฉันส่งเอกสารให้เขา ไป๋เหิงก็ประทับจุมพิตลงบนหน้าผากของฉัน

“ชิวชิว มีคุณอยู่นี่มันดีจริงๆ”

ฉันตอบรับสั้นๆ อย่างขอไปที หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป

แต่ไป๋เหิงกลับดึงมือฉันไปลูบคลำอยู่พักใหญ่ จู่ๆ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด

“ชิวชิว คุณไม่ได้ใส่แหวนที่ผมทำให้เหรอ?”

แหวนวงนั้นถูกฉันล็อกเก็บไว้ในลิ้นชักตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ใส่วันนั้นครั้งเดียว ฉันก็ถอดมันออกเลย

“วางไว้ที่บ้านนะ เดี๋ยวกลับไปค่อยใส่”

พอได้ยินดังนั้น เขาก็ถอนหายใจยาวเหยียด

“แบบนั้นก็ดีแล้วชิวชิว ผมนึกว่าคุณไม่ชอบแหวนวงนั้นซะอีก”

ผู้จัดการในห้องประชุมที่สนิทกับไป๋เหิงคนหนึ่งเคาะกรอบประตู แล้วขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงล้อเลียนเขา

“พ่อคนกลัวเมีย ทุกคนรอแกอยู่นะ”

เมื่อเห็นดังนั้น ฉันก็ไม่ได้รอให้ไป๋เหิงพูดอะไรและหันหลังเดินจากมาเลย

เสียงเรียกที่อึกอักเหมือนมีอะไรจะพูดของไป๋เหิงดังขึ้นจากด้านหลัง แต่ฉันกลับไม่หยุดฝีเท้าเลยแม้แต่นาทีเดียว

ตอนที่เดินออกมา สายตาอิจฉาริษยาของทุกคนจับจ้องมาที่ฉัน

“ประธานไป๋ตามใจคุณเซี่ยจริงๆ นะ ได้ยินว่าพวกเขารักกันตั้งแต่ใส่ชุดนักเรียนจนถึงชุดแต่งงาน กว่าจะผ่านอะไรมาด้วยกันได้นี่ไม่ง่ายเลย!”

“ใช่สิ แถมตอนแรกตระกูลไป๋ก็ไม่ยอมรับการแต่งงานของทั้งสองคน ประธานไป๋ถึงขั้นเอาความตายเข้าแลก ถูกหามส่งโรงพยาบาลเข้าห้องฉุกเฉินตั้งหลายครั้ง ช่วงนั้นเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเลย!”

“อิจฉาคุณเซี่ยที่โชคดีชะมัด สามีไม่เพียงแต่รวยแต่ยังรักเธอมากขนาดนี้”

โชคดีงั้นเหรอ

ฉันฟังเสียงซุบซิบนินทาของทุกคนเงียบๆ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มขมขื่น

ใครๆ ต่างก็อิจฉาความรักที่ไป๋เหิงมีให้ฉัน อิจฉาที่ไป๋เหิงเลือกฉันอย่างแน่วแน่ไม่หวั่นไหว อิจฉาที่ไป๋เหิงยอมสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อฉัน

แต่นั่นมันก็เป็นแค่อดีตไปแล้ว

ตอนที่เตรียมตัวจะขึ้นรถ จู่ๆ ฉันก็นึกได้ว่าบนตัวยังมีเสื้อคลุมของไป๋เหิงอยู่

เมื่อกี้เขาเห็นฉันใส่เสื้อผ้าบางๆ พอเจอหน้าฉันก็ถอดเสื้อคลุมออกแล้วเอามาคลุมให้ฉันทันที

คิดไปคิดมา ฉันเลยเดินย้อนกลับไป

ตอนนี้อากาศหนาว เขาเองก็ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าสำรองไว้ที่บริษัทด้วย

ตอนที่ใกล้จะถึงบริษัท ฉันก็มองเห็นแต่ไกลว่าหลินซวงเยว่กำลังควงแขนไป๋เหิงเดินแนบชิดกันมา