ตอนที่ 7 : สถานการณ์น่าเป็นห่วง

         “ข้ามีความเห็นว่าท่านควรพาน้องอัญญาวดีไปพบพระธิดาศกุนตลาตามสัจจะวาจาของท่านที่ได้กล่าวไว้ แล้วข้ากับท่านสรัชบุรินทร์แอบตามไปเงียบๆ เพื่อคุ้มครองท่านกับน้องอัญญาวดีดีไหม” แม่ทัพนครินทร์กล่าวถามพญาวีรัชภุชงค์นาคราช

         “ข้าว่าก็ดีเหมือนกันนะ ปล่อยให้เด็กดื้อ เอาแก่ใจตัวเองได้ลิ้มรสชาติถึงความอันตรายบ้าง เผื่อความดื้อและความเอาแก่ใจตัวเองจะลดลงบ้าง” พญาสรัชบุรินทร์นาคราชกล่าวสมทบขึ้น

         “ข้าว่าก็ดีเหมือนกันนะ งั้นเอาตามที่เจ้าว่าก็ได้ แม่ทัพนครินทร์ เผื่อตัวของข้าตาสว่างขึ้นก็ได้” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชคิดไตร่ตรองดีแล้ว จึงกล่าวออกมาอย่างเห็นด้วยกับแม่ทัพนครินทร์

         เมื่อทุกคนคุยกันเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พญาวีรัชภุชงค์นาคราชจึงนำพาอัญญาวดีนาคีไปพบกับพระธิดาศกุนตลา โดยมีแม่ทัพนครินทร์กับพญาสรัชบุรินทร์นาคราชแอบติดตามไปอย่างห่างๆ จนไปถึงสถานที่ ที่พระธิดาศกุนตลาประทับอยู่ ในอีกด้านหนึ่งฝ่ายกำลังทหารจากสกุณานครก็กำลังเดินทางมายังสถานที่ ที่พระธิดาศกุนตลาประทับอยู่เช่นเดียวกัน

         ในช่วงระหว่างที่พญาวีรัชภุชงค์นาคราชไปพบกับอัญญาวดีนาคีนั้น ‘อรัณย์สิขร’ เป็นนายพรานหนุ่มรูปงามบังเอิญผ่านมาพบพระธิดาศกุนตลาเข้า หญิงสาวจึงขอความช่วยเหลือจากนายพรานหนุ่มผู้นี้ โดยการมอบสิ่งของประจำตัวของตนให้นายพรานอรัณย์สิขรไปแจ้งเจ้าเมืองสกุณามาช่วยตนที่นี่ ส่วนเหตุผลที่พระธิดาศกุนตลาไม่ยอมไปพร้อมกับนายพรานอรัณย์สิขรนั้น เป็นเพราะว่านางต้องการกำจัดพญาวีรัชภุชงค์นาคราชกับอัญญาวดีนาคี แล้วพาแม่ทัพนครินทร์กลับสกุณานครไปพร้อมกับตน

         “ข้าพาอัญญาวดีมาถึงแล้ว” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชได้นำพาตัวอัญญาวดีนาคีมาพบพระธิดาศกุนตลา ณ สถานที่ ที่พระธิดาศกุนตลาประทับอยู่

         เมื่อพระธิดาศกุนตลาได้เห็นอัญญาวดีนาคีใกล้ๆ ในส่วนลึกของหัวใจเธอนั้น ยอมรับเลยว่าหญิงสาวผู้นี้งดงามมาก งดงามมากกว่าตนด้วยซ้ำ

         “ในที่สุดข้าก็ได้เจอเจ้า นังอัญญาวดี ผู้หญิงหน้าด้าน ไร้ยางอายที่บังอาจมาแย่งพระสวามีของข้า” พระธิดาศกุนตลาเริ่มเปิดฉากโต้คารมพร้อมกับตบหน้าอัญญาวดีนาคีก่อน อัญญาวดีนาคีตบสวนไปที่ใบหน้าของพระธิดาศกุนตลาพร้อมกล่าวต่อว่า

         “เจ้ากล้ามากนะที่กระทำตัวชั้นต่ำแบบนี้กับข้า การกระทำของเจ้าก็แย่ คำพูดคำจาก็ต่ำทราม ใครแย่งอะไรของเจ้าไป เขามาหาข้าเอง นี่หรอพระธิดาผู้สูงส่ง” อัญญาวดีนาคีพูดด้วยความโมโห

         พญาวีรัชภุชงค์นาคราชได้เห็นและได้ยินสิ่งที่พระธิดาศกุนตลากระทำต่ออัญญาวดีนาคี ทำให้พญาวีรัชภุชงค์นาคราชโกรธมากถึงมากที่สุด ถึงแม้ว่าตอนนี้พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกำลังหลงรักพระธิดาศกุนตลาอยู่ก็ตาม แต่ทว่า….ความรักของพญาวีรัชภุชงค์นาคราชที่มีต่ออัญญาวดีนาคีผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องนั้นมีมากกว่าหลายพันเท่า ยิ่งมาเห็นการกระทำของพระธิดาศกุนตลากระทำต่ออัญญาวดีนาคี ยิ่งทำให้พญาวีรัชภุชงค์นาคราชรู้สึกแย่มากขึ้น

         ทางด้านพญาสรัชบุรินทร์นาคราชกับแม่ทัพนครินทร์ที่ได้ติดตามพญาวีรัชภุชงค์นาคราชกับอัญญาวดีนาคีมานั้น ได้แอบหลบซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆและได้เห็นการกระทำของหญิงสาวที่ได้กระทำต่ออัญญาวดีนาคีตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ

         ในขณะที่พญาสรัชบุรินทร์นาคราชกับแม่ทัพนครินทร์กำลังจะออกไปปกป้องอัญญาวดีนาคีนั้น นายพรานอรัณย์สิขรได้พาทหารส่วนหนึ่งมาจากสกุณานคร จึงทำให้พญาสรัชบุรินทร์นาคราชกับแม่ทัพนครินทร์จำต้องหลบซ่อนตัวต่อ เพื่อดูสถานการณ์ว่าจะออกมาเป็นเช่นไร ถ้าต้องออกไปตอนนี้คงไม่ดีแน่ ต้องรอจังหวะที่เหมาะสมกว่านี้ก่อนค่อยออกไปน่าจะดีกว่า

         “นี่หมายความว่าเช่นไร คนพวกนี้คือใคร แล้วมาที่นี่ได้อย่างไร เจ้าช่วยอธิบายบอกกับข้าด้วย” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวถามพระธิดาศกุนตลาด้วยความโกรธ

         “ข้าควรตอบคำถามหรืออธิบายแบบไหนก่อนดี งั้นข้าเอาแบบสรุปโดยสั้นๆเลยดีกว่า” พระธิดาศกุนตลากล่าวเพียงเท่านี้ แล้วกล่าวต่อว่า

         “พวกเจ้าสังหารทั้งคู่บัดเดี๋ยวนี้” พระธิดาศกุนตลาสั่งเหล่าทหารที่มาเยือน ณ ที่นี้

         เมื่อเหล่าทหารได้รับคำสั่งจากพระธิดาศกุนตลา เหล่าทหารก็พากันเข้ามาห้อมล้อมพญาวีรัชภุชงค์นาคราชเอาไว้ พร้อมจู่โจมเข้าใส่พญาวีรัชภุชงค์นาคราชอย่างสุดกำลัง ส่วนอัญญาวดีนาคีนั้น นายพรานอรัณย์สิขรได้จับตัวเอาไว้ โดยมีกริชลงอาคมจี้ที่ตัวอัญญาวดีนาคี

         พญาสรัชบุรินทร์นาคราชกับแม่ทัพนครินทร์เห็นว่าสถานการณ์เริ่มแย่แล้ว จึงได้ออกมาจากที่หลบซ่อนตัว เพื่อเข้าร่วมต่อสู้ไปพร้อมกับพญาวีรัชภุชงค์นาคราชอย่างดุเดือด

         ในที่สุดพญาวีรัชภุชงค์นาคราชพร้อมด้วยพญาสรัชบุรินทร์นาคราชกับแม่ทัพนครินทร์ก็จัดการเหล่าทหารของพระธิดาศกุนตลาจนสิ้นใจ ล้มตายกันหมดทุกคน เหลือเพียงแต่พระธิดาศกุนตลากับนายพรานอรัณย์สิขรเท่านั้น

         “เจ้าปล่อยตัวน้องอัญญาวดีบัดเดี๋ยวนี้” แม่ทัพนครินทร์กล่าวขึ้น พร้อมกับจับดาบในมือตนเองไปวางทาบไว้ที่บนบ่านายพรานอรัณย์สิขร แต่นายพรานอรัณย์สิขรไม่ยอมปล่อยตัวอัญญาวดีนาคี

        นายพรานอรัณย์สิขรกำลังใช้กริชลงอาคมนั้น แทงเข้าไปตรงหัวใจของอัญญาวดีนาคีเพื่อให้นางสิ้นใจ แต่แม่ทัพนครินทร์ไวกว่า ชายหนุ่มจึงใช้ดาบฟันเข้าที่คอของนายพรานอรัณย์สิขรจนแน่นิ่งไป

         ส่วนพระธิดาศกุนตลานั้น กลัวแพ้ในศึกครั้งนี้จึงรีบวิ่งไปหยิบกริชลงอาคมที่ตกอยู่ข้างกายของนายพรานอรัณย์สิขรแล้ววิ่งพุ่งตรงเข้าใส่อัญญาวดีนาคี หมายมั่นว่าตนสามารถสังหารอัญญาวดีนาคีได้ ฉับพลันนั้นเอง กริชลงอาคมในมือของพระธิดาศกุนตลากลายเป็นงูสีดำ แล้วงูสีดำตัวนั้นหันกลับมาทางพระธิดาศกุนตลา เมื่อพระธิดาศกุนตลาเห็นกริชลงอาคมที่ถืออยู่นั้นกลายเป็นงูสีดำ หญิงสาวรู้สึกตกใจรีบสะบัดสิ่งที่อยู่ในมือของตนทิ้งแล้ววิ่งหนีไปอย่างคนสติแตก

         “ท่านพี่ไม่ต้องตามนางไปหรอก ปล่อยนางไปเถอะ นางคงไม่คิดจะกลับมาทำร้ายน้องอีกแล้ว” อัญญาวดีนาคีกล่าวบอกแม่ทัพนครินทร์ เพราะหญิงสาวสังเกตเห็นว่าแม่ทัพนครินทร์กำลังจะวิ่งตามพระธิดาศกุนตลาออกไปตามแนวป่าลึก

         “น้องขอขอบคุณท่านพี่วีรัชภุชงค์กับท่านพี่สรัชบุรินทร์ด้วยเพคะที่เมตตาช่วยชีวิตน้องเอาไว้” อัญญาวดีนาคีกล่าวขอบคุณลูกพี่ลูกน้องของตนจากใจจริง

         พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกับพญาสรัชบุรินทร์นาคราชพยักหน้ารับคำขอบคุณจากอัญญาวดีนาคีด้วยใจจริง ก่อนจะกล่าวคำลาและอวยพรแก่อัญญาวดีนาคีกับแม่ทัพนครินทร์

         ภาพภพเหตุการณ์ในอดีตนั้นเริ่มจางลงทีละเล็กทีละน้อยจนมาถึงภาพภพปัจจุบัน