ตอนที่ 4 : ไปเที่ยวกาญจนบุรี

         “สวัสดีครับสาวๆ ทำอะไรกันอยู่เอ่ย” ชนินทรโผล่มาแบบไม่มีใครตั้งตัว ทำให้อัณณ์ณิชากับสิรินดาตกใจมาก สิรินดากล่าวถามชนินทรว่า “มาทำอะไรตอนนี้ค่ะ ปกติมาช่วงเย็นๆ”

         “พี่มาชวนน้องดากับน้องอัณณ์ไปเที่ยวน้ำตกเอราวัณที่กาญจนบุรีครับ” ชายหนุ่มกล่าว

          “น้องอัณณ์สนใจไปกับพี่ไหมครับ” ชายหนุ่มกล่าวถามเพื่อนรักของคู่หมั้นตัวเอง เพราะเขารู้ดีว่าถ้าอัณณ์ณิชาไม่ไป สิรินดาคงไม่ไปด้วยแน่เพราะเธอเป็นห่วงอัณณ์ณิชามาก มากจนบางครั้งทำให้ชายหนุ่มแอบรู้สึกน้อยใจที่คู่หมั้นที่ให้ความสนใจกับเพื่อนรักคนนี้มากกว่าตน แต่ชายหนุ่มก็เข้าใจหญิงคนรักของตนเป็นอย่างดี

         “อัณณ์ว่ายังไง สนใจไปด้วยรึป่าว” สิรินดาเอ่ยถามอัณณ์ณิชา

         “น่าสนใจจ้ะ ถ้าดาไป อัณณ์ก็ไปจ้ะ” อัณณ์ณิชาเองก็ทราบดีเช่นกันว่าถ้าเธอไม่ไป สิรินดาก็คงไม่ไป ชนินทรน้อยใจสิรินดาจนเกิดปัญหาแน่ เธอก็ไม่อยากเป็นตัวสร้างปัญหาให้ทั้งคู่โกรธกัน

         “ไปวันไหนคะพี่นินท์” อัณณ์ณิชาเอ่ยถามชนินทร

         “วันพรุ่งนี้ครับน้องอัณณ์” ชนินทรเอ่ยขึ้นจนสิรินดากับอัณณ์ณิชามองหน้ากันอย่างตกใจ

         “จะให้ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อรับปากศศินิภาเอาไว้แล้ว” ชนินทรพูดขึ้นเบาๆ

         ศศินิภาบุตรสาวเพียงคนเดียวของคุณศุภกฤตกับคุณนิศามน เพื่อนสนิทคุณชวินทัชกับคุณนลินทิพย์ผู้เป็นบิดามารดาของชนินทร

         “คุณทัชแน่ใจแล้วเหรอค่ะ ถึงให้ตานินท์พาหนูนิภาไปเที่ยวน้ำตกเอราวัณที่กาญจนบุรี” นลินทิพย์กล่าวถามสามีของตนด้วยความร้อนใจ

         “ผมตัดสินใจแล้วครับคุณทิพย์และผมคิดว่าไม่น่ามีอะไรเสียหายนะครับ เพราะว่าตานินท์พาหนูดากับหนูอัณณ์ไปด้วย ไม่ได้ไปกับหนูนิภาสองต่อสอง” ชวินทัชกล่าวตอบภรรยาของตน

         ในส่วนลึกของหัวใจชวินทัชนั้น ถึงแม้การทำแบบนี้จะเป็นการทำร้ายความรู้สึกของสิรินดาทางอ้อม แต่ในอีกมุมหนึ่งนั้น นี่อาจเป็นบทพิสูจน์ความรักบทหนึ่งของชนินทรกับสิรินดาว่ามีความหนักแน่น มั่นคงต่อกันขนาดไหนและมีความเข้าใจกันมากน้อยเพียงใด

         “ว่ายังไงนะคะ คุณศศินิภาก็เดินทางไปพร้อมกับพวกเราด้วยเหรอค่ะพี่นินท์” อัณณ์ณิชาเอ่ยถามชนินทรอย่างประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าศศินิภาจะมาร่วมเดินทางไปพร้อมกัน

         “ใช่ครับ พี่รับปากศศินิภาเอาไว้แล้วด้วย” ชนินทรตอบอัณณ์ณิชา แต่สายตาของชนินทรนั้นมองไปยังสิรินดา มองด้วยความห่วงใยเพราะแคร์ความรู้สึกของเธอมาก

         ก่อนชนินทรหมั้นหมายกับสิรินดานั้น ชนินทรหมั้นหมายกับศศินิภามาก่อน เป็นการหมั้นหมายที่ทางผู้ใหญ่เห็นชอบว่าทั้งคู่เหมาะสมกันและตัวของศศินิภาเองก็มีใจให้กับชนินทร

         “ไม่เป็นอะไรค่ะ ไปกันหลายคนก็ดีเหมือนกัน” ถึงแม้ว่าสิรินดาจะกล่าวออกมาเช่นนี้ แต่ภายในส่วนลึกของหัวใจสิรินดานั้น กลับมีแต่ความกลัว กลัวว่าศศินิภาจะแย่งชนินทรกลับไป

         แสงอรุณยามเช้าของวันใหม่ ชนินทรขับรถมารับสิรินดากับอัณณ์ณิชาที่บ้าน แล้วไปรับศศินิภาที่บ้านของเธอ ก่อนมุ่งหน้าตรงไปยังน้ำตกเอราวัณ จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งใช้เวลาในการเดินทางเพียง 3 ชั่วโมงเท่านั้นเอง

         “ถึงแล้วครับสาวๆ เหนื่อยกันมากรึป่าวครับ” ชนินทรเอ่ยถามทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน เมื่อทุกคนได้ยินคำถามจากชายหนุ่มก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ”

         “งั้นเราไปเดินชมความสวยงามของน้ำตกกันครับสาวๆ” ชนินทรบอกกับทุกคน

         เมื่ออัณณ์ณิชาได้เดินชมน้ำตกไปเรื่อยๆ ก็มีความรู้สึกเหมือนตัวเองเคยมาที่นี่ แต่ไม่รู้ว่าตัวเองเคยมาตอนไหน บางครั้งก็มีความรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้เหมือนดั่งในความฝันของตน ‘มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน’ อัณณ์ณิชาทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น

         “อัณณ์ อัณณ์” สิรินดาสะกิดเรียกอัณณ์ณิชาเบาๆ

         “อัณณ์ว่าคุณศศินิภาแปลกๆไหม ดารู้สึกไม่ค่อยดีเลยอัณณ์” สิรินดากล่าวขึ้น

         “อัณณ์ก็รู้สึกแปลกๆเหมือนดา แต่อัณณ์ว่านะ ตอนนี้พวกเราทำตัวปกติกันดีกว่าเพราะว่าเราอาจรู้สึกกันไปเองหรือคิดมากเกินไปก็ได้” ถึงแม้อัณณ์ณิชาจะบอกสิรินดาเช่นนี้ แต่ทว่าส่วนลึกภายในหัวใจของอัณณ์ณิชานั้นไม่ได้เป็นอย่างที่พูดกับสิรินดาเลยแม้แต่น้อย

         ระหว่างการเดินทางศศินิภาได้เดินตรงเข้ามาหาชนินทรเพื่อพูดคุยด้วย

         “คุณนินท์ค่ะ คุณนินท์มั่นใจแล้วเหรอคะว่าคุณจะแต่งงานกับน้องดา” ศศินิภากล่าวขึ้น

         “ผมมั่นใจครับว่าผมจะแต่งงานกับน้องดา” ชนินทรกล่าวอย่างหนักแน่นด้วยความมั่นใจว่าตัวเองนั้นจะแต่งงานกับสิรินดาแน่นอน

         “ส่วนเรื่องระหว่างเรามันจบลงไปแล้วนะครับนิภา ที่ผมยอมพาคุณมาเที่ยวครั้งนี้เพราะตัวผมไม่สามารถที่จะปฏิเสธทางผู้ใหญ่ได้ ผมหวังว่าคุณคงจะเข้าใจผมนะครับ ผมรักน้องดามากครับและรักน้องดาคนเดียว” ชนินทรกล่าวกับศศินิภาตามตรง

         “ศกุนตลา ศกุนตลา ผู้หญิงใจบาป ใจร้าย” เสียงปริศนานั้น ล่องลอยมาตามเสียงลมกระโชกแรงชั่วขณะหนึ่งแล้วจางหายไป

         “ทุกคนครับ ไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหมครับ” ชนินทรกล่าวถามผู้ร่วมทางทุกคน

         “ผมว่าพวกเราทุกคนเดินทางกลับกันดีกว่านะครับ เพื่อความปลอดภัยและสบายใจเพราะไม่รู้ว่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่จะเกิดขึ้นอีกไหม” ชนินทรบอกทุกคน

         ระหว่างที่ทุกคนกำลังเดินทางกลับนั้นก็ปรากฏร่างชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งขึ้นมา ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้ม ผิวกายสีน้ำผึ้ง รูปร่างสง่างาม ไม่สวมเสื้อ มีเพียงสร้อยสังวาลย์สีทองสว่าง ส่วนกางเกงนั้นยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าเป็นอย่างไร

         “วีรัชภุชงค์จงวางความแค้นของเจ้าลงเสีย อย่าปล่อยให้ความแค้นของเจ้าที่มีต่อศกุนตลาต้องทำร้ายตัวของเจ้าเหมือนกาลก่อนอีกเลย วางความแค้นนั้นลงเสีย” พญาคิรินทรนาคราชปรากฏกายขึ้นมาด้านหลังของพญาวีรัชภุชงค์นาคราช พร้อมกล่าวบอกด้วยความห่วงใย

         พญาวีรัชภุชงค์นาคราชผู้นี้คือองค์พญานาคที่เคยหลงรักพระธิดาศกุนตลาเมื่อกาลก่อนและพระธิดาศกุนตลาได้หลอกใช้ให้พญาวีรัชภุชงค์นาคราชให้ไปพาตัวอัญญาวดีนาคี ซึ่งเป็นพระธิดาบุญธรรมของพญาอนันตนาคราช ผู้เป็นเสี้ยนหนามหัวใจของพระธิดาศกุนตลา