ตอนที่ 5 : เรื่องราวในอดีต

         พญาวีรัชภุชงค์นาคราชจ้องมองศศินิภาพร้อมคิดย้อนกลับไปในอดีต สมัยตอนที่ศศินิภาคือพระธิดาศกุนตลา พระธิดาบุญธรรมของเจ้าเมืองสกุณา

         “ทำไมเจ้าพี่ถึงทำเยี่ยงนี้ ทำไมเจ้าพี่ถึงนอกใจหม่อนฉัน ผู้หญิงนั้นคือใครกัน” พระธิดาศกุนตลาร้องไห้คร่ำครวญกับภาพที่เห็นต่อหน้า ภาพนั้นคือ ภาพของแม่ทัพนครินทร์กำลังจุมพิตกันกับอัญญาวดีนาคี แล้วมือของแม่ทัพนครินทร์ก็ค่อยๆลูบไล้ผิวกายนวลเนียนนั้นด้วยความอ่อนโยนอย่างช้าๆ ริมฝีปากนั้นค่อยๆ เลื่อนลงมาดูดดื่มตรงหน้าอกที่ได้รูปของหญิงสาว ก่อนมืออีกข้างกำลังไหลลื่นมายังกลีบกุหลาบอันอ่อนโยนและหอมหวานที่เต็มไปด้วยน้ำหวานไหลรินออกมา ณ น้ำตกแห่งหนึ่งบนเมืองมนุษย์ เป็นสถานที่แรกของการได้พบเจอกันระหว่างแม่ทัพนครินทร์กับอัญญาวดีนาคี ทั้งคู่ได้ใช้วันเวลาอยู่ด้วยกัน ณ น้ำตกแห่งนี้ร่วมเดือน

         พระธิดาศกุนตลาเดินทางกลับไปยังเมืองคีรวันนคร อยู่เมืองนี้เพื่อรอคอยพระสวามีของตนกลับมา นางเชื่อว่าเขาต้องกลับมาหานางแน่นอนเพราะที่นี่คือบ้านเมืองของเขา ยังไงเขาก็ต้องกลับมา

         “ร่วมเดือนแล้วที่เจ้าพี่ไม่กลับมาหาข้า” พระธิดาศกุนตลากล่าวกับพี่เลี้ยงของตนด้วยความเสียใจมาก มากจนยากเกินจะบรรยายให้ใครมาเข้าใจความรู้สึกนี้

         “เราลองไปตามหาท่านแม่ทัพนครินทร์ ณ น้ำตกแห่งนั้นดีหรือไม่เจ้าคะพระธิดา” พี่เลี้ยงของพระธิดาศกุนตลาได้พูดขึ้นพร้อมจับมือของพระธิดาศกุนตลาอย่างอ่อนโยน

         “ถ้าเราไปตาม เจ้าพี่คงไม่กลับมาพร้อมเราแน่” พระธิดาศกุนตลากล่าวบอกพี่เลี้ยงของตนด้วยความเสียใจ น้อยใจ

         “แล้วเราควรทำเยี่ยงไรดีเพคะ” พี่เลี้ยงของพระธิดาศกุนตลากล่าวถามพระธิดาของตนเองด้วยความรู้สึกสงสารมาก

         “เจ้าจงปล่อยข่าวออกไปว่าพระสวามีของพระธิดาศกุนตลาตรอมใจเพราะพระสวามีไปมีหญิงอื่นไม่ยอมกลับมาหาพระธิดาร่วมเดือนแล้ว” พระธิดาศกุนตลาสั่งความแก่พี่เลี้ยงของตน โดยหวังว่าแม่ทัพนครินทร์คงจะกลับมาหาตนในไม่ช้า

         เมื่อข่าวของพระธิดาศกุนตลาเผยแพร่ออกไป ไปจนถึงสกุณานคร เจ้าเมืองสกุณาทรงกริ้วมากที่แม่ทัพนครินทร์ได้ทำกับพระธิดาบุญธรรมของตนเช่นนี้

         เจ้าเมืองสกุณาจึงสั่งทหารให้รีบจัดขบวนเสด็จไป ณ คีรวันนคร เพื่อไปรับพระธิดาศกุนตลากลับมายังสกุณานคร ระหว่างเดินทางกลับมายังสกุณานคร พระธิดาศกุนตลาเกิดล้มป่วยขึ้นมาจริงๆ จึงได้แวะพักระหว่างทางโดยมีหมอหลวงแห่งสกุณานครดูแลอย่างใกล้ชิด

         ยามค่ำคืนนั้นเองได้ปรากฏร่างบุรุษหนุ่มลึกลับที่ปลายเตียงของพระธิดาศกุนตลา บุรุษผู้นั้นยืนมองพระธิดาศกุนตลาอย่างไม่วางตา

         “เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก งามยิ่งกว่าหญิงใดที่ข้าเคยพบเจอ เจ้าช่างมีใบหน้าที่แสนน่าลูบไล้ ยั่วยวนใจข้าเหลือเกิน” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชยืนพูดเบาๆ ตรงปลายเตียงของพระธิดาศกุนตลา

         “นั่นใคร” พระธิดาศกุนตลาเอ่ยถามบุคคลที่ยืนอยู่ปลายเตียงของเธอนั้นด้วยความแปลกประหลาดใจ แต่เมื่อพระธิดาศกุนตลาถามบุคคลผู้นั้นแต่ไร้ซึ่งคำตอบ

         “ทหาร ทหารมีคนบุกรุก ช่วยข้าด้วย” พระธิดาศกุนตลาร้องเรียกทหารให้เข้ามาช่วยในสถานที่พำนักของเธอ เมื่อเหล่าทหารเข้ามาถึงสถานที่พำนักของพระธิดาศกุนตลา พลัน…ปรากฏว่าพระธิดาศกุนตลาได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนพี่เลี้ยงของพระธิดาศกุนตลานั้น กลับนอนหลับสนิท ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น เหล่าทหารที่เข้ามาจึงพากันแยกย้ายกันตามหาพระธิดาศกุนตลาอย่างโกลาหลไปทั่วสถานที่พำนักและบริเวณใกล้เคียง

         “เจ้าเป็นใคร เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร เจ้ากล้าดียังไงถึงจับตัวข้ามา เจ้าต้องการอะไร” พระธิดาศกุนตลาถามบุรุษตรงหน้าด้วยความโกรธแค้นมากกว่าความกลัว บุรุษผู้นี้คือพญาวีรัชภุชงค์นาคราชนั่นเอง

         “ใจเย็นก่อน ใจเย็นๆ นะ ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเจ้า” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวขึ้นด้วยความอ่อนโยนต่อพระธิดาศกุนตลา

         “แล้วเจ้าจับตัวข้ามาเพื่ออะไรกัน ต้องการอะไรจากข้า แล้วตัวข้าทำอะไรให้เจ้า ตัวเจ้าถึงได้จับตัวข้ามาเยี่ยงนี้” พระธิดาศกุนตลากล่าวถามด้วยความโมโห

         “ข้าหลงรักเจ้า รักตั้งแต่แรกเจอ รักตั้งแต่ข้าเห็นเจ้ากำลังยืนมองพระสวามีกำลังแอบยืนมองน้องหญิงอัญญาวดีที่น้ำตก” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชบอกเหตุผลของตนพร้อมอธิบายให้พระธิดาศกุนตลาเข้าใจ

         เมื่อพระธิดาศกุนตลารับฟังพญาวีรัชภุชงค์นาคราชจนจบ หญิงสาวรู้สึกตกใจมาก มากจนทำอะไรไม่ถูก ทำได้เพียงจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้านิ่ง

         “เจ้ารู้จักหญิงสาวผู้นั้นด้วยรึ” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชค้อมคำนับแทนคำตอบว่า ‘ใช่ พร้อมกับกล่าวเพิ่มเติมต่อว่า “น้องหญิงอัญญาวดีเป็นลูกพี่ลูกน้องกับข้า”

         พญาวีรัชภุชงค์นาคราชพูดคุยกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างจริงใจ โดยไม่รู้เลยว่าหญิงสาวผู้นี้กำลังคิดร้ายอะไรอยู่ และหารู้ไม่ว่าอัญญาวดีนาคีรวมถึงตัวของตนเองนั้นกำลังมีภัยอันตรายถึงชีวิต เพราะหญิงสาวที่มีรูปโฉมอันงดงามตราตรึงเพียงภายนอกผู้นี้ แต่มีจิตใจที่ร้ายกาจยิ่งนัก

         “เจ้ารักข้าจริงหรือไม่” พระธิดาศกุนตลากล่าวถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของตน

         “ข้ารักเจ้าจากใจจริงของข้า” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวตอบจากใจจริง

         “ถ้าข้ายอมอยู่กับเจ้า ตัวเจ้ายินดีที่จะช่วยข้าบางอย่างได้หรือไม่” พระธิดาศกุนตลาถามพญาวีรัชภุชงค์นาคราชอย่างมีเลศนัย

         “ถ้าเจ้ายอมอยู่กับข้า ยอมเป็นเมียของข้า ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไร ขอเพียงเจ้าบอกข้ามา ตัวข้ายินดีช่วยเจ้าทุกอย่าง” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวตอบจากใจจริง

         “ข้าต้องการตัวหญิงสาวผู้นั้น ‘อัญญาวดี’ เจ้าพาตัวนางมาให้ข้าได้หรือไม่” พระธิดาศกุนตลากล่าวด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น

         เมื่อพญาวีรัชภุชงค์นาคราชได้รับฟังในสิ่งที่พระธิดาศกุนตลาต้องการ จึงได้คิดทบทวนอะไรบางอย่างเพราะต้องการอยากรู้เหตุผลนั้นด้วย

         “เจ้าจะให้ข้าเอาตัวน้องหญิงอัญญาวดีมาเพื่อเหตุใด เจ้าคิดจะทำอะไรน้องหญิงอัญญาวดี” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชถามพระธิดาศกุนตลา แต่ทว่า…พระธิดาศกุนตลาไม่ตอบคำถามนั้น หญิงสาวเงียบนิ่งแล้วมองพญาวีรัชภุชงค์นาคราชอย่างเยือกเย็น