ตอนที่ 6 : ความหลงผิด

         “ข้าจะนำตัวน้องหญิงอัญญาวดีมาให้เจ้า แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อนว่า น้องหญิงอัญญาวดี มีแก้วมณีนาคราชคุ้มครองอยู่ มนุษย์อย่างเจ้าไม่มีทางทำอะไรน้องหญิงอัญญาวดีได้หรอกนะ ในทางกลับกันนั้น ตัวของเจ้าเองต่างหากที่อาจถูกน้องหญิงอัญญาวดีทำร้ายเสียเอง เจ้าจงคิดให้ดีก่อน” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชรับปากเรื่องที่พระธิดาศกุนตลาขอพร้อมกล่าวเตือน

         ความรักคือความปรารถนาดีต่ออีกฝ่าย อยากให้คนที่เรารักมีความสุข แต่พญาวีรัชภุชงค์นาคราชนั้นก้าวข้ามความรักจนกลายเป็นความหลงที่ไม่ต่างอะไรกับผู้โง่เขลา

         ในกาลต่อมาพญาวีรัชภุชงค์นาคราชไปหาอัญญาวดีนาคี ภายในถ้ำน้ำตกที่หญิงสาวอาศัยอยู่กับแม่ทัพนครินทร์ โดยหารู้ไม่ว่าพญาสรัชบุรินทร์นาคราชได้ติดตามมาอย่างเงียบๆ

         พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกับพญาสรัชบุรินทร์นาคราชเป็นพี่น้องกันทางสายเลือดโดยตรง เป็นพี่น้องที่รักกันมาก ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมาตลอด ตั้งแต่พระบิดามารดาของพญาวีรัชภุชงค์นาคราชกับพญาสรัชบุรินทร์นาคราชส่งตัวให้ไปฝึกวิชาและอยู่กับท่านปู่ฤๅษีตยาคี

         “น้องหญิงอัญญาวดี” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชเรียกหญิงสาวตรงหน้า ผู้ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของตนด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น

         “ท่านพี่วีรัชภุชงค์ ท่านพี่มาที่นี่ได้อย่างไรกัน ท่านพี่ถึงรู้ได้ไงว่าน้องอยู่ที่นี่” อัญญาวดีนาคีกล่าวขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อเห็นพญาวีรัชภุชงค์นาคราชมาหาตน

         “น้องหญิงไปกับพี่ ไปกับพี่เดี๋ยวนี้” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกระชากข้อมือของอัญญาวดีนาคีให้ไปกับตน

         “น้องไม่ไป” อัญญาวดีนาคีกล่าวตอบอย่างตรงไปตรงมา

         “น้องไม่ไปกับท่านพี่ ได้ยินมั้ยว่าน้องไม่ไปกับท่านพี่” อัญญาวดีนาคีพยายามสะบัดข้อมือของตนเองออกจากมือของพญาวีรัชภุชงค์นาคราช

         “น้องจะอยู่ที่นี่กับคนรักของน้อง” หญิงสาวกล่าวออกมาพร้อมร้องไห้สะอื้น

         “ท่านพี่ปล่อยน้อง ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้” ร้องไห้สะอื้นขึ้นเรื่อยๆ

         “น้องเจ็บ น้องเจ็บนะท่านพี่” หญิงสาวโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

         “พอได้แล้วท่านพี่ พอได้แล้ว” พญาสรัชบุรินทร์นาคราชทนไม่ไหวกับสิ่งที่เห็น จึงรีบเข้ามาขัดขวางการกระทำของพญาวีรัชภุชงค์นาคราช

         “ท่านพี่สรัชบุรินทร์ช่วยน้องด้วย” อัญญาวดีนาคีกล่าวขึ้น เมื่อเห็นพญาสรัชบุรินทร์นาคราชเดินเข้ามาห้ามการกระทำของพญาวีรัชภุชงค์นาคราช

         “สรัชบุรินทร์มาที่นี่ได้อย่างไรกัน เจ้ามาที่นี่ทำไม” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวขึ้นเมื่อเห็นผู้มาห้ามการกระทำของตน

         “ท่านปู่ฤๅษีตยาคีให้ข้ามาตามท่านพี่ไปพบท่านด่วน” พญาสรัชบุรินทร์นาคราชกล่าวตอบพญาวีรัชภุชงค์นาคราช

         “มีเหตุด่วนอันใดรึ ทำไมท่านปู่ฤๅษีตยาคีถึงให้เจ้ามาตามข้าไปพบท่าน” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชถามพญาสรัชบุรินทร์นาคราชด้วยความสงสัย

         “ท่านปู่ฤๅษีตยาคีบอกข้าว่าท่านพี่กำลังหลงผิด เพราะพิษรักจนกำลังจะสร้างกรรมขึ้นมา ท่านปู่ฤๅษีตยาคีจึงให้ข้ามาตามท่านพี่ไปพบท่าน” พญาสรัชบุรินทร์นาคราชได้กล่าวบอกพญาวีรัชภุชงค์นาคราชตามที่ท่านปู่ฤๅษีตยาคีได้บอกมา

         “ข้าไม่ได้หลงผิด น้องหญิงอัญญาวดีนาคีต่างหากที่กำลังหลงผิด” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวตอบพญาสรัชบุรินทร์นาคราช

         “ท่านพี่คิดว่าการนำตัวน้องหญิงอัญญาวดีไปให้พระธิดาศกุนตลาเป็นสิ่งที่ดีแล้วหรือ และท่านพี่คิดว่าพระธิดาศกุนตลาจะยอมอยู่กับท่านพี่จริงๆหรือ นางจะยอมเป็นเมียท่านพี่จริงๆหรือ ท่านพี่จะทำอะไร ควรคิดไตร่ตรองให้รอบคอบเสียก่อน ไม่อย่างงั้น…คนที่จะเสียใจมากที่สุดคือตัวของท่านพี่เสียเองนะ” พญาสรัชบุรินทร์นาคราชกล่าวกับพญาวีรัชภุชงค์นาคราชด้วยความโมโห

         “ท่านพี่วีรัชภุชงค์จะนำตัวน้องไปให้พระธิดาศกุนตลาอย่างนั้นหรือ ท่านพี่ทำเพื่ออะไรกัน บอกน้องได้ไหม ทำไมท่านพี่ถึงคิดทำเช่นนี้” อัญญาวดีนาคีกล่าวขึ้น ด้วยความเสียใจ เสียใจที่พี่ชายที่แสนดีของตนนั้นเห็นคนอื่นสำคัญกว่าตน

         “น้องหญิง น้องหญิงเข้าใจพี่นะ พี่รักนางจริงๆ พี่ไม่เคยรักใครเหมือนที่พี่รักนางเลย” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกเสียใจ สับสนว่าสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่นี้เป็นสิ่งที่ผิดหรือถูกกันแน่ แต่ที่แน่ๆ อัญญาวดีนาคีมองตนด้วยความผิดหวังและเสียใจมาก

         “อย่ามองพี่แบบนี้เลยนะ อัญญาวดี อย่าร้องไห้เสียใจแบบนี้เลย พี่ขอโทษ…น้องหญิง” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวอย่างอ่อนโยนและรู้สึกผิดกับอัญญาวดีนาคี

         ในมุมหนึ่งภายในถ้ำน้ำตก แม่ทัพนครินทร์มองดูเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบ ชายหนุ่มตัดสินใจเดินออกมาจากมุมที่แอบซ่อนตัวอยู่ภายในถ้ำน้ำตกแห่งนี้

         “พาข้าไปพบพระธิดาศกุนตลาดีกว่า” แม่ทัพนครินทร์ที่แอบซ่อนตัวอยู่ได้เดินออกมา

         “ข้าว่านะ เราควรไปพบพระธิดาศกุนตลาด้วยกันทั้งหมดนี่ดีกว่า คุยกันให้เข้าใจไปเลย” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกล่าวขึ้นจากใจจริง

         “ข้าเห็นด้วย” แม่ทัพนครินทร์กล่าวขึ้นเพราะเห็นด้วยกับพญาวีรัชภุชงค์นาคราช

         “เดี๋ยวก่อน ข้าว่าเราควรวางแผนกันก่อน ก่อนที่จะไปพบพระธิดาศกุนตลา ข้ามีความรู้สึกไม่ไว้วางใจนางผู้นี้เลยจริงๆ และข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องหญิงอัญญาวดีด้วย หรือว่าเราควรให้น้องหญิงอัญญาวดีกลับไปรอฟังข่าวที่นครบาดาลดี” พญาสรัชบุรินทร์นาคราชกล่าว

         “น้องจะไปกับพวกท่านพี่ด้วย น้องไม่กลับไปรอฟังข่าวที่นครบาดาล” อัญญาวดีนาคีรีบพูดขึ้นเพราะกลัวจะไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วยกัน

         “ทั้งดื้อ ทั้งเอาแก่ใจตัวเองไม่ยอมเปลี่ยนจริงๆ” พญาสรัชบุรินทร์นาคราชพูดขึ้น

         “ถ้าน้องกลับนครบาดาลไปตอนนี้ น้องต้องโดนท่านพ่อลงโทษแน่ๆ ที่สำคัญคงจะเป็นเรื่องยากที่น้องจะได้พบท่านพี่นครินทร์อีกเป็นแน่” อัญญาวดีนาคีพูดขึ้นด้วยความร้อนใจ

         “เป็นห่วงชีวิตของตัวเองก่อน ค่อยเป็นห่วงว่าตัวเองจะไม่ได้เจอกับผู้ชายอีก” พญาสรัชบุรินทร์นาคราชกล่าวด้วยความหมั่นไส้กับผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของตนเอง

         “พอ พอได้แล้วสรัชบุรินทร์” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชรีบเข้ามาห้ามการโต้คารมกันของพญาสรัชบุรินทร์นาคราชกับอัญญาวดีนาคี