ตอนที่ 3 : ความฝัน

กาลก่อนมาจุติภพชาตินี้

         อัญญาวดีนาคี พระธิดาบุญธรรมของพญาอนันตนาคราชได้แอบหนีขึ้นมาเล่นน้ำแห่งหนึ่งบนเมืองมนุษย์ ระหว่างที่อัญญาวดีนาคีกำลังเล่นน้ำอยู่นั้น แม่ทัพนครินทร์นำกำลังทหารจากคีรวันนครมุ่งหน้าสู่สกุณานคร เพื่อเชิญเสด็จพระธิดาศกุนตลา พระธิดาบุญธรรมของเจ้าเมืองสกุณา ทั้งสองเมืองนี้ได้เกี่ยวดองกันไม่นาน พระธิดาศกุนตลารักแม่ทัพนครินทร์เพียงฝ่ายเดียว

         ในช่วงการเดินทางกลับคีรวันนครนั้น พระธิดาศกุนตลารู้สึกเหนื่อยกับการเดินทาง จึงขอแม่ทัพนครินทร์พักบริเวณใกล้น้ำตกแห่งหนึ่งและบังเอิญเป็นน้ำตกที่อัญญาวดีนาคีขึ้นมาเล่นน้ำ

         ระหว่างพักการเดินทาง แม่ทัพนครินทร์เดินเล่นแถวๆที่พัก บังเอิญเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนานบริเวณนั้น พร้อมทั้งมีหญิงสาวอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นบริวารของหญิงสาวที่กำลังเล่นน้ำอยู่ แม่ทัพนครินทร์ได้แอบมองหญิงสาวผู้นั้นอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมองดูแม่ทัพนครินทร์ด้วยแววตามาดร้าย

         “หญิงผู้นั้นคือใครกัน” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นด้วยความโกรธแค้น หึงหวง เพราะพระสวามีของตนมองหญิงอื่น แถมแววตาที่มองนั้น ช่างดูหลงใหลในตัวหญิงสาวผู้นั้นเหลือเกิน

         ฉับพลัน!! เกิดน้ำวนขนาดใหญ่พร้อมเสียงอันทรงพลังอย่างน่าเกรงกลัว

         “พวกเจ้ากลับเมืองบาดาลเดี๋ยวนี้” เสียงอันทรงพลังอย่างน่าเกรงกลัวนี้ ไม่มีมนุษย์คนใดแถวนั้นได้ยินเสียงสักคน นอกจากอัญญาวดีนาคีพร้อมบริวาร

         “เจ้ากล้าดียังไงถึงกล้าขัดคำสั่ง หนีขึ้นไปเล่นน้ำบนเมืองมนุษย์ อัญญาวดี” พญาอนันตนาคราชทรงกริ้วมากที่พระธิดาบุญธรรมของพระองค์กล้าขัดคำสั่ง

         “ลูกขอโทษเพค่ะ” อัญญาวดีนาคีกล่าวด้วยความเกรงกลัวพญาอนันตนาคราช

         “เจ้าจงกลับไปยังตำหนักของเจ้า อย่าคิดว่าพ่อไม่กล้าทำโทษเจ้า อัญญาวดี” พญาอนันตนาคราชออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดกับพระธิดาบุญธรรมผู้นี้ของพระองค์

         “เพค่ะท่านพ่อ” อัญญาวดีนาคีกล่าวพร้อมร้องไห้สะอื้น

         “เจ้ารู้ตัวบ้างไหมว่าเภทภัยกำลังมาถึงตัวเจ้า อัญญาวดี” พญาอนันตนาคราชกล่าวขึ้นเบาๆเพียงผู้เดียวหลังจากอัญญาวดีนาคีกลับไปยังตำหนักตน

         วันและคืนผ่านล่วงเลยไปไม่นาน อัญญาวดีนาคีแอบหนีขึ้นไปบนเมืองมนุษย์ สถานที่ตนเคยมาก่อนหน้านี้ โดยไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไรถึงอยากขึ้นมาบนเมืองมนุษย์

         “ชาตินี้ข้าจะได้พบนางอีกหรือไม่” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเบาๆ ท่ามกลางสายน้ำไหลผ่าน

         “นางคือใครกัน ทำไมใจของข้านั้นถึงได้ห้วงคะนึงถึงนางเพียงนี้” ชายหนุ่มเพ้อหาหญิงสาวอยู่สักพักใหญ่ ก็มีใครบางคนโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ จนชายหนุ่มสะดุ้งตกใจ

         “ข้าขออภัยที่ทำให้ท่านตกใจ ข้าไม่ทันเห็นท่านอยู่ตรงนี้” เมื่อชายหนุ่มหันหน้ามามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างชัดๆ ก็ต้องตกตะลึง เพราะหญิงสาวผู้นี้คือหญิงสาวคนเดียวกันกับที่ชายหนุ่มกำลังเพ้อคะนึงหา เมื่อตาสบตากัน หัวใจก็เต้นแรงด้วยกันทั้งคู่ จนเผลอจุมพิตกันอย่างเร่าร้อนโดยไม่รู้ตัว อัญญาวดีนาคีตั้งสติได้แล้วจึงกล่าวกับชายหนุ่มผู้นั้นว่า “นี่ท่านทำอะไรข้า” ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่วางตาและเห็นใบหน้าของเธอแดงขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มรู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้ช่างงดงามมากจริงๆ งดงามมากเกินห้ามใจ จึงสวมกอดหญิงสาวไว้แน่น มือหนาลูบไล้ไปทั่วผิวกายนวลนิ่มอย่างอ่อนโยน ค่อยๆสัมผัสไปยังทุกจุดบนร่างหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

         “ข้าขออภัย ข้าอดใจไม่ไหว ข้าคิดถึงเจ้า ข้ามาที่นี่เพื่ออยากเจอเจ้า แต่ข้าก็ไม่เคยเจอเจ้าเลยสักวัน เพิ่งมาเจอเจ้าวันนี้” ชายหนุ่มรีบกล่าวขอโทษพร้อมชี้แจงเหตุผลที่ได้ล่วงเกิน

         “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือ แต่ทำไมข้าจำท่านไม่ได้” หญิงสาวกล่าวอย่างไม่ค่อยแน่ใจและรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้ช่างดูสง่างามจริงๆ

         “ข้าเคยเจอเจ้า ณ สายน้ำแห่งนี้ แต่เจ้าคงไม่เห็นข้า เพราะข้าบังเอิญมาเจอเจ้าและเฝ้ามองเจ้าเล่นน้ำอยู่” ชายหนุ่มกล่าวตอบข้อสงสัยของหญิงสาว

กลับมาภพชาติของอัญรินทร์มณีนาคี

         แสงสว่างเรืองรองส่องประกายลงมาจากฟากฟ้า บ่งบอกว่าถึงเวลาของอัญรินทร์มณีนาคีต้องไปจุติบนเมืองมนุษย์ตามคำขอของตัวเธอเอง

ณ เมืองมนุษย์

         แสงจันทร์จากฟากฟ้าส่องสว่างนวลตา ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวงสว่างสวยงาม เสียงเด็กแรกเกิดร้องดังขึ้นท่ามกลางความดีใจของพ่อแม่คู่หนึ่ง

         “อัณณ์ณิชาลูกแม่ ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน แม่เฝ้ารอเห็นหน้าลูกมาตั้งหลายเดือน ลูกชั่งน่ารักน่าชังเหลือเกิน ลูกเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพ่อแม่” ผู้เป็นแม่กล่าวขึ้นเมื่อได้เห็นหน้าบุตรสาวของตนเอง

         “อัญรินทร์มณีทำไมหนีพี่มาเกิดแบบนี้” เสียงของใครบางคนดังขึ้น

ณ เมืองมนุษย์ (กาลปัจจุบัน)

         “อัณณ์เมื่อคืนเธอนอนเร็วจัง” สิรินดาถามขึ้นเมื่อเห็นอัณณ์ณิชาเดินตรงเข้ามาในห้องครัว

         “เราก็บอกไม่ถูกเหมือนกันดา แต่เมื่อคืนเราฝันนะ ฝันถึงอดีตชาติของเรา” อัณณ์ณิชาพูดขึ้น แต่สังเกตเห็นสีหน้าของสิรินดาเหมือนอยากรู้ว่าเมื่อคืนฝันว่าอะไร อัณณ์ณิชาเลยเล่าความฝันนั้นให้สิรินดาฟังพร้อมช่วยสิรินดาทำอาหารไปด้วย

          “มันจะเป็นไปได้ยังไง บางทีเธออาจจะคิดมากเลยเก็บเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะแบบนี้ก็ได้นะอัณณ์” สิรินดาฟังเรื่องราวความฝันของอัณณ์ณิชาจบแล้วบอกเพื่อนรักของเธอ

         ทั้งคู่ก็ช่วยกันทำอาหารจนเสร็จเรียบร้อย เตรียมตั้งโต๊ะอาหารยามเช้าให้ทุกคนภายในครอบครัวรับประทานอาหารก่อนออกไปทำงาน

         “ฉันก็ไม่แน่ใจกับความฝันของฉันนะว่าเป็นเรื่องจริงไหม” อัณณ์ณิชาเริ่มไม่ค่อยแน่ใจในความฝันของตัวเองว่าใช่เรื่องจริงไหม หรือเป็นแค่ความฝันที่เธอคิดมากไปเท่านั้นเอง

         หลายชั่วโมงต่อมา มีชายหนุ่มคนหนึ่งได้ปรากฏตัวต่อหน้าอัณณ์ณิชากับสิรินดา