ตอนที่ 2 : นาคีน้อยขอไปเกิดเป็นมนุษย์

         ‘อดีตชาติของเจ้าคืออัญรินทร์มณีนาคี คนรักของข้า แม้คืนวันจะผ่านล่วงเลยไปกี่ร้อยปี ใจข้าก็มีเพียงเจ้า ใจข้าก็เฝ้ารอคอยเพียงเจ้าผู้เดียว อัญรินทร์มณีนาคี’ เสียงอันทรงพลังนั้นยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอัณณ์ณิชาไม่เสื่อมคลาย ‘ผู้หญิงที่เราฝันถึงประมาณเกือบหนึ่งเดือนนั้นคือใครกันแน่!’ อัณณ์ณิชาคิดวกวนอยู่ในห้วงแห่งความฝันนั้นเพียงผู้เดียว ที่สำคัญคือคิดเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นพูดในความฝันด้วย เรื่องราวทั้งหมดนั้นเป็นเช่นไรกันแน่!

         “ท่านพี่คิรินทร น้องคิดถึงท่านพี่เหลือเกิน เมื่อไหร่หนอท่านพี่จะกลับมาหาน้อง” อัญรินทร์มณีนาคีพร้ำเพ้อถึงพญาคิรินทรนาคราชผู้ซึ่งเป็นพระสวามีของตน

         “อัญรินทร์มณีหยุดพร้ำเพ้อ อาลัยอาวรณ์ถึงคิรินทรได้แล้ว เจ้าจงเข้มแข็งให้มากกว่านี้นะ ปู่เป็นห่วงเจ้ามาก” พญาศรีสุทโธนาคราชกล่าวกับอัญรินทร์มณีนาคี หลานสาวที่ท่านรักและห่วงใย ณ เพลานี้ แต่คงทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้

          “ท่านปู่” อัญรินทร์มณีนาคีกล่าวถึงผู้มาเยือน พร้อมทั้งรีบวิ่งเข้าไปกอดพญาศรีสุทโธนาคราช

          “เหตุใดท่านพี่คิรินทรถึงจากหลานไปร่วมเดือนเช่นนี้เพคะ” อัญรินทร์มณีนาคีรีบกล่าวถามผู้มีศักดิ์เป็นปู่ทางสายเลือดโดยตรงของตัวเอง

         “กรรมเก่าของหลานกับคิรินทรที่เคยร่วมกันสร้างกรรมเอาไว้ในภพอดีตชาติ” พญาศรีสุทโธนาคราชกล่าวด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนแฝงด้วยความรักความห่วงใยที่มอบให้นาคีน้อยตนนี้ เมื่อพญาศรีสุทโธนาคราชเห็นหลานสาวสุดที่รักมองอย่างอยากรู้คำตอบว่าเธอกับพญาคิรินทรนาคราชร่วมกันสร้างกรรมอะไรร่วมกันมา พญาศรีสุทโธนาคราชจึงกล่าวต่อว่า

         “ในอดีตชาติของคิรินทรเกิดเป็นมนุษย์และมีครอบครัวแล้ว ส่วนตัวของหลานนั้นเป็นพญานาค เป็นบุตรบุญธรรมของพญาอนันตนาคราช” พญาศรีสุทโธนาคราชกล่าวเพียงเท่านี้

…แล้วกล่าวต่อว่า…

         “ตัวหลานหนีขึ้นมาเล่นน้ำที่น้ำตกแห่งหนึ่งบนเมืองมนุษย์ คิรินทรบังเอิญมาเจอหลานที่กำลังเล่นน้ำอยู่ ทำให้เกิดมีใจปฏิพัทธ์กับตัวหลาน” พญาศรีสุทโธนาคราชไม่รู้ว่าถ้ากล่าวต่อจะเกิดผลดีขึ้นหรือไม่ เพราะพญาศรีสุทโธนาคราชรู้จักนิสัยหลานรักของตัวเองดีว่าครั้นอดีตชาติของนางนั้น เอาแก่ใจตัวเองเช่นไร ชาตินี้นางก็ยังคงเอาแก่ใจตัวเองมิเปลี่ยนแปลงและผลของการเอาแก่ใจตัวเองของนาง ก็เกิดผลเสียต่อตัวนางเองเช่นกัน

         “อะไรที่ไม่ใช่ของ ของเรา ยังไงก็ไม่ใช่ ถึงแม้ว่าเพลานี้ เขาจะอยู่กับเราหรือตัวเรานั้นกำลังครอบครองสิ่งนั้นอยู่ก็ตามที เมื่อหมดเวลาในการครอบครองแล้วนั้น สิ่งเหล่านั้น รวมถึงคิรินทรด้วยย่อมกลับคืนไปสู่เจ้าของที่แท้จริงนะหลาน” เมื่ออัญรินทร์มณีนาคีได้รับฟังประโยคดังกล่าว หญิงสาวยิ่งรู้สึกอาลัยอาวรณ์หนักกว่าเดิม น้ำใสๆ จากดวงตาหลั่งไหลออกมาอย่างมากมาย มากพอกับความเจ็บปวดภายในหัวใจของอัญรินทร์มณีนาคี

         “ตอนนี้หลานเจ็บปวดเช่นไร ครั้นอดีตชาตินางผู้นั้นก็เจ็บปวดมิต่างกันจากหลานเลยนะ” พญาศรีสุทโธนาคราชกล่าวกับอัญรินทร์มณีนาคีด้วยความเจ็บปวด

         ใครกันเล่าอยากเห็นบุคคลที่เรารักดั่งแก้วตาดวงใจต้องมาทุกข์ระทมเยี่ยงนี้ ใครกันเล่าจะไม่เจ็บปวดดวงหทัย เมื่อเห็นแก้วตาดวงใจเป็นเยี่ยงนี้

         “หลานเจ็บปวดเช่นไร ทำไมปู่จะไม่รู้” พญาศรีสุทโธนาคราชกล่าวขึ้นเบาๆ

         “ท่านปู่เพคะ หลานอยากเกิดเป็นมนุษย์บนเมืองมนุษย์เพค่ะ” อัญรินทร์มณีนาคีกล่าวขึ้นจากใจจริง ที่สำคัญคืออยากหนีพญาคิรินทรนาคราชด้วย

         “หลานคิดดีแล้วหรือที่จะไปเกิดเป็นมนุษย์” พญาศรีสุทโธนาคราชกล่าวกับหลานรักด้วยความห่วงใยและมีเมตตาต่อหลานรักผู้นี้

         “หลานคิดดีแล้วเพค่ะ หลานอยู่ที่นี่ หลานทุกข์ ทุกข์เพราะทุกที่ ทุกมุมภายในนครบาดาลแห่งนี้ มีแต่ภาพความทรงจำของหลานกับท่านพี่คิรินทร” เมื่อพญาศรีสุทโธนาคราชฟังในสิ่งที่อัญรินทร์มณีนาคีกล่าว ท่านก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร แต่รู้สึกเข้าใจและสงสารนางมากขึ้น

         “เอาตามความสบายใจของหลานนะ ถ้าหลานอยากไปเกิดเป็นมนุษย์จริงๆ ปู่ก็ไม่ว่าอะไรหลานหรอก ดีแล้วที่ยังบอกกล่าว ไม่หนีขึ้นไปเกิดเป็นมนุษย์ แต่มีข้อแม้ว่าหลานต้องสวดมนต์ นั่งสมาธิ หมั่นทำบุญ สร้างกุศลและก่อนไปเกิดเป็นมนุษย์ หลานควรไปขอขมากรรมต่อพญาอนันตนาคราชเสียก่อน เพราะลึกๆ ในใจท่านนั้น ท่านยังคงรักและเป็นห่วงหลานเสมอ” พญาศรีสุทโธนาคราชกล่าวบอกอัญรินทร์มณีนาคีด้วยความรักและเมตตา

         “เพค่ะท่านปู่” อัญรินทร์มณีนาคีกล่าวตอบพญาศรีสุทโธนาคราชพร้อมสวมกอด

         รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่ อัญรินทร์มณีนาคีเดินทางไปพบพญาอนันตนาคราช ณ วังบาดาลของพญาอนันตนาคราช หญิงสาวใช้เวลาในการเดินทางไม่นานมากนัก ก็ไปถึงวังบาดาลของพญาอนันตนาคราช ทหารได้นำพาอัญรินทร์มณีนาคีไปรอเข้าเฝ้าพญาอนันตนาคราชก่อนที่จะไปทูลถวายรายงานพระองค์

         “อัญรินทร์มณี” เสียงชายผู้สูงวัยท่านหนึ่งเรียกอัญรินทร์มณีนาคีด้วยความอ่อนโยนและเมตตา

         “ท่านพญาอนันตนาคราช” อัญรินทร์มณีนาคีกล่าวขึ้นพร้อมความประหลาดใจ

         “เรียกท่านพ่อเหมือนเช่นเคย ดั่งเจ้าเคยเรียกพ่อครั้นอดีตชาตินะลูกรัก” ชายผู้สูงวัยกว่ากล่าวกับหญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าอย่างอ่อนโยน เปี่ยมไปด้วยความมีเมตตา

         “เพค่ะท่านพ่อ” หญิงสาวกล่าวทั้งน้ำตาด้วยความดีใจและรับรู้ถึงความมีเมตตาของพญาอนันตนาคราช ผู้ซึ่งเคยมีความเมตตารับนางเป็นบุตรบุญธรรมของท่าน

         “เราไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะลูกพ่อ ตั้งแต่คราที่ลูกจากพ่อไปจนจุติใหม่ในภพชาตินี้” พญาอนันตนาคราชกล่าวด้วยความมีเมตตาและอ่อนโยน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในกาลก่อน

         “ลูกขอขมากรรมต่อท่านพ่อ ครั้นอดีตชาตินั้น ลูกช่างเอาแก่ใจตัวเองยิ่งนัก ลูกไม่คิดถึงความถูกต้อง ลูกไม่คิดถึงจิตใจผู้อื่น ลูกคิดถึงแต่จิตใจของตัวลูกเอง” เมื่ออัญรินทร์มณีนาคีกล่าวจบ หญิงสาวก้มลงกราบลงบนพื้น เบื้องหน้าของหญิงสาวคือพระบาทของพญาอนันตนาคราช