All Chapters of ลิขิตฟ้า(ท้า)จอมนาคา: Chapter 1 - Chapter 10

‘อดีตชาติของเจ้าคืออัญรินทร์มณีนาคี คนรักของข้า แม้คืนวันจะผ่านล่วงเลยไปกี่ร้อยปี ใจข้าก็มีเพียงเจ้า ใจข้าก็เฝ้ารอคอยเพียงเจ้าผู้เดียว อัญรินทร์มณีนาคี’ เสียงอันทรงพลังนั้นยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอัณณ์ณิชาไม่เสื่อมคลาย ‘ผู้หญิงที่เราฝันถึงประมาณเกือบหนึ่งเดือนนั้นคือใครกันแน่!’ อัณณ์ณิชาคิดวกวนอยู่ในห้วงแห่งความฝันนั้นเพียงผู้เดียว ที่สำคัญคือคิดเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นพูดในความฝันด้วย เรื่องราวทั้งหมดนั้นเป็นเช่นไรกันแน่! “ท่านพี่คิรินทร น้องคิดถึงท่านพี่เหลือเกิน เมื่อไหร่หนอท่านพี่จะกลับมาหาน้อง” อัญรินทร์มณีนาคีพร้ำเพ้อถึงพญาคิรินทรนาคราชผู้ซึ่งเป็นพระสวามีของตน “อัญรินทร์มณีหยุดพร้ำเพ้อ อาลัยอาวรณ์ถึงคิรินทรได้แล้ว เจ้าจงเข้มแข็งให้มากกว่านี้นะ ปู่เป็นห่วงเจ้ามาก” พญาศรีสุทโธนาคราชกล่าวกับอัญรินทร์มณีนาคี หลานสาวที่ท่านรักและห่วงใย ณ เพลานี้ แต่คงทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ “ท่านปู่” อัญรินทร์มณีนาคีกล่าวถึงผู้มาเยือน พร้อมทั้งรีบวิ่งเข้าไปกอดพญาศรีสุทโธนาคราช “เหตุใดท่านพี่คิรินทรถึงจากหลานไปร่วมเดือนเช่นนี้เพคะ” อัญรินทร์มณีนาค

“สวัสดีครับสาวๆ ทำอะไรกันอยู่เอ่ย” ชนินทรโผล่มาแบบไม่มีใครตั้งตัว ทำให้อัณณ์ณิชากับสิรินดาตกใจมาก สิรินดากล่าวถามชนินทรว่า “มาทำอะไรตอนนี้ค่ะ ปกติมาช่วงเย็นๆ” “พี่มาชวนน้องดากับน้องอัณณ์ไปเที่ยวน้ำตกเอราวัณที่กาญจนบุรีครับ” ชายหนุ่มกล่าว “น้องอัณณ์สนใจไปกับพี่ไหมครับ” ชายหนุ่มกล่าวถามเพื่อนรักของคู่หมั้นตัวเอง เพราะเขารู้ดีว่าถ้าอัณณ์ณิชาไม่ไป สิรินดาคงไม่ไปด้วยแน่เพราะเธอเป็นห่วงอัณณ์ณิชามาก มากจนบางครั้งทำให้ชายหนุ่มแอบรู้สึกน้อยใจที่คู่หมั้นที่ให้ความสนใจกับเพื่อนรักคนนี้มากกว่าตน แต่ชายหนุ่มก็เข้าใจหญิงคนรักของตนเป็นอย่างดี “อัณณ์ว่ายังไง สนใจไปด้วยรึป่าว” สิรินดาเอ่ยถามอัณณ์ณิชา “น่าสนใจจ้ะ ถ้าดาไป อัณณ์ก็ไปจ้ะ” อัณณ์ณิชาเองก็ทราบดีเช่นกันว่าถ้าเธอไม่ไป สิรินดาก็คงไม่ไป ชนินทรน้อยใจสิรินดาจนเกิดปัญหาแน่ เธอก็ไม่อยากเป็นตัวสร้างปัญหาให้ทั้งคู่โกรธกัน “ไปวันไหนคะพี่นินท์” อัณณ์ณิชาเอ่ยถามชนินทร “วันพรุ่งนี้ครับน้องอัณณ์” ชนินทรเอ่ยขึ้นจนสิรินดากับอัณณ์ณิชามองหน้ากันอย่างตกใจ “จะให้ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อรับปากศศิ

“ข้าจะนำตัวน้องหญิงอัญญาวดีมาให้เจ้า แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อนว่า น้องหญิงอัญญาวดี มีแก้วมณีนาคราชคุ้มครองอยู่ มนุษย์อย่างเจ้าไม่มีทางทำอะไรน้องหญิงอัญญาวดีได้หรอกนะ ในทางกลับกันนั้น ตัวของเจ้าเองต่างหากที่อาจถูกน้องหญิงอัญญาวดีทำร้ายเสียเอง เจ้าจงคิดให้ดีก่อน” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชรับปากเรื่องที่พระธิดาศกุนตลาขอพร้อมกล่าวเตือน ความรักคือความปรารถนาดีต่ออีกฝ่าย อยากให้คนที่เรารักมีความสุข แต่พญาวีรัชภุชงค์นาคราชนั้นก้าวข้ามความรักจนกลายเป็นความหลงที่ไม่ต่างอะไรกับผู้โง่เขลา ในกาลต่อมาพญาวีรัชภุชงค์นาคราชไปหาอัญญาวดีนาคี ภายในถ้ำน้ำตกที่หญิงสาวอาศัยอยู่กับแม่ทัพนครินทร์ โดยหารู้ไม่ว่าพญาสรัชบุรินทร์นาคราชได้ติดตามมาอย่างเงียบๆ พญาวีรัชภุชงค์นาคราชกับพญาสรัชบุรินทร์นาคราชเป็นพี่น้องกันทางสายเลือดโดยตรง เป็นพี่น้องที่รักกันมาก ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมาตลอด ตั้งแต่พระบิดามารดาของพญาวีรัชภุชงค์นาคราชกับพญาสรัชบุรินทร์นาคราชส่งตัวให้ไปฝึกวิชาและอยู่กับท่านปู่ฤๅษีตยาคี “น้องหญิงอัญญาวดี” พญาวีรัชภุชงค์นาคราชเรียกหญิงสาวตรงหน้า ผู้ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องข

ในค่ำคืนนี้แสงจันทร์ส่องสว่างสวยงามบนท้องฟ้า หมู่ดาวระยิบระยับเปล่งประกายยามราตรี หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งรับลมอย่างสุดแสนเย็นสบายพร้อมมองดูแสงจันทร์และหมู่ดาวบนท้องฟ้าอย่างมีความสุข ณ สถานที่แห่งหนึ่งเหมือนดั่งโลกนวนิยาย ซึ่งมีสัตว์ในตำนานมากมายที่อาศัยอยู่ ณ ดินแดนแห่งนี้ แต่แล้วความสุขเหล่านั้นต้องมลายหายไป เพราะมีชายรูปงามคนหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้น มีดวงตาสีแดงเปล่งประกายวาววับ ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้ม ผิวกายสีน้ำผึ้ง มีรูปร่างสง่างามมาก ไม่สวมเสื้อ มีเพียงสร้อยสังวาลย์สีทองสว่างงามตา ส่วนกางเกงนั้นยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าเป็นอย่างไร กำลังยืนจ้องมองหญิงสาวอยู่ ไม่นานร่างของชายหนุ่มผู้นั้นก็กลับกลายเป็นงูขนาดใหญ่สีดำประกายวาว ดวงตาสีแดง หญิงสาวสะดุ้งตกใจกลัว จึงรีบวิ่งหนีงูตัวนั้น ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะรีบวิ่งหนีสุดกำลังแค่ไหนก็มิอาจวิ่งหนีงูตัวนั้นไปได้ ในที่สุดงูสีดำประกายวาวตัวนั้นค่อยๆเลื้อยเข้ามาหาหญิงสาว โดยที่หญิงสาวไม่มีทางหนีไปทางไหนได้เลย “กรี๊ดดดดด” ศศินิภาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจกลัว กลัวที่สุดในชีวิต ความกลัวนี้ยากเกินคำบรรยายใดๆ ทุกคนภายในรถพลอยตกใจเช่นกัน สิ

“เจ้าไม่ยอมรับว่าข้าเป็นพ่อของเจ้าก็ไม่เป็นอะไร” อสูรกายชาตเวทพูดด้วยความน้อยใจ เสียใจที่พระธิดาศกุนตลาไม่ยอมรับว่าตนคือพ่อของเธอ “พ่อจะไปส่งเจ้าที่สกุณานครเอง” อสูรกายชาตเวทกล่าวขึ้นแล้วกล่าวต่อว่า “ถ้าเจ้าอยากรู้ความจริง เจ้าจงเข้าไปหาความจริงที่หอชฎายุ แล้วเจ้าจะค้นพบความจริงว่าใครกันแน่คืออสูรกายตัวจริง” อสูรกายชาตเวทกล่าวเพียงเท่านี้ ก่อนจะโอบอุ้มร่างเล็กของหญิงสาวโบยบินขึ้นไปบนท้องฟ้า เพื่อไปส่งพระธิดาศกุนตลากลับสกุณานครอย่างปลอดภัย “พ่อมาส่งเจ้าได้เพียงเท่านี้ เจ้าจงเดินตรงไปอีกนิดเดียว เจ้าก็ถึงสกุณานคร” อสูรกายชาตเวทกล่าวบอกพระธิดาศกุนตลาเพียงเท่านี้ ก่อนโบยบินขึ้นไปบนท้องนภาจนลับขอบฟ้า “หอชฎายุ” พระธิดาศกุนตลากล่าวขึ้นเบาๆ ก่อนมุ่งหน้าไปยังสกุณานคร เพราะเป้าหมายของพระธิดาศกุนตลา คือ หอชฎายุ ที่อยู่ใจกลางเมืองของสกุณานครและเป็นพื้นที่เขตหวงห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้ามาที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าเมืองสกุณา ใครกล้าฝ่าฝืน ขัดคำสั่งของเจ้าเมืองมีโทษประหารชีวิตอย่างเดียวเท่านั้น ที่สำคัญ…ไม่มีใครอยากจะเข้าไปข้างในหอชฎายุเท่าไหร่ ไม่ใช่เพราะ