บทที่ 2 ลูกรักลูกชัง

สามปีหลังจากการเสด็จส่วนพระองค์ที่เมืองเถียนชิงของฮ่องเต้

          ในค่ำคืนที่ดวงดาวประดับทั่วท้องฟ้า เสียงครางซาบซ่านของการร่วมรักระหว่างชายหญิง ดังออกมานอกตำหนักลับในเมืองซีหนานเมืองหลวงแคว้นฉี เหล่านางกำนัลที่ยืนรอปรนนิบัติต้องถอยห่างออกจากตัวตำหนักหลายร้อยฉื่อ กระนั้นเสียงร่วมรักของผู้เป็นนายยังลอยตามลมเข้าหูของบ่าวไพร่จนผู้คนทนฟังไม่ไหว

          เมื่อเสียงเงียบลง ปิงเซียงนางกำนัลข้างกายจึงรีบเข้ากราบทูลอย่างรีบร้อน

                    “ทูลองค์หญิง ฝ่าบาทเรียกให้กลับวังตอนนี้เพคะ”

          หากแต่สตรีที่อยู่บนเตียงไม่ได้ตื่นตระหนก ยังคงนอนแนบชิดบุรุษใต้ผ้าไหมหนานุ่ม สายตาจ้องมองเรือนร่างบุรุษไม่มีขวยเขิน

                    “แจ้งกลับไป วันนี้ข้าไม่สบายพรุ่งนี้จะเข้าเฝ้าแต่เช้า” คำพูดไม่ใส่ใจขององค์หญิง ทำให้ปิงเซียงหวาดกลัวแทนผู้เป็นนาย

                    “ครั้งนี้ฝ้าบาทส่งองครักษ์ตำหนักเฉวียนชิงมาเพคะ เกรงว่าคงไม่อาจขัดขืนได้”

          ร่างบางดวงหน้าเย่อหยิ่ง เมื่อรู้ว่าคนที่เสด็จพ่อของตนส่งมาตามคือองครักษ์ส่วนพระองค์ จึงรีบผละออกจากร่างบุรุษรูปงามที่ตนไม่รู้จักแม้แต่ชื่อในทันที

                    “เหตุใดครั้งนี้ถึงใช้องครักษ์ ไม่เป็นฮั่วกงกงดังแต่ก่อน” เสียงหวานเจืออารมณ์ขุ่นมัวเอ่ยขึ้น ขณะที่ยืนนิ่งให้ปิงเซียงสวมอาภรณ์ให้

                    “เกรงว่าจะเกี่ยวกับสาส์นสู่ขอของแคว้นเว่ยเพคะ”

                    “องค์หญิงมีตั้งหลายคน เหตุใดต้องเป็นข้า”

                    “เพราะองค์หญิงคือองค์หญิงใหญ่ จำต้องอภิเษกสมรสก่อนองค์หญิงพระองค์อื่น ๆ เพคะ”

                    “เกรงว่าแค่อยากจะให้ข้าไปให้พ้น ๆ เสียมากกว่า แล้วแคว้นเว่ยรู้หรือไม่ว่าข้ารสนิยมเป็นเยี่ยงไร” องค์หญิงใหญ่แห่งแค้วนฉีซ่งเหมยหลิงเอื้อนเอ่ย พลางปรายตามองชายหนุ่มบนเตียงที่ท่อนบนเปลือยเปล่าอย่างหลงใหล

          รุ่งเช้าตำหนักหนิงอันถูกรบกวนตั้งแต่ยามเหม่า ฝ่าบาทที่กำลังกริ้วไม่อาจมีผู้ใดกล้าขวาง หากแต่ไม่ใช่กับเจ้าของตำหนักที่เป็นคู่ชีวิตมายี่สิบห้าปีผู้นี้

          ฝ่าบาทเสด็จ ขันทีหน้าตำหนักแจ้งกับคนที่อยู่ด้านใน

                    “ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ” แม้ตอนนี้จะเป็นยามเหม่าแต่ฮองเฮาเสวี่ยฉีกลับเตรียมการรอรับ เพราะรู้ว่าฮ่องเต้ต้องเสด็จมาอย่างแน่นอน

                    “ฮองเฮาช่างหูตาไว แม้ข้าเรียกพบเหมยหลิงกลางดึก เจ้าก็ยังพานางมายังตำหนักได้” เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูได้ หย่งเฮ่าก็ต่อว่าเสวี่ยฉีในทันที

                    “หม่อมฉันเห็นว่าดึกแล้ว เกรงเหมยหลิงจะรบกวนการบรรทมของพระองค์จึงให้นางรั้งรอที่ตำหนักหนิงอันเพคะ”

เสวี่ยฉีไม่รู้สึกรู้สาใด ๆ กับคำพูดผู้เป็นสวามี เพราะความรู้สึกที่นางมอบให้เขา ถูกทำลายตั้งแต่วันที่เขาหลับนอนกับอันหยาสาวใช้ข้างกายนาง

                    “เอาเถิดข้าเถียงไม่สู้เจ้า นอนนี้นางอยู่ไหนเรียกนางมา”

หย่งเฮ่าหันหลังให้กับคู่สนทนาด้วยไม่อยากโต้แย้งให้มากความ

                    “หม่อมฉันอยู่นี่เพคะ” เหมยหลิงที่ทนฟังอยู่นานขานรับคำเรียกหาของผู้เป็นบิดา

                    “เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกประพฤติกรรมของหญิงคณิกาเสียที”

หย่งเฮ่าด่าว่าพระธิดาองค์แรกอย่างไม่ไว้หน้า

                    “เสด็จพ่อตรัสผิดแล้ว หญิงคณิกาต้องจ่ายเงินให้ถึงจะได้หลับนอนกับพวกนาง แต่หม่อมฉันไม่ต้องให้บุรุษจ่ายเงิน หม่อมฉันเป็นคนจ่ายให้พวกเขาเอง” เหมยหลิงโต้แย้งด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มคล้ายเห็นเป็นเรื่องสนุก

                    “นี่เจ้า!” ฮ่องเต้หย่งเฮ่ากริ้วจนแทบสิ้นสติ

          เสวี่ยฉีรีบเข้ามาขวางพระธิดาของตนไว้ สายตาที่จ้องไปยังฮ่องเต้เต็มไปด้วยความโกรธเคือง

                    “นี่ฮองเฮายังจะปกป้องนางอีกหรือ นางประพฤติเช่นนี้รังแต่จะนำความเสื่อมเสียมาสู่ราชวงศ์” หย่งเฮาจ้องมองฮองเฮาด้วยความขุ่นมัว

                    “นางคือลูกของหม่อมฉัน หากนางทำแล้วมีความสุขหม่อมฉันยินดีสนับสนุน” เสวี่ยฉีดื้อรั้นไม่ฟังคำทัดทานของฮ่องเต้เพียงน้อย

                    “นี่ฮองเฮาไม่คิดจะให้นางรู้คุณธรรมหญิง รักนวลสงวนตัวบ้างเลยหรือ” ฮ่องเต้เริ่มเดือดดาล

                    “จะต้องรักนวลสงวนตัวให้ชายเพียงคนเดียวทำไม หากพวกบุรุษยังนอนกับสตรีอื่นไม่เลือกหน้า!” ฮองเฮาแค้นใจในอดีตที่ฮ่องเต้ให้อันหยาสาวใช้ที่นางรักดั่งพี่น้องขึ้นปรนนิบัติโดยที่นางผู้นั้นก็เต็มใจ ความเคียดแค้นนี้นางไม่อาจวางลงได้

                    “นี่เจ้าช่างไร้เหตุผลนัก ตอนนี้เรากำลังคุยเรื่องของเหมยหลิง เจ้าจะดึงเรื่องราวในอดีตเข้ามาเกี่ยวข้องไยกัน” หย่งเฮ่าไม่พอใจที่ฮองเฮาของตนมักนำเรื่องในอดีตขึ้นมาปกป้องพระธิดาของนางอยู่เสมอ

                    “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเสด็จแม่ หม่อมฉันใคร่จะใช้ชีวิตเยี่ยงนี้เอง” เหมยหลิงแม้ไม่มีคุณธรรมของสตรี แต่นางไม่ชอบให้ผู้ใดต่อว่ามารดาตน

                    “ดีนักนี่ พวกเจ้า!” ฮ่องเต้กริ้วจนกล่าวคำใดไม่ออก ได้แต่กลืนความโมโหนั้นลงท้องไป

                    “เสด็จแม่ หม่อมฉันนำขนมบัวลอยน้ำขิงจากบ้านท่านตามาฝากเพคะ” ลี่อินที่ยืนฟังฮ่องเต้และฮองเฮาโต้แย้งกันอยู่ก่อนแล้วเข้ามาขัดจังหวะของทั้งสอง

                    “ถวายบังคมเสด็จพ่อ” นางมิลืมยอมกายถวายพระพรฝ่าบาท

                    “ดีจริง องค์หญิงใหญ่เที่ยวหลับนอนกับบุรุษไม่เลือกหน้า องค์หญิงสามเที่ยวเล่นไม่เว้นวัน ฮองเฮาเลี้ยงลูกได้ดียิ่ง” ฝ่าบาทยังคงกริ้วไม่หาย

                    “ลี่อิน หากเจ้าว่างมากลองเข้าเรียนกับเหล่าพี่สาวน้องสาว ศึกษาคุณธรรมหญิงบ้าง เป็นถึงพระธิดาฮองเฮาแต่กิริยากลับสู้ท่านหญิงที่เกิดจากตาอิ้นไม่ได้” ฮ่องเต้มักเปรียบเทียบนางกับธิดาคนโปรดเสมอ

                    “เสวี่ยหนิงธิดาชั้นต่ำนั่นมีสิ่งใดเทียบลี่อินได้ เก่งแต่ออดอ้อนบิดา ลี่อิน...”

                    “พอเถอะเสด็จพี่” เหมยหนิงคิดออกตัวปกป้องน้องสาวแค่ถูกนางขัดเสียก่อน

                    “ทูลเสด็จพ่อ หม่อมฉันจะตั้งใจศึกษากับเหล่าพระอาจารย์ให้มากเพคะ”

ลี่อินกราบทูลผู้เป็นบิดา หากเขาใส่ใจนางเพียงนิดจะรู้ว่านางเล่าเรียนหลักสี่คุณธรรม สามคล้อยตามของสตรีจบสิ้นเร็วกว่าองค์หญิงคนอื่น ๆ นานแล้ว และเรื่องนี้เหล่าอาจารย์ได้ทูลต่อฝ่าบาทไปตั้งแต่ปีที่แล้ว หากแต่เรื่องนี้นางคร้านที่จะอธิบาย

                    “ยังดีที่เชื่อฟังข้าอยู่บ้าง”

                    “ส่วนเจ้าตั้งแต่วันนี้ห้ามออกจากวัง รอสาส์นสู่ขอจากแคว้นเว่ย หากคิดขัดขืนตำแหน่งองค์หญิงใหญ่ของเจ้าคงต้องยกให้ผู้อื่น” ฮ่องเต้หันมาคาดโทษเหมยหลิง ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อมังกรออกจากตำหนักไป

                    “ทูลฝ่าบาท องค์หญิงสามศึกษากรอบคุณธรรมหญิงจนกระจ่างตั้งแต่หนึ่งปีก่อนพ่ะย่ะค่ะ เหล่าอาจารย์เคยเสนอต่อพระองค์ไปนานแล้ว”  

ฮั่วกงกงเสี่ยงตายกราบทูล เขาสงสารองค์หญิงสามที่มักถูกเปรียบเทียบกับท่านหญิงเสวี่ยหนิงอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่องค์หญิงสามโดดเด่นกว่า กลับดูไร้ค่าเมื่ออยู่หน้าพระพักตร์ฮ่องเต้

หย่งเฮ่าหยุดชะงักเหมือนคิดสิ่งใดได้ พลางหันกลับไปมองลี่อินที่ยังคงอยู่ในตำหนักหนิงอัน หากแต่ไม่ตรัสสิ่งใดก่อนจะเสด็จกับห้องอักษรไป

เมื่อฮ่องเต้ออกจากตำหนักไป ฮองเฮาจึงหันพระพักตร์มามองพระธิดาคนเล็กของตนด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ

                    “เหตุใดถึงไม่บอกฝ่าบาทว่าเจ้าเรียนกรอบคุณธรรมจบนานแล้ว” เสวี่ยฉีบ่นองค์หญิงสาม

“หม่อมฉันคร้านจะโต้แย้งน่ะเพคะ” ลี่อินยิ้มกว้างแววตาใสซื่อตอบพระมารดา พลางวางถ้วยขนมที่นางอุตส่าห์เรียนทำกับท่านยายบนโต๊ะ ก่อนจะประคองร่างมารดานั่งลง

                    “เลิกพูดถึงผู้อื่นเถิดเพคะ มาลองชิมบัวลอยน้ำขิงฝีมือลูกดีกว่า” ลี่อินตักขนมป้อนมารดา

          เสวี่ยฉีได้แต่ส่ายหน้าให้กับนิสัยยอมคนของลี่อิน ก่อนจะยอมกินขนมที่นางทำมาอย่างเชื่อฟัง

                    “เสด็จพี่ท่านก็ลองชิมด้วยเถิด ทำหน้าบึ้งตึงเช่นนั้นก็ไม่อาจทำให้เสด็จพ่อเปลี่ยนพระทัยได้หรอก” ลี่อินหันไปกล่าวกับพี่สาวตนที่ยังโมโหหน้าดำหน้าแดงไม่ยอมรับคำสั่งของฮ่องเต้

                    “เจ้าก็รู้ว่าข้าขาดบุรุษรูปงามได้ที่ไหน” เหมยหลิงนั่งลงก่อนจะบ่นกับน้องสาว

                    “ได้ยินว่าชินอ๋องผู้นี้อารมณ์ร้อน หากโมโหมาก็บ้าเลือดมิใช่น้อย เสด็จพี่ควรระวังตัวด้วย” ลี่อินไม่ชอบการกระทำของพี่สาว หากแต่เตือนนางหลายครั้งกลับมิยอมฟัง รังแต่จะทะเลาะกันเปล่า ๆ จึงได้แต่ปล่อยวาง ขอเพียงนางไม่ไปทำร้ายครอบครัวผู้ใดเป็นพอ