บทนำ

บทนำ

‘เมืองหมานแห่งทิศทักษิณว่ากันว่าเป็นสถานที่ตั้งสำหรับไว้เก็บคนงาม มีเพียงคนเมืองหมานเท่านั้นที่จะได้ยินข่าวลือนี้ ผู้คนต่างถิ่นมักไม่เคยได้ยินข่าวลือนี้ หากคนเมืองหมานคนใดไม่เชื่อก็ต้องแสร้งเดินผ่านจวนแม่ทัพใหญ่เพื่อมองหาคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเสวี่ยดู หากยังไม่พบก็ให้ไปเยือนหอวสันต์สีชาดแล้วรอชมดาวเด่นอันดับหนึ่งบรรเลงกู่เจิงดู แล้วจะต้องประจักษ์แจ้งทั่วกันว่าข่าวลือนี้มิได้โกหกแต่อย่างใด!’

หอวสันต์สีชาด

หากพูดถึงหอนางโลมที่เต็มไปด้วยบุรุษมักมาก หรือสำหรับบางคนอาจจะแฝงตัวเพื่อเข้ามาสืบข่าวคราวต่างๆ ไม่ว่าจะด้วยเรื่องใดล้วนต้องมายังหอวสันต์สีชาดแห่งนี้

และหอโคมแดงแห่งนี้ยังมีดาวเด่นหนึ่งนางที่พึงขายศิลป์มิขายตัว แต่เต็มไปด้วยความสามารถศาสตร์ศิลป์ ศาสตร์ดนตรีอันมากล้น

‘มู่ชิงตาน’

นางคือโฉมงามแห่งเมืองหมานอีกนางหนึ่งนอกเหนือจากคุณหนูเสวี่ยแล้ว แต่ที่คนทั้งเมืองคิดไม่ถึงเลยก็คือพวกนางมีสถานะพิเศษต่อกัน โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้มาก่อน

สหายยามวัยเยาว์...

‘มู่ชิงตาน’ ที่เป็นดาวเด่นของที่นี่ได้รับความพอใจจากแม่เล้าเนื่องจากทำยอดให้หอคณิกาได้สูงที่สุดต่อหนึ่งราตรี แม้นางจะพึงขายศิลป์มิขายตัวแต่ก็มีบุรุษยศศักดิ์ใหญ่โตชื่นชมนางมากหน้าหลายตา จนตำแหน่งคณิกาอันดับหนึ่งต้องยกให้แก่นางผู้เดียว

สาวใช้ในหอวสันต์สีชาดนางหนึ่งกำลังประคองสมุนไพรยาสำรับใหญ่ พลางเดินอย่างรีบร้อนมุ่งหน้าไปยังเรือนพักของดาวเด่นในหอวสันต์สีชาด

“หลีกทางหน่อยเจ้าค่ะ หลีกทางหน่อยเจ้าค่ะ” ปากเล็กก็พลางร้องบอกตลอดทาง สองมือก็พยายามบังคับไม่ให้สำรับยาหลุดมือ

“อีกแล้วหรือนี่”

เสียงซุบซิบของนางคณิกายังคงดังมาตลอดทางที่สาวใช้นางนี้เดินผ่าน แม้พวกนางจะไม่ได้พูดออกมามากกว่านี้ นางก็รู้ดีว่าคนที่คณิกาพวกนี้พูดถึงนั้นคือผู้ใด สาวใช้ตัวน้อยแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินก่อนจะผลักประตูเข้าไปในห้อง

ขณะนี้ดาวเด่นที่สง่างามกว่าผู้ใดกำลังนอนป่วยเจียนตาย ใบหน้าแดงก่ำหายใจติดขัดอย่างเห็นได้ชัดอยู่บนเตียง

“แม่นางชิงตาน อดทนหน่อยนะเจ้าคะ” สาวใช้วางสำรับยาลง ก่อนจะบิดผ้าชุบน้ำแล้วลงมือเช็ดตัวให้มู่ชิงตาน จากนั้นจึงประคองถ้วยยาให้นางดื่ม

จนเมื่อนางเริ่มหายใจสม่ำเสมอ นางถึงได้กล้าละจากมู่ชิงตาน แล้วห่มผ้าให้สาวงามอย่างดี ก่อนจะเก็บถ้วยยาแล้วปิดประตูห้องให้ช้าๆ

สาวใช้นางนี้เดินไปขบคิดไป แม่นางชิงตานช่างอาภัพนัก นางป่วยเช่นนี้ตั้งแต่อายุสิบสองปี ไม่มีหมอใดรักษาได้ ยามอาการนางกำเริบมักจะแขนขาอ่อนแรง ไข้ขึ้นสูงและหายใจติดขัดเสมอ ยาที่นางได้รับทุกครั้งก็เป็นเพียงสมุนไพรที่ช่วยในเรื่องให้ลมหายใจผ่อนคลายลงเท่านั้น

เรื่องที่นางป่วยแน่นอนว่าต้องถูกปิดเป็นความลับ ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของหอวสันต์สีชาดคงต้องดับลงตั้งแต่บัดนี้!

มู่ชิงตานลืมตาขึ้นช้าๆ นางกระหายน้ำอยู่มากก่อนจะลุกขึ้นมา หมายจะเทน้ำบนหัวเตียง แต่แล้วก็มีเงาตะคุ่มสีดำกระโดดเข้าทางหน้าต่างห้องนอน นางที่ยังไม่ทันได้ตกใจ ก็ถูกเงาร่างนั้นเข้าประชิดนางใกล้ๆ ก่อนจะเอามือหยาบๆ มาปิดปากนางไว้แน่น

เสียงแหบแห้งของบุรุษเอ่ยขึ้นเนิบช้า แฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่ทำให้ผู้ฟังอ่อนระทวย “ที่นี่ใช่ห้องของมู่ชิงตานหรือไม่”

“!!!”