تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 143
أحدث فصل
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 706
ตอนที่จี้หานอีส่งเทียบเชิญของพระชายารัชทายาทในมือให้แก่เสิ่นซื่อ เสิ่นซื่อกำลังนั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน เสื้อคลุมแพรไหมที่ทอประกายวับวาวยิ่งขับเน้นให้ร่างของเขาดูสูงโปร่งสง่างามเสิ่นซื่อปรายตามองเทียบเชิญฉบับนั้น ก่อนวางมันกลับคืนลงบนมือของจี้หานอี พลางกล่าวเสียงเรียบ "ไม่ต้องใส่ใจ แค่บอกปัดไปว่าเจ้าป่วย ไม่สะดวกรับแขกก็พอ""หากนับตามลำดับอาวุโสแล้ว เจ้ามีศักดิ์เป็นถึงท่านน้าสะใภ้ของนาง ไม่ต้องกังวลใจหรอก"จี้หานอีแทบจะลืมเลือนฐานะลำดับนี้ไปเสียสนิท บัดนี้เมื่อถูกเสิ่นซื่อช่วยเตือน ในใจนางก็พลันสงบลงได้อย่างแท้จริงแต่ในจังหวะที่นางกำลังเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือเพื่อตรวจดูบัญชี กลับถูกเสิ่นซื่อคว้าข้อมือไว้ นัยน์ตาคู่นั้นจ้องมองนางด้วยแววตาร้อนแรง "เจ้าเคยลองบนเก้าอี้หรือไม่?"บัดนี้ จี้หานอีถึงขั้นเคยชินกับวาจาอันขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของเสิ่นซื่อแล้ว แม้ภายนอกเขาดูสำรวมตนราวกับผู้ละทิ้งกิเลสและไม่มักมากในอิสตรี แต่คำพูดที่ออกมาแต่ละประโยคกลับไร้ซึ่งความละอายนักจี้หานอีได้แต่นึกโชคดีที่ในห้องนี้ไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติพวงแก้มของนางแดงจัด ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเสิ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 705
“การที่อวี๋เต้าเฉวียนได้เลื่อนขั้นไปอยู่กรมคลัง เฉิงฉงไม่มีอำนาจถึงเพียงนั้นหรอก เป็นไทเฮาที่ทรงเข้ามาแทรกแซงอยู่เบื้องหลัง บัดนี้เมื่ออวี๋เต้าเฉวียนฆ่าตัวตายหนีความผิดฐานทุจริต การสืบสาวเรื่องราวเบื้องหลังของเขาย่อมง่ายดายยิ่ง หากปล่อยให้ฮ่องเต้ทราบว่าไทเฮาทรงก้าวก่ายการแต่งตั้งถอดถอนขุนนางในราชสำนัก ซ้ำยังทรงผลักดันขุนนางกังฉินรายใหญ่ขึ้นมา ไทเฮาย่อมตระหนักถึงผลลัพธ์ดี เกรงว่าพระนางคงต้องประทับอยู่แต่ในตำหนักฉือหนิงตลอดไป ไม่อาจก้าวเท้าออกมาได้อีก”“ฝ่ายในก้าวก่ายราชกิจถือเป็นข้อห้ามร้ายแรง ไทเฮาย่อมทรงทราบดีว่าสิ่งใดควรเก็บสิ่งใดควรทิ้ง”จี้หานอีฟังจนเข้าใจกระจ่าง จึงถามเสิ่นซื่อ “เช่นนั้นเรื่องที่ไทเฮาทรงก้าวก่ายราชกิจ ท่านพี่ตั้งใจปิดบังไว้หรือเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อหลุบตามองจี้หานอี “ข้ารับปากไทเฮาไว้เช่นนั้น แต่ไหนแต่ไรมาฮ่องเต้ก็หาใช่ผู้ที่หลอกลวงโดยง่าย พระองค์ทรงทราบดีอยู่เต็มอก แต่เพราะเห็นแก่หน้าตาของราชวงศ์ ต่อให้ข้ากราบทูลไป ฮ่องเต้ก็คงเลือกปิดบังเรื่องนี้อยู่ดี”“การที่ข้าไม่เอ่ยปาก และช่วยปิดบังเรื่องที่ไทเฮาทรงมีส่วนพัวพันไว้ ความจริงก็เป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงอยากเห็นเช่นก
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 704
จี้หานอีไม่ทราบว่าเหตุใดตนจึงต้องเอ่ยคำขอโทษ บางทีเมื่อครู่นางอาจรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่ตนเองละเลยเขาจากคำพูดของเสิ่นซื่อจริง ๆ ก็เป็นได้นางเข้าใจดีว่าเรื่องบางเรื่องตนเองยังทำได้ไม่ดีพอ นั่นเป็นเพราะนางต้องการรักษาขอบเขตและมารยาท เพื่อไม่ให้เป็นการก้าวล่วงเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเสิ่นซื่อโดยพลการแต่ไหนแต่ไรมาเสิ่นซื่อหวงแหนพื้นที่ของตนเองเป็นพิเศษ และไม่มีวันยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้โดยง่ายแต่สิ่งที่เสิ่นซื่อต้องการหาใช่คำขอโทษของจี้หานอี นางไม่ได้มีสิ่งใดที่ต้องรู้สึกผิดต่อเขา นางเป็นคนที่เขาหลอกให้มาแต่งงาน แล้วจะไปกล่าวโทษนางได้อย่างไรเขาเพียงหวังให้พวกตนได้ใช้ชีวิตร่วมกันเช่นสามีภรรยาทั่วไปชายหนุ่มยื่นมือไปบีบแก้มของจี้หานอีเบา ๆ น้ำเสียงแฝงแววเว้าวอนอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว “นี่ข้าก็กลับมาแล้ว เจ้ายังไม่ยอมเรียกท่านพี่สักคำ”จี้หานอีมองดูสายตาแฝงแววอันตรายของเสิ่นซื่อ พลันคิดว่าตนเองต้องตกเป็นรองและถูกเสิ่นซื่อควบคุมไว้อีกตามเคย ยามนี้เมื่อถูกเขาคาดคั้นเอาความ นางจึงยอมเรียกขานเขาอย่างว่าง่ายเสิ่นซื่อคลายอ้อมกอด ก่อนจะยื่นมือไปหยิบสมุดบัญชีที่วางอยู่บนโต๊ะด
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 703
เมื่อจี้หานอีมองดูเสิ่นซื่อผู้ยังคงมีท่าทีเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ก็อดถามด้วยความอ่อนใจไม่ได้ว่า "เหตุใดถึงเหมาะสมหรือเจ้าคะ?"เสิ่นซื่อครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนมองจี้หานอี "แล้วเจ้าคิดว่ามีตรงไหนไม่เหมาะสมเล่า?"จี้หานอีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คนผู้นี้มักโยนคำถามกลับมาให้นางอยู่ร่ำไป นางจึงทำได้เพียงตอบกลับไปว่า "การเรียกขานว่าท่านพี่วันละสิบครั้ง ถือว่าเหมาะสมแล้วหรือเจ้าคะ?"เสิ่นซื่อขมวดคิ้วมองนาง "หรือว่าเจ้าไม่ควรเรียก?"จี้หานอีชะงักไปชั่วขณะ ก่อนกล่าวต่อ "ข้าทราบดีว่าสมควรเรียก แต่ท่านจะมากำหนดว่าต้องสิบครั้งไม่ได้นี่เจ้าคะ หากบังเอิญท่านไม่ได้อยู่ในจวนเล่า"เสิ่นซื่อพยักหน้า "ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล ตอนข้าไม่ได้อยู่ในจวน เจ้าก็เขียนจดหมายส่งมาให้ข้าสิ"จี้หานอีเบิกตาโตนี่นางหมายความเช่นนั้นหรือ?!เมื่อมองดูคนที่ถูกตนเองหยอกเย้าจนแทบเต้นเร่า เสิ่นซื่อก็ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ นานครั้งถึงจะรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าสนใจแผ่นหลังที่เอนพิงเก้าอี้อยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ หยัดตรง ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาจี้หานอี รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่แววตาจะกลับมาลึกล้ำสุดหยั่งถึงอีกครั้งจี
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 702
เขาคิดว่าตนเองควรพูดคุยกับจี้หานอีให้รู้เรื่องเสียทีเสิ่นซื่อไม่ได้ใส่ใจต่ออารมณ์ของจี้หานอี เขาปิดสมุดบัญชีตรงหน้านางลงอย่างเผด็จการและเอาแต่ใจ จากนั้นจึงโน้มกายลงไปอุ้มจี้หานอีขึ้นมานั่งบนตัก พร้อมกดเอวของนางไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนท่วงท่าทั้งหมดนั้นพลิ้วไหวดั่งสายน้ำ ประหนึ่งพญาเหยี่ยวตะปบกระต่ายน้อย ซึ่งกระต่ายน้อยไม่มีทางหลบหนีได้เลยตอนแรกจี้หานอียังคงดิ้นรนเตะขาไปมา แต่เมื่อนางพบว่าเสิ่นซื่อยังคงนั่งนิ่งมั่นคงดั่งขุนเขา ซ้ำยังเอาแต่จ้องมองนางเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมราวกับอาจารย์ผู้เข้มงวดที่กำลังเฝ้ามองศิษย์ดื้อรั้นอาละวาด นางจึงค่อย ๆ สงบลงเรี่ยวแรงของเขานั้นไม่รู้มากกว่านางเท่าใด และเมื่อพิจารณาจากนิสัยของเสิ่นซื่อ ตัวนางย่อมไม่มีวันดิ้นหลุดไปจากอ้อมกอดของเขาแน่ จึงกลับมานั่งนิ่งอย่างว่าง่ายตามเดิมเมื่อเสิ่นซื่อเห็นว่าจี้หานอีหยุดขยับแล้ว เรียวขาที่เคยพาดอยู่บนหน้าแข้งของเขาก็ไม่เตะอีก ทั้งเมื่อมองดูคนในอ้อมกอดที่แม้จะเอียงศีรษะหลบคล้ายเชื่อฟัง ทว่าแววตากลับแฝงความแง่งอนเล็กน้อย เขาจึงยกมุมปากพลางถามอย่างนึกขัน “เหตุใดถึงยอมอยู่นิ่งแล้วเล่า?”จี้หานอีไม่ตอบคำ เพียงส่ง
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 701
แม่นมจ้าวจ้องมองใบหน้าของจี้หานอีด้วยความตะลึงงัน นางยังคงเป็นฮูหยินรองผู้แสนอ่อนโยนและอบอุ่นเช่นเคย เดิมทีแม่นมจ้าวคิดข่มขวัญจี้หานอีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายใช้อำนาจตามอำเภอใจยามเข้ารับตำแหน่งใหม่ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นตนเองถูกต้อนจนมุมเสียแล้วเมื่อพินิจดูสีหน้าของจี้หานอี ประกอบกับได้ฟังเรื่องราวคราวก่อนที่หญิงสาวหยิบยกขึ้นมาพูด เรื่องที่คนในโรงครัวครึ่งหนึ่งถูกขับไล่ออกไป แม้บางคนเป็นบ่าวที่อยู่มานานนับสิบปีก็ไม่มีข้อยกเว้น ในเมื่อเป็นเรื่องที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้เป็นนาย แล้วยังจะมาคำนึงถึงความผูกพันอันใด หรือจะอ้างว่าเป็นคนเก่าคนแก่ไปเพื่ออะไรนางจึงตระหนักด้วยความตระหนกว่าฮูหยินรองกำลังพูดเตือนสติตนเอง พลันรู้สึกว่าตนช่างเลอะเลือนนัก จึงรีบกล่าว “เมื่อครู่เป็นบ่าวที่โอหังไปเองเจ้าค่ะ บ่าวทำงานในโรงครัวมาสิบห้าปี ความชอบของเจ้านายแต่ละท่านล้วนจดจำไว้ในใจ ฮูหยินรองโปรดวางใจเถิด บ่าวจะไม่มีวันทำพลาดแน่นอน”แววตาของจี้หานอียังคงเรียบเฉย นางเพียงกล่าว “เมื่อมีคำรับรองของแม่นมเช่นนี้ ข้าก็เบาใจ”ก่อนกล่าวต่อ “ท่านเพียงจำไว้ก็พอ ข้าดูที่ผลงาน ไม่ดูที่ตัวคน หากผู้ใดทำพลาด ข้าก็จะไปเอ
قد تعجبك أيضًا
สาวน้อยผู้นำพาครอบครัวสู่ความมั่งคั่ง
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์23.8K وجهات النظرจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.0K وجهات النظرยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น275.1K وجهات النظرองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้139.3K وجهات النظرตัวประกอบผู้นี้ขอไม่ตายตามบท
midnight bunny16 وجهات النظرพี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย
วันว่างว่างของหญิงใหญ่189 وجهات النظرท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า
มายุมายูมายา262 وجهات النظرทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย
อักษรามณี2.2K وجهات النظر
