LOGINShare
บทที่ 153
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 900
จี้หานอีมองสีหน้าของนางไป๋ แม้อีกฝ่ายจะยังคงยิ้มแย้ม แต่ก็ดูออกว่านางไป๋ไม่อยากรับหน้าที่นี้ความจริงเมื่อคืนเสิ่นซื่อพูดเรื่องนี้กับนางแล้ว แต่จี้หานอีขอให้เขาอย่าเอ่ยถึงจี้หานอีไม่ชอบสร้างความลำบากให้ผู้อื่นมาแต่ไหนแต่ไร นางไม่คิดแก่งแย่ง และไม่อยากทำให้ใครต้องเดือดร้อนทั้งบ่าวในโรงครัวก็เป็นคนของนางจริง ๆ หากนางไป๋เข้ามาจัดการแล้วเปลี่ยนคนอีก ก็คงเกิดเรื่องยุ่งยากตามมาจี้หานอีกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่นางไป๋กลับรับปากด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสียก่อน จากนั้นจึงกล่าวกับนางว่า “น้องสะใภ้บำรุงครรภ์ด้วยความวางใจก่อนเถิด คนในโรงครัวของเจ้า ข้าจะไม่แตะต้อง ทุกอย่างล้วนดำเนินไปตามเดิม ดังเช่นกฎระเบียบที่เจ้าวางไว้”“ยามนี้เจ้าตั้งครรภ์ย่อมสมควรบำรุงร่างกายที่สุด เรื่องอื่นอย่าได้คิดใส่ใจ”จี้หานอีรับฟังคำพูดเหล่านั้นด้วยความประหลาดใจ หรือเสิ่นซื่อจะตักเตือนนางไป๋ไปแล้ว นางไป๋จึงอยากให้คนทั้งครอบครัวอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองขึ้นมาจริง ๆแต่เรื่องนี้นางไม่เชื่อหรอกฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นพอใจกับท่าทีของนางไป๋ แต่ก็ยังรู้สึกว่าตนติดค้างอีกฝ่าย จึงกล่าวกับนางไป๋ว่า “พักนี้ข้าเห็นสีหน้าเจ้าไม่ค่อย
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 899
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยิ้มพลางกล่าว “อาซื่อมาบอกข้าแล้ว เขาเป็นห่วงเจ้า ยามนี้อากาศหนาว จึงไม่อยากให้เจ้าไปคารวะ ข้าเองคิดดูก็เห็นสมควร ร่างกายเจ้าไม่ค่อยแข็งแรง เจ็บป่วยอยู่บ่อย ๆ ไม่มาก็ดี จะได้ไม่กระเทือนถึงเด็กในครรภ์”กล่าวจบ ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็หันไปมองนางไป๋ที่อยู่ด้านข้าง “เจ้าอย่าได้หาว่าข้าลำเอียง หากตอนนั้นอาซู่มาบอกข้า ข้าก็ย่อมละเว้นให้เจ้าเช่นกัน”ใบหน้าของนางไป๋แข็งค้างเล็กน้อย ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเสียดูดีมีเหตุผล แต่ตอนที่นางท้องโย้คอยปรนนิบัติพัดวี ฮูหยินผู้เฒ่าเคยสงสารนางบ้างหรือไม่?แล้วดูจี้หานอีในยามนี้ ริมฝีปากแดง ฟันขาวสะอาด ใบหน้าเปล่งปลั่งมีสีเลือดฝาด นี่เรียกว่าร่างกายไม่แข็งแรงหรือ?นางอดนึกถึงเสิ่นซู่ขึ้นมาไม่ได้ เขามักกล่าวให้ฟังว่าภายในใจมีเพียงนางผู้เดียว ทว่าเมื่อเทียบกับเสิ่นซื่อแล้ว เสิ่นซื่อกลับพูดจริงทำจริง ส่วนเสิ่นซู่ก็เพียงกล่าววาจาหวานซึ้งเพื่อเอาใจนางเท่านั้นนางมีชีวิตมาจนถึงวัยนี้ เพิ่งจะเข้าใจว่าบุรุษผู้หนึ่งรักและทะนุถนอมภรรยาหรือไม่ ย่อมไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเขากล่าวถ้อยคำน่าฟังเพียงใด แต่อยู่ที่ว่าเขาปฏิบัติต่อภรรยาอย่างไรต่างหากตั้งแต่อดีต
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 898
เมื่อเสิ่นซื่อกล่าวจบ เขาก็ก้มหน้าลงจุมพิตจี้หานอีจุมพิตนั้นทั้งเนิ่นนานและอ่อนหวาน จี้หานอีถูกจูบจนมึนงงไปหมดเมื่อนางได้สติกลับคืนมาอย่างเลือนราง ก็ไม่รู้ว่าถูกเสิ่นซื่ออุ้มมาวางบนเตียงและกดไว้ใต้ร่างตั้งแต่เมื่อใดครั้นได้ยินเสียงครางอู้อี้ดังมาจากคนตรงหน้า แล้วยังเห็นสีหน้าอดกลั้นกับเม็ดเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผากของเสิ่นซื่อ จี้หานอีก็เข้าใจทันที นางอยากหัวเราะเหลือเกิน และสุดท้ายก็หลุดหัวเราะออกมาจริง ๆเสิ่นซื่อมองจี้หานอีปราดหนึ่ง เห็นนางหัวเราะจนตาหยี เขาชะงักงันเล็กน้อย ก่อนบีบแก้มนางเบา ๆ แล้วใช้แขนยันกายลุกออกจากตัวนาง บอกให้นางนอนก่อน ส่วนเขาจะไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และอาบน้ำจี้หานอีมองแผ่นหลังของเสิ่นซื่อที่เดินออกไปด้วยความรีบร้อน ก่อนจะซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มพร้อมกับหัวเราะคิกคักเมื่อเสิ่นซื่อกลับมาอีกครั้ง ร่างกายก็สะอาดสดชื่น เขาชำเลืองมองจี้หานอีพร้อมเลิกคิ้ว รู้ดีว่าเมื่อครู่นางหัวเราะเรื่องใด จึงรวบตัวนางมากอดไว้แล้วถามว่า “น่าขันถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”จี้หานอีรีบส่ายหน้า “ไม่ได้น่าขันถึงเพียงนั้นเจ้าค่ะ…”เสิ่นซื่อหลับตาลง กล่าวเสียงทุ้มว่า “ข้าบอกท่านแม่แล้ว ช่วงที
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 897
นี่เป็นครั้งแรกที่นางตั้งครรภ์ นับว่าเป็นลูกคนแรก เมื่อครั้งเพิ่งแต่งงานกับเซี่ยอวี้เหิง นางเองก็เคยเฝ้ารอที่จะตั้งครรภ์เช่นกัน แต่ภายหลังกลับรู้สึกโชคดีที่ตนเองไม่มีลูกกับเขาบัดนี้ในที่สุดนางก็ตั้งครรภ์แล้ว ภายในใจจึงบังเกิดความรู้สึกอัศจรรย์ นางเฝ้ารอการถือกำเนิดของเด็กคนนี้เหลือเกินจี้หานอีค่อย ๆ คัดลอกพระคัมภีร์อย่างเชื่องช้า นางนั่งอยู่บนตั่งหลัวฮั่น มีเสื้อคลุมสีน้ำเงินไพลินพาดบนหัวไหล่ เรือนผมยาวสลวยรวบต่ำไว้ด้านหลังตรึงด้วยปิ่นเงินหนึ่งเล่ม ภายใต้แสงโคมที่ขับเน้นเรือนร่างอรชรให้ดูงดงามเสิ่นซื่อก้าวเข้ามาพร้อมไอหนาวที่ติดอยู่บนร่าง ด้วยเกรงว่าความเย็นบนกายตนจะทำให้จี้หานอีไม่อยากเข้าใกล้ เขาจึงยืนผิงไฟอยู่ข้างเตาครู่หนึ่ง ถึงค่อยเดินเข้าไปหานางจี้หานอีวางพู่กันลง กำลังจะลุกขึ้น แต่กลับถูกเสิ่นซื่อกดตัวไว้ เขาโน้มกายลงช้อนร่างนางขึ้นมาในอ้อมแขน ก่อนนั่งลงตรงตำแหน่งที่นางนั่งอยู่เมื่อครู่เสิ่นซื่อมองพระคัมภีร์ที่จี้หานอีคัดลอกไว้บนโต๊ะเตี้ยเบื้องหน้า ลายมืออ่อนช้อยงดงาม ทุกตัวอักษรเขียนด้วยความตั้งใจอย่างเป็นระเบียบเขาก้มหน้ามองคนในอ้อมแขนพลางถาม “ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 896
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นซื่อไม่ยอมให้จี้หานอีลุกจากเตียง เขาไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเพียงลำพังความจริงจี้หานอีเองก็ยินดีที่ได้เกียจคร้านสักวันยามนี้เป็นเดือนสาม แต่อากาศช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงหนาวเย็น ร่างกายของนางเกียจคร้านไร้เรี่ยวแรง ส่วนภายในห้องกลับอบอุ่น ทุกสิ่งล้วนสุขสบาย จี้หานอีจึงไม่อยากลุก ได้แต่นอนหลับต่ออย่างง่วงงุนสบายใจไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำสั่งของเสิ่นซื่อหรืออย่างไร ตลอดทั้งวันจึงไม่มีผู้ใดเข้ามารบกวน ทำให้จี้หานอีได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเพียงแต่ยามค่ำคืนขณะหรงชุนกำลังสนทนากับจี้หานอี ก็ได้เอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้าให้ฟังหรงชุนไม่เคยมีความรู้สึกที่ดีต่อหลี่ซู่อวี้มาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยังสนิทสนมกับบรรดาสาวใช้ในโรงครัวราวเป็นพวกเดียวกัน การรับรู้ข่าวคราวต่าง ๆ จึงนับว่ารวดเร็วยิ่งเดิมทีนางก็เป็นสาวใช้ที่ชอบเสาะหาข่าวซุบซิบอยู่แล้ว ขอเพียงภายในจวนเกิดเรื่องเล็กน้อย นางก็มักรวบรวมมาบอกเล่าให้จี้หานอีฟังเสมอได้ยินว่าตอนพบปะญาติในตระกูลวันนี้ เสิ่นฉางหลิงไม่ได้ตามหลี่ซู่อวี้มาด้วย เดิมทีเขาได้รับวันหยุดสำหรับงานแต่งถึงสามวัน แต่ก็เดินทางกลับไปยังค่ายทหาร
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 895
สิ่งที่จี้หานอีกังวลมากที่สุดยังคงเป็นเรื่องที่นางไป๋อาจลอบก่อเรื่อง หรือพูดจาเหลวไหลลับหลังนางรู้ดีว่าภายในจวนมีผู้คนมากมาย ต่อให้นางทำเรื่องใดได้ดี ก็แทบไม่มีผู้ใดหยิบยกมากล่าวถึง แต่ทันทีที่ทำบางอย่างไม่ดีพอ เรื่องนั้นกลับจะแพร่สะพัดอย่างรวดเร็วเสิ่นซื่อเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟังคำพูดของจี้หานอี หลังนางดูแลจวนมาหลายวัน อุปนิสัยของนางก็ถูกขัดเกลาให้จัดการทุกสิ่งอย่างรอบคอบและพิจารณาเรื่องราวทุกด้านอย่างถี่ถ้วนทว่าเรื่องที่นางกำลังกังวลนั้นกลับไม่มีความจำเป็น ต่อให้เขาจะเลี้ยงดูจี้หานอีจนกลายเป็นคนบอบบาง เอาแต่ใจ และมากเรื่องจริง ๆ แต่จะมีผู้ใดกล้าพูดจาส่งเดชต่อหน้าเขาหรือไรแล้วจะมีผู้ใดกล้าตำหนิว่าจี้หานอีทำหน้าที่ได้ไม่ดีเล่าถึงอย่างไรทั้งหมดก็เป็นเพราะเขาตามใจนางเองตรงกันข้าม เขากลับอยากให้จี้หานอีรู้จักเอาแต่ใจและทำตัวบอบบางบ้าง จะได้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเพื่อรักษาชื่อเสียงเพียงเล็กน้อยตลอดเวลา ถึงอย่างไรขอเพียงเขาคอยอยู่เคียงข้างนาง ปกป้องนางจากลมฝนก็พอแล้วจี้หานอีในยามนี้รู้ความมากเกินไปด้วยซ้ำ ทุกเรื่องล้วนไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาด ล้วนอยากทำทุกอย่างให้ทุกคนพึงพอใจ เช่น
You May Also Like
ข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม32.3K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.4K viewsเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่131.8K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.4K viewsท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่44 viewsไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน244 viewsชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล217 viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี110 views
